Yeojaneun Namjaui Miraeda (2004)

De zoveelste miskleun van het festival.

Beetje vergelijkbaar met wat ik heb geschreven bij Café Lumiere . Het probleem is dat ze hier nog wel stof hadden om een leuk verhaaltje ervan te maken, maar dat dus duidelijk niet gedaan hebben.

Bovendien is de film ook erg saai gefilmd teveel trage lange shots die mij totaal niet konden bekoren. 1*

Aanvankelijk dacht ik: “wat is dit?!?”. Personages die voor en nadat ze wat zeggen een beetje dommig uit hun ogen kijken en dialogen die bijna allemaal van het type “vragen naar de bekende weg” zijn. Zo loopt een van de hoofdrollen een schoolplein op waar gevoetbald wordt en vraagt aan een van de spelers: “wat ben jij aan het doen”. Het antwoord: “aan het voetballen”.

De film draagt iets heel fatalistisch met zich mee. Mannen worden getoond als gevoelloze sukkels die alleen aan seks denken en de vrouwen zijn daartoe altijd wel bereid. De personages – vroeger vrienden - zijn niet in staat echte relaties met elkaar aan te gaan.

Het fatalisme wordt echter haast terloops gebracht, waardoor het ook wat lichtvoetigs krijgt. Onder alle droogte zit weliswaar een zwaar thema, maar wie er gevoelig voor is, vindt ook hilarische momenten.

Ik vond het een erg aanstekelijke film waarbij ik me geen seconde verveeld heb. De film eindigt abrupt - of beter: hij houdt gewoon op - en had wat mij betreft nog wel een hele tijd door mogen gaan. Ofschoon een vergelijking met Heimat 2 op vele punten mank loopt, moest ik toch aan die serie films denken. Als Yeojaneun Namjaui Miraeda ook deel zou zijn van een hele reeks films: ik zou ze allemaal kijken, nieuwsgierig naar het wel en wee van de personages.

Eigenlijk heeft het ook zoiets als visuele muzak, maar dan van het soort waar je even terloops een blik op werpt om enkele uren later vast te stellen dat je nog steeds staat te kijken.

Edit: ik twijfel tussen 3,5 en 4...maak er toch 4 van)

Maker van "Virgin stripped down by her bachelors" en "Tale of Cinema" perfectioneert hier zijn spel met vertelpunten en onbetrouwbare vertellers. Wederom is een van de protagonisten een filmmaker. In plaats van de film in tweeën hakken lopen de gezichtspunten in deze film finaal door elkaar heen, waardoor de tegenstrijdigheden elkaar in hoog tempo aflossen. Wederom fladderen twee mannen om hetzelfde meisje heen. Zeer genietbare film met subtiele humor, maar net als "Tale of Cinema" is het een beetje een herhaling van het sterkere "Virgin".

Ben dit op aanraden van -fal eens gaan bekijken en na het zien van deze film ben ik zeer benieuwd naar de rest van Sang-soo Hong's oeuvre. Want onder een wat standaard basisidee (relationeel drama van dertigers (iets wat de poster ook zou doen vermoeden)) ontpopt Yeojaneun Namjaui Miraeda zich in een vrij unieke film. Twee mannen ontmoeten elkaar nadat de ene een tijd in Amerika heeft gestudeerd en gaan wat drinken in een bar. Al pratende komt de kijker meer te weten over hun (relationeel) verleden en heden. De camera registreert droogjes en muzikaal borrelen er af en toe wat lieflijke liedjes op. Narratief lijkt de film zich weinig te bekommeren om logica (zo begreep ik soms niet of het soms om een flashback ging), wat de film alleen maar goed doet. Thematisch lijkt de film niet veel om het lijf te hebben, maar door de gekozen vorm vond ik het erg intrigerend. Moeilijk te becijferen film, door de vreemde mix van 'visuele muzak' (zoals -fal het omschrijft) en onderliggend drama. Echt zo'n film waarvan je het idee hebt er tig te hebben gezien, maar op geen enkele titel kan komen.

