The Nanny (1965)

Claustrofobische horrorfilm in de stijl van Polanski’s officieuze paranoia-trilogie – vooral de overeenkomsten met Rosemary’s Baby zijn markant. The Nanny was evenwel eerst en moet absoluut niet onderdoen voor Polanski’s meesterschap in het creëren van onderhuidse spanning en psychische terreur. Het scenario is erg sober en beperkt zich tot de essentie. Daarbij steunt het op vlijmscherpe dialogen en meer dan puike acteerprestaties die het benauwde sfeertje perfect uitdragen. Prachtig ook hoe je wat karakterontwikkeling betreft totaal op het verkeerde been gezet wordt. Een van de beste in z’n genre!

Aardig, maar meer ook niet. Volgens mij is de film leuker als je er echt niets van tevoren van weet, omdat je dan zelf ook in eerste instantie de jongen gaat wantrouwen.

De synopsis hierboven (en de achterkant van mijn DVD) bevatten dus eigenlijk gigantische spoilers!

Pluspunt vind ik dat de Nanny uiteindelijk geen koud monster blijkt te zijn, maar gewoon een door omstandigheden gestoorde vrouw! (goed geacteerd door Bette Davis!)

Geweldige ontdekking. Het is mij een groot raadsel waarom deze film niet eenzelfde bekendheid geniet als thrillers als Rosemary's Baby, Psycho of Les Diaboliques om maar eens wat te noemen. Hij doet er nauwelijks voor onder. Het is veel meer dan wel een aardige Hammer productie, het is een klein meesterwerk, die om onduidelijke redenen een beetje vergeten is geraakt.

Tip 1: zorg dat je niets leest van te voren over deze film!! Niet de achterkant van de dvdhoes, niet het plotje hierboven en eigenlijk is zelfs de titel een spoiler, omdat je weet dat het draait om de Nanny waar dus wel wat mee zal zijn. Toch dacht ik lange tijd dat Joey gewoon een duivels kind was. Pas halverwege kreeg ik het langzaam door en ik wist het pas zeker eigenlijk vlak voor het uit de doeken gedaan werd. De film heeft een werkelijk briljant opgebouwde spanningsboog. The Nanny klopt ook gewoon heel erg. Totaal geen hiaten of onlogische zaken. Echt een geweldig effectief en slim geschreven verhaal. Het verhaal klopt volledig voor beide uitleggen (namelijk een evil Nanny of een evil Joey). Nogmaals is dit ontzettend spannend. Eerst word je langzaam meegezogen en later is de film echt behoorlijk creepy. Hoogtepunten zijn vooral in het laatste half uur als Davis doordraait. Die scene dat ze haar oor te luisteren legt tegen de gebarricadeerde deur van Joey (en betrapt wordt door zijn tante) vond ik heel creepy, kreeg er echt de rillingen van. De flashbacks van uit twee perspectieven zijn ook echt fucking briljant. Het zijn niet alleen heel sterke scenes, in heel eenvoudig effectieve cinema wordt duidelijk hoe het nu zat en wat de karakters heeft gemaakt tot wat ze nu zijn. Ook de scene waarin Nanny Joey om zeep probeert te helpen en zijn tante met een zwak hart om zeep helpt, zijn gewoon top cinema. Alleen de laatste drie minuten, als er opeens een happy end komt, zijn wat minder. Maar verder niets minder dan geniale cinema.

Die sterke scenes in het fantastisch opgebouwde en erg goed in elkaar stekende verhaal, krijgen handen en voeten door in de eerste plaats de waanzinnige mooie zwart/wit fotografie, dat het gevoel voor spanning versterkt, omdat het constant bijdraagt aan de sfeer in de film. In de tweede plaats is het acteerwerk fucking briljant. De hele cast is behoorlijk sterk, maar Davis is fantastisch. Zij gaat goed door voor lieve Nanny, maar zeker ook voor psycho. Ik vond haar in What Ever Happened to Babby Jane ook een fantastische bitch, maar deze rol doet daar niet veel voor onder. Misschien wel mijn favoriete actrice. Of in elk geval 1 van de.

Dit is echt een absolute must voor liefhebbers van thrillers/horrors in de lijn van de films die ik noem in de eerste alinea. Te weinig mensen hebben hem gezien. Hij is te bestellen bij Play.com samen met nog 4 Hammer klassiekers. Bad Request - play.com Betaal je nog geen 10 euro. Dat is alleen deze film al waard. 4,5 sterren.

Zonder synopsis.

Een griezelige klassieker, die vooral door Dix en Davis wordt gedragen. Het verhaal kent genoeg suspense, al zal er vrijwel niets te beleven vallen voor diegenen die de synopsis kennen.

Zeer goed.

Edit/ Bij deze de synopsis dus maar even aangepast.

Toen ik deze film begon te kijken vreesde ik een beetje dat het een slechte "rip off" zou worden van "The Bad Seed" uit 1956. Deze film is echter heel anders. Persoonlijk prefereer ik "The Bad seed", maar "The Nanny" is ook wel een sterke film die me tot het einde bleef boeien. Tot bijna op het einde bleef ik me afvragen wie nu eigenlijk de "slechte" was. Zowel Nanny als de jongen acteren sterk. Die ogen van Nanny, man man zo creepy en toch kwam ze als ze sprak zo heel rustig over. Je zou er voor minder bang van worden! Mijn liefde voor oude thrilers wordt met de dag groter.

