Twilight Zone: The Movie (1983)

Was op zich wel een aardige film, waarvan ik het laatste filmpje met die man in het vliegtuig het beste vond. Man het zal je maar gebeuren dat je een monster ziet zitten op de vleugel en de vliegtuig stukje bij beetje kapot maakt en niemand ziet die monster behalve jij zelf.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

Leuker dan de creepshow-serie is dit een soortgelijke film met losse, spannende verhaaltjes waarbij de nadruk meer op thriller dan op horror wordt gelegd. Het niveau ligt echter wat hoger. Met name Lithgow is op dreef. Goed.

Ben niet echt bekend met de serie, maar deze film stond al een lange tijd hoog op mijn to-see lijstje. Interessante regisseurs, een reeks geweldige acteurs en sowieso doet een film met korte verhalen à la Creepshow het altijd wel goed bij mij. De introductie met Aykroyd en Brooks van John Landis was in ieder geval meteen een goede start. Erg leuke eerste paar minuten, geweldige introductie voor de film.

Het eerste segment was echter ietwat een tegenvaller. Het verhaal, lichtjes gebaseerd op twee oude afleveringen van de show, was op zich vermakelijk, maar de uitvoering nu niet bepaald speciaal. De gruwelijke realiteit achter het maken van dit verhaal zal iedereen waarschijnlijk meer bijstaan dan het filmpje zelf. Zag onlangs nog de beelden van het ongeluk met Morrow en de twee kinderen, een ronduit bizarre gebeurtenis. 3* voor het verhaal van Landis.

Het tweede verhaal, van de bekendste regisseur van het viertal, is meteen het minste. Nogal sentimenteel en futloos werkje, deed me hier en daar nogal denken aan Spielberg's Hook. Ook de muziek van Jerry Goldsmith was hier veel te nadrukkelijk aanwezig. Enige grote pluspunt is de geweldige Scatman Crothers met een heerlijke rol. Maar daar is het positieve eigenlijk ook wel mee gezegd. Hele kleine 2,5*.

Het derde verhaal is al een flinke verbetering. It's a Good Life van regisseur Joe Dante is sfeervol en bevat een bijzonder en mysterieus tintje. Vooral de truc met het konijn uit de hoed en het zwart-wit gedeelte van het huis waren erg amusant om te zien. Het einde was imo ietwat teleurstellend, maar de rest van het filmpje kon er prima mee door. Ook leuke bijrol van Dick Miller. 3,5* voor Dante's It's a Good Life.

Het vierde filmpje van George Miller was zonder enige twijfel het grote hoogtepunt van de Twilight Zone film. Zijn verhaal Nightmare at 20,000 Feet is bijzonder sterk en voortreffelijk uitgevoerd. Ook is dit het enige filmpje waarbij daadwerkelijk spanning, fantasie en komedie voortreffelijk worden afgewisseld. Het echte grote hoogtepunt is overigens John Lithgow, die een erg leuke rol speelt. 4 sterren voor Nightmare at 20,000 Feet van Miller.

Het slot is, evenals de introductie, ook voortreffelijk en maakt de film helemaal compleet. Al met al is Twilight Zone: The Movie een amusante film met helaas wat wisselende verhalen. Wel bijzonder dat producenten (en 'grote namen') Landis en Spielberg de matige werkjes afleveren, terwijl Dante en met name Miller (en Lithgow) de show stelen. Ben tevens erg nieuwsgierig geworden naar de serie(s), binnenkort daar maar eens naar op zoek gaan.

Eindscore: 3,5 sterren.

Deze anthology is erg leuk. Alle verhalen zijn op zich goed, maar vooral het derde verhaal (van Joe Dante) is erg goed. Zeer fantasierijk en met goede effecten.

Het verhaal van Steven Spielberg is wel erg zoetsappig en past niet helemaal tussen de andere films.

John Litgow moet ook even genoemd worden. Hij is erg op dreef als een passagier met vlieganst, die wel heel vreemde dingen ziet.

