Beyond the Rocks (1922)

Een aparte ervaring gisteravond, in de filmzaal met alleen maar bejaarden.

Het verhaaltje van deze historische vondst is vanzelfsprekend mierezoet à la de 'fameuze' Bouquet-reeks-romannetjes.

Valentino spat werkelijk van het doek (een aantal vrouwelijke bejaarden slaakten een opgewonden kreetje bij zijn eerste 'shot'), en Swanson voldoet aan de vrouwelijke schoonheidseisen van destijds, een beetje mollig.

Henny Vrienten componeerde een prachtige soundtrack, maar helaas gooit hij er ook geluidjes in zoals voetstappen, water, deuren, honden, paarden, etc. die irritant beginnen te worden.

Een aantal scenes zijn helaas niet goed behouden gebleven. Zo nu en dan zijn de brandgaten zo groot dat je slechts een paar dingen ziet op het scherm.

Het meest vermakelijke van de film zijn de originele (oud-)Nederlandse tussentitels, die behoorlijk oubollig zijn. "Ik heb U zoo lief". Met een grote glimlach op mijn gelaat heb ik de film bekeken.

Tevens wordt de film ingeleid door Martin Scorcese (die wel heel duidelijk het verhaaltje voorleest m.b.v. de autocue).

Een ideale filmavond, met of zonder je grootmoeder.

Heel allercharmantst melodrama. Ondanks dat de film af en toe een beetje stilstaat qua verhaal, is het de moeite waard om deze oude film te zien, al was het alleen maar om de prachtige Oud-Nederlandsche tussentitels. De score van Henny Vrienten was eveneens prettig!

Heb een groot deel gezien (begin gemist), en met bewondering zitten kijken.

Knap dat je ook zonder te praten een boodschap over kunt brengen, vroeg me ook steeds af huidige acteurs dit ook zouden kunnen.

Verhaal overigens niet echt heel spannend...en de kwaliteit was ook wel bedroevend. Ik wist dat het een gerestaureerde film was, maar sommige stukken waren echt alleen gele vlekken! Ze hebben dus blijkbaar niet alles kunnen redden.

Het is mooi dat dit werkje gered is, al zijn sommige stukken onherstelbaar beschadigd. Het verhaaltje is romantisch en voorspelbaar, maar toch onderhoudend, dankzij de acteurs en de afwisseling aan decors.

Gloria Swanson kon een scala aan emoties weergeven met haar mimiek. "We had faces!" zou ze achtentwintig jaar later zeggen. Ze speelt de ingénue, de damsel in distress, die moet kiezen tussen plicht en passie. Grote hoeden en sieraden, donkere lippenstift en een krulletjes geven haar een modieus uiterlijk.

Rudolph Valentino was de adonis van die tijd. Hij speelt de romantische held, die toevallig in de buurt is wanneer haar leven in gevaar is. Hij draagt een keurig pak met pochet, een gouden horlogeketting, een sigarettenhouder en gepommadeerde haren.

Het begint in Engeland, maar reizen naar het buitenland zorgen voor afwisseling. Er is een mooie montage tijdens het bergbeklimmen, een fantasiescène tijdens de pruikentijd in Versailles en een climax in de woestijn. Er zijn kleurfilters en toegevoegde klankeffecten, zoals de wind. De muziek van Henny Vrienten wisselt af tussen walsjes, ragtime, treurige strijkers en plechtige blazers.