Ik zie zeker gelijkenissen mer "Rosemary's baby" al vind ik deze film toch een stuk spannenden en boeiender. Rosemary's baby is een sterke film maar bij momenten wordt die toch wel wat langdradig. Deze film werd nooit lang en heeft een perfect speelduur en sfeer.

I can make a hangman's knot

The Anniversary uit 1968 is één van mijn favoriete Bette Davis films. Al is het qua ouderdom wat een uitschieter doordat ik voornamelijk bekend ben met het jaren '30-'40 werk van La Davis. In die tijdsperiode heeft ze meestal wel een zeker bitch-gehalte, bij gebrek aan een beter woord, maar ze begon dat ook meer en meer uit te spelen naarmate ze ouder werd. Ik was dus ook wel benieuwd naar The Nanny, want alle elementen die The Anniversary geslaagd maakten waren hier op het eerste zicht ook aanwezig.

Ik blijf het wel vreemd vinden dat het latere werk van Bette Davis nagenoeg onbekend is, want met enkel zo'n 40 stemmen kun je moeilijk zeggen dat The Nanny een veel geziene film is. Het schrijnende is dan ook dat de film hier ook nog eens compleet mee ondergewaardeerd wordt. Even terzijde: de DVD is nochtans redelijk makkelijk te vinden in de Studio Classics collection. Zoals al een paar keer is aangehaald door andere mensen hier, is het het beste om aan de film te starten zonder enige voorkennis. Ik doe dat sowieso altijd, want ik heb er al eens een paar vervelende voorvallen mee gehad, maar The Nanny komt sowieso beter tot zijn recht wanneer de twijfel blijft bestaan wie nu eigenlijk de slechterik in het verhaal is. Geen idee hoe het gelijknamige boek van Evelyn Piper zich verhoudt ten opzichte van de film, maar Seth Holt levert hier een heerlijk stukje cinema af. De zwart-wit cinematografie is een goede keuze en zeker naar het einde toe weet Holt een aantal erg beklemmende scènes in beeld te brengen. Een stuk van dat beklemmend gevoel is vooral te wijten aan Davis, maar de manier waarop het doordraaien van Nanny wordt getoond is subliem. Het is dan ook zo ontzettend jammer dat er in de laatste twee minuten toch nog een knieval gedaan moet worden om de film met een goed gevoel te laten eindigen. Ben ik eerlijk gezegd ook niet gewend van Hammer en voor mijn part had de film gerust mogen eindigen voor de scène tussen Virgie en Joey in het ziekenhuis.

Ik ben al vaak lovend geweest over La Davis (vaak niet meer dan terecht) en ook hier weet ze ontzettend goed te scoren. Vreemd eigenlijk dat mijn eerste kennismakingen nogal stroef waren, want ze begint zich toch echt wel te profileren als één van mijn favoriete actrices. De manier waarop ze de lieflijke Nanny, waar toch wel een zekere dreiging van uitgaat, op het beeld tovert is fantastisch. Al moet ik zeggen dat ik ook erg gecharmeerd ben door de jonge William Dix. Dit was zijn debuut en om de één of andere reden heeft hij verder nooit een acteercarrière nagejaagd. Een rol in Dr. Dolittle die twee jaar na deze uitkwam, een minieme bijrol in een film uit 2001 en c'est tout. Ik vind het jammer, want hij laat hier zien dat hij wel degelijk veel in zijn mars had. Sowieso eigenlijk doorheen heel de film nergens een mindere acteur/actrice te bekennen. De moeder en tante zijn misschien op het randje, maar het hysterische paste wel bij hun personages.

Ik verwachtte veel en ik word op mijn wenken bedient. The Nanny is een heerlijke Hammer thriller die van de eerste tot de laatste moment boeit. Het bewijs dat films bijna een halve eeuw later nog altijd tijdloos kunnen zijn. Misschien wel één van Davis beste rollen, maar ook regisseur Seth Holt overtreft zich.

4*

Ik zat al een beetje te wachten op het moment dat zou blijken dat de jongen in werkelijkheid het slachtoffer bleek te zijn in plaats van de dader , en alhoewel de film sterk is proberen de makers de kijker zo erg te overtuigen van de jongen zijn kwaadaardigheid dat de switch aan het einde teveel van het goede blijkt te zijn .
Wel sterk spel van zowel Davis als de jongen , de rest van de cast komt er wat bekaaid vanaf .

Zoals Madonna sprak: Bette Davis, we love you. en dat is zeker waar. Enkel zie ik haar nog veel liever in iets interessantere films die meer te bieden hebben.

The Nanny is een oppervlakkige thriller waarvan je al snel kan raden hoe de vork aan de steel zit. Jammer, want de ssfeer en score zijn zeer goed. Ook het acteerwerk ik meer dan behoorlijk. De personages zijn echter nogal vervelend en het hele verhaaltje is best saai.

2,5*