3,5*

Vond het destijds best een leuke formule om vier verschillende horror/fantasy verhalen in één film te stoppen. De verhalen zijn opzicht best leuk maar wel verschillend van niveau (filmpje met de oude mensen vond ik het minste) . Het laatste filmpje vond ik nog het beste en is me ook het meest bijgebleven. Heerlijk rol van John Lithgow in dat filmpje. Het laatste filmpje was ook best spannend. Buiten horror/fantasy ingrediënten en de best wel leuke cast zit er ook behoorlijk wat humor in de film waardoor hij best lekker wegkijkt. De film "Cat's Eye" was meen ik het vervolg op deze film (althans het had dezelfde stijl) en was ook best goed.

Matige anthology.

Eerste filmpje had best een grappig uitgangspunt, de uitwerking was alleen wat flauwtjes. Wel ultiem bizar om naderhand te lezen hoe het met de hoofdrolspeler is afgelopen. Verbaast me ook een klein beetje dat ze het filmpje uiteindelijk nog gewoon in de film hebben gelaten. Het is in ieder geval het meest creepy element van deze film.

Tweede film is duidelijk Spielberg materiaal, al deed het mij ook sterk aan Darabont denken. Een wat magische maar oversentimentele draak van een short. Op zich vond ik het filmpje nog wel binnen het concept passen, afwisseling siert films als deze, maar ook hier was de uitwerking weer alles behalve.

Dante levert het beste werk af. Weird en vervreemdend vooral. Er zitten een aantal lollige momenten en scenes in, al verliest het wel een beetje het duistere randje naar het einde toe. Toch best een leuk verhaaltje verder.

Vierde en laatste segment valt vooral door de mand door het belachelijke monster. Lithgow is verder ook niet de subtielste acteur, waardoor er van spanning jammer genoeg niet veel sprake is. Had ook zeker meer in gezeten.

Intro en outro van de film waren verder wel grappig, hoewel ook niet echt noemenswaardig. 't Is vooral een collectie aparte, licht-mysterieuze verhaaltjes waarbij het horror gedeelte duidelijk op de tweede plaats kwam.

2.0*

Zeer wisselend van niveau, maar alle zijn sowieso visueel nogal pover en matig geacteerd, dus op die vlakken valt heel weinig te genieten.

Proloog: Leuk, prima gefilmd en redelijk spannend.
1. Aardig idee, nogal zwak uitgewerkt door voor heel extreme situaties te kiezen. Ook niet heel spannend en gewoonweg te kort om echt te beklijven.
2. Een beetje saai, al is ook hier het idee best mooi. Pas tegen het einde aan krijgt dit stukje een hart, maar dat is net te laat.
3. Deze ging mij te ver over the top, zonder echt leuk te worden. Jammer, want Gremlins 2 kan ik prima hebben. Het acteerwerk zal ermee te maken hebben, al was de familie wel goed eng vrolijk.
4. Veruit het beste stuk. Spannend, griezelig, beklemmend en je weet nooit of er nu een monster is of dat meneer alles verzint.

Al met al vermaakt het wel doordat de filmpjes kort genoeg zijn, alleen is de laatste de enige goede. 2,0*.

De eerste twee films zijn wat middle-of-the-road, maar de laatste twee shorts maken echt een hoop goed. De short van Dante is al erg goed, vooral visueel een genot, maar het laatste verhaal is de kers op de taart. Een heerlijke vluchtig puntje-van-je-steol segment met een sterke rol van Lithgow en een geweldig monster. Heerlijk 80's voer

4*

The Twilight Zone paste helemaal in mijn straatje halverwege de jaren 80. Horror en Fantasie vond ik toen fantastisch. Na zo'n 30 jaar opnieuw bekijken blijft een goede indruk achter. Inmiddels vind ik het tweede verhaal (a Young Mind) het beste, onroerend mooi. De andere verhalen zijn ook sterk, hoewel het derde verhaal (the Cartoonhouse) wat te dik aangezet is.

"Hey... you wanna see something really scary?"

Geinige anthologie in Spielbergiaanse stijl. Op de laatste twee segmenten na zou ik het echter niet als Horror-willen bestempelen. De TV-serie kende ik alleen van naam.

De muziek van Jerry Goldsmith kende ik al lang voordat ik de film zag en is een van mijn favoriete soundtracks. Helaas maakt de film er maar weinig gebruikt van, Goldsmith zou de muziek later in Gremlins hergebruiken.