Het zou goed kunnen dat Hong Sang-soo je bevalt. Is ook wel ene intrigerend cineast, maar ik heb ze op volgorde gezien (zijn nieuwe films waren telkens in het opvolgende editie van IFFR te zien) en op een gegeven moment begint het toch wel veel van hetzelfde te worden. The Turning Gate kan ik je het meest aanbevelen.

Een trage en statische zogenaamde arthouse film over mislukte (seksuele) relaties in het licht van de Koreaanse samenleving. De regisseur heeft, vermoed ik, een bitterzoete en wrede komedie willen maken die echter bij mij geen moment fascinerend overkwam, eerder overdreven en eigenaardig. De seksscènes zijn uiterst sereen gefilmd.

Na het aardige Oh! Soo-jung (2000) is deze tweede Sang-soo Hong mij erg tegengevallen. Het is een vrouwonvriendelijke film zonder kop of staart en weinig daartussenin over twee egocentrische vrienden en hun respectloze relatie met hun beider vroegere vriendin. Typerend is dat de film op een gegeven moment gewoon ophoudt. Terecht.

Of je hebt naar de film gekeken die -fal gezien heeft (prima analyse van hem trouwens) en dan ben je waarschijnlijk net zo enthousiast als hij, of je zag je film die gauke en BBarbie gezien hebben. Ik hoor bij die laatste categorie en zat me kapot te ergeren aan dat mysogene stelletje losers, wiens motieven ik maar niet helder kreeg. Terwijl de een nota bene getrouwd is zitten ze samen achter de zelfde vrouw aan. Ze sjouwen maar een beetje achter elkaar aan en hebben elkaar, en anderen, niets te vertellen. En dat zou een filmregisseur en een leraar aan de universiteit moeten zijn? Zo ongeveer net zo oud en dom als zijn studenten?

De film focust zich ook nergens op en zwalkt van het ene personage naar het andere. De dialogen bestaan voornamelijk uit (zinloze) vragen. Geen enkele dramatische ontwikkeling gezien. Alleen beelden van mensen die zitten te eten. Zelden zo'n beroerde Koreaanse film gezien, terwijl ze daar doorgaans fantastische films maken. O ja, de soundtrack vond ik wel leuk.

Wel een aardige film. Ook wat lastig, want wel met een begin maar zonder echt eind en hoewel ik normaal wel houd van sfeerschetsen voelt dit vooral als een film alsof de regisseur zelf ook niet wist waar die heen moest. De film is verwarrend want deze speelt in twee tijden af zonder dat soms (vooral in het tweede deel) duidelijk is in welke tijd dat is. Geen idee dus waar ik nu precies naar keek. Redelijk geacteerd, idee is aardig, maar ook een wat afstandelijke film die me nooit echt kon meeslepen. Geen idee wat de regisseur wil zeggen ook, dat mannen altijd op zoek zijn naar seks en vrouwen hem zonder pardon in de mond nemen? Geen idee, zou kunnen, maar ook niet. Achteraf lezende kan ik het er wel uithalen wat er precies speelde (men verliet een vrouw vroeger en doet dat nu weer) maar ik had dat liever iets duidelijker uit de film gehaald. 3,0*.

Vrij warrige film over een soort driehoeksverhouding tussen twee mannen en een vrouw die hun romantische escapades delen. Het was me niet geheel duidelijk waar de film naartoe wou. De personages en het plot maken vreemde keuzes en alles blijft gewoon vaag en weinig interessant.

Er wordt gespeeld met verschillende tijden en dat maakt het alleen maar vreemder of verwarrender. Maar om eerlijk te zijn boeide het me niet meer waarover het nou precies ging. Gelukkig ben je er in minder dan anderhalf uur van af. Ik kon me nog een beetje optrekken aan de Zuid-Koreaanse cultuur en decor op de achtergrond.

Deze film gezien op www.sooner.be. Ik vond het wel een leuke film. De samenvatting was lik niet echt duidelijk in de film, maar vond het wel aangenaam om naar te kijken. Toen ze op een gegeven moment aan het lachen waren, lachte ik mee.