Alle segmenten zagen er goed uit, prima acteerwerk en visueel ook helemaal in orde. Het eerste segment was wel grappig, maar toch wel het minste in de anthologie. Steven Spielberg's tweede segment, met die oudjes, was weer typisch Spielberg en deed me aan Hook denken. Segment 3 van Joe Dante, over het wensende jongetje, was leuk gevonden en best creepy. Het beste segment was echter het 4e - Nightmare at 20 000 Feet, met de sterke rol van John Lithgow. De proloog met Dan Aykroyd was ook wel geinig.

De film is berucht om het helikopterongeluk waarbij acteurs Vic Morrow, Renee Chen en My-ca Dinh Le om het leven kwamen. John Landis is vrijgesproken van doodslag, maar Spielberg wilde hierna niets meer met hem te maken hebben.

Vermakelijke 80's film om een keer gezien te hebben. De special effects en make-up van Rob Bottin, de muziek van Jerry Goldsmith en de prima uitvoering maken de film het kijken waard.

Wat mij betreft volkomen mislukte remake/vervolg van de succesformule uit de jaren '60. Het enige dat mij positief is bijgebleven van deze film was het gedeelte vanuit het passagiersvliegtuig. De rest is helaas een slap aftreksel van de eerdere successen van de befaamde tv-serie.

Ja, we worden ouder papa...

Een zeer genietbare hommage van vier bekende regisseurs aan de legendarische tv-serie van Rod Serling uit hun jeugdjaren. Daarin wordt een vijfde dimensie verkend, een schemergebied dat tussen de herkenbare realiteit en een akelige nachtmerrie zweeft. John Landis is eerst aan de beurt met een nadrukkelijke fabel over rassenhaat. Vervolgens tekent Steven Spielberg een sentimentele fantasie over bejaarden die weer kinderen worden. Joe Dante verrast dan weer met een satire op de Amerikaanse tekenfilm, waarin een klein jongetje zijn wrede cartoonfantasieën in werkelijkheid omzet. Het orgelpunt en misschien wel het beste is het laatste segment: een beklemmend drama van George Miller over een passagier die zich in een vliegtuig bevindt. Wanneer hij in een storm terechtkomt is hij doodsbang en begint hij zijn eigen hallucinaties te geloven.

De film werd bekroond met een Saturn Award en kreeg nog meerdere nominaties. Prima vertolkingen en een sfeervolle soundtrack van Jerry Goldsmith. Een kluif voor liefhebbers van fantasy & horror.

Redelijke film gebaseerd op de gelijknamige tv-serie waarin vier regisseurs vier verschillende segmenten voor hun rekening nemen. De vier verhaaltjes zijn allemaal wel origineel te noemen, maar ook vrij simpel en ondanks de korte lengte wordt ieder segment op een gegeven moment wel wat langdradig. Uiteraard kun je deze film gewoon kijken als je de serie nooit gezien hebt.

The Twilight Zone film heeft vanaf de productietijd gigantische problemen ondervonden. Eigenlijk was het vanaf het begin al een verloren zaak om hier een megasucces van te maken. Het beroemde helicopterongeluk op de set van Time Out (de eerste film met de racist) heeft gezorgd voor drie doden, waaronder de hoofdrolspeler van dit segment Vic Morrow (vader van Jennifer Jason Leigh) die onthoofd werd door een blad van de helicopter. Twilight Zone accident - Wikipedia - en.m.wikipedia.org

De film is eigenlijk zielloos verder gegaan in de productie en ondanks goede pogingen van Dante en Miller, is het inderdaad geen klassieker geworden.

Verhaal 1,Time Out: 2,5*

Een soort van Twilight Zone versie van a Christmas Carol, maar dan heftiger en in eerste instantie erg leuk van opzet. Je merkt echter dat door het dodelijke ongeluk er stukken uit de film zijn gehaald en het niet compleet aanvoelt.

Verhaal 2, Kick the Can: 2,5*

Deze korte film ademt Spielberg uit en voelt aan als een modern sprookje met een mooie muziekscore. Echter is het te kort om indruk te maken en valt dit compleet uit de toon met de andere 3 korte films. Spielberg heeft dit ook niet met plezier gemaakt en je merkt er ook aan dat dit zeker niet zijn beste werk is.

Verhaal 3, It's a Good Life: 3,0*

De opwaartse spiraal is goed merkbaar in deze lekkere freaky film. Het acteerwerk is geinig en lekker over de top, net zoals de visuals en het het gekke verhaal. Erg vermakelijk, maar ook door de lengte is het allemaal ook niet meer dan dat.

Verhaal 4: Nightmare ar 20,000 ft: 3,5*

Lithgow schittert hier als iemand die helemaal panisch wordt van een Gremlin die de motoren van het vliegtuig aan het kapot vreten is. Niemand gelooft hem en ondertussen wordt hij gekker en wordt in deze korte tijd elke minuut goed besteed.

Een film met een bijzonder interessant achtergrondverhaal, maar de film zelf is dat helaas minder. Dankzij een sterke eindsprint toch nog een goede voldoende.

3,0*

Hommage aan de oorspronkelijke TV-serie door Dante, Landis, Miller en Spielberg. Na een fantastische opening gaat het helaas mis met de eerste twee verhaaltjes. Landis met een wat flauw moralistisch verhaaltje. De opnamen kosten ook Vic Morrow en twee kinderacteurs het leven. De dodelijke crash is niet in de film gebruikt uiteindelijk. Spielberg komt met een wat vervelend, schattig bedoeld verhaaltje.

Gelukkig mag Dante lekker los gaan, derde luikje is waarschijnlijk de beste van de vier. Al komt Miller nek-aan-nek met het ook zeer geslaagde 4 en laatste luik. 2 x matig 2 x erg goed.

Nostalgisch, maar niet bijzonder sterk.

Ik ben als kind nooit opgegroeid met de desbetreffende serie, maar de referenties zijn natuurlijk moeilijk te ontwijken. Met een aantal behoorlijk grote regisseurs aan het roer die zich inzetten voor een griezelig concept was het hoe dan ook een kwestie van tijd voordat het gezien zou worden, achteraf viel het alleen toch wat tegen.

Time Out (2,0*). Met het sinistere verhaal op de achtergrond vraag je je toch af hoe dit segment in hemelsnaam het daglicht heeft kunnen halen. Regisseur John Landis had ze binnen dat vlak niet helemaal op een rijtje, maar levert uiteindelijk nog wel een onvoorspelbare en vermakelijke kortfilm af. Normaal doe ik dit niet, maar ik geef wel punten aftrek vanwege de erbarmelijke productie en het onvoorstelbaar lange proces dat daarop volgde.

Kick the Can (1,0*). Regisseur Steven Spielberg tikt hier wellicht rock bottom aan, door een oversentimentele en onmenselijk niet-boeiende draak af te leveren. De muziek neemt alle sfeer vanaf het begin weg en de kinderachtigheid in de dialogen leidt geregeld af van een inhoud die best wel wat te vertellen heeft. Het is toch allemaal niet fris, luchtig en/of experimenteel genoeg om indruk te maken. Uiterst teleurstellend als je je bedenkt wat voor een kwaliteit Spielberg in het verleden (en de toekomst) van deze film heeft afgeleverd.

It's a Good Life (3,0*). Luchtig vanwege de karrenvracht aan lollige personages, die allemaal op grappige wijze overacteren. Soms iets te eenvoudig, maar het past goed bij de toonzetting die regisseur Joe Dante lijkt na te streven. Naarmate het einde vordert wordt er een leuk concept uit de hoed getoverd (pun not intended), dat echter op een iets te dommige en vervelende wijze wordt afgesloten. De aanloop is ook nogal makkelijk en de mysterieuze elementen ietwat onzorgvuldig, maar verder kijkt het goed weg.

Nightmare at 20,000 Feet (3,5*). Het is moeilijk om het concept van dit segment te ontwijken, met de talloze referenties vanuit andere televisieseries en films. Regisseur George Miller doet het overigens erg leuk, met energiek camerawerk en fijne effecten. Uiteraard is het allemaal sterk aangezet, maar dat past wel bij de omgeving. De humoristische benadering zit daadwerkelijke spanning in de weg, maar Miller zet het verder wel intens neer en levert daarmee het meest memorabele segment van het geheel af.

Bij elkaar komt dat neer op een gemiddelde van 2,37*, naar boven afgerond. Best vermakelijk en zeker de laatste twee segmenten zijn leuk, maar Spielberg en Landis halen dit geheel toch naar beneden. Vooral eerstgenoemde lijkt niet helemaal te weten wat hij hier eigenlijk mee aan moest.