Manina... la Fille sans Voiles (1952)

Bikini Bardot

Ik zat eigenlijk altijd met het gedacht dat Et Dieu... Créa la Femme het filmdebuut van Brigitte Bardot was, maar blijkbaar is die eer weggelegd voor deze Manina, la Fille sans Voiles. Hoewel Le Trou Normand ook nog recht heeft op die titel aangezien die in hetzelfde jaar is uitgekomen. Soit, volgens mijn DVD is dit het debuut van Bardot dus beschouw ik het voor de gemakkelijkheid ook maar even zo.

Het is alleen vreemd dat hoewel Bardot als eerste wordt gecrediteerd in de openingscredits, ze pas halverwege de film haar opwachting maakt. Had Willy Rozier door dat de actrice die voor zijn camera in praktisch altijd bikini paradeerde later wereldfaam zou maken of was het gewoon puur toevallig? Het is in ieder geval de reden waarom Manina, la Fille sans Voiles vandaag de dag nog op DVD is verschenen. Een niet zo'n goede transfer (Limelight Pictures heeft hier wel eens vaker last van), maar dat kan de pret gelukkig niet te hard deren. Rozier heeft geen potten gebroken in het land der cinema, maar maakt hier een lichtvoetig amusant filmpje van. Een student die op schattenjacht gaat en daar in de ban geraakt van een andere schat, namelijk Manina. Naar het einde toe geraakt het geheel wat in een stroomversnelling met het, te verwachten, verraad van Eric en iedereen eindigt gelukkig. Stom genoeg besluit Manina nog eventjes 50.000 franc weg te gooien, maar van de liefde kun je ook leven natuurlijk.

Vooral de moeite vanwege Bardot dus. Het is nooit een fantastische actrice geweest, maar dit soort van rolletjes gaan haar perfect af. De 18-jarige Française loopt bijna de hele tijd in een nauw omsluitende bikini rond, de liefhebbers van Bardot's tepel zoals stinissen blijkbaar is komen dan ook aan hun spreekwoordelijke trekken, en deelt een leuke chemie met Jean-François Calvé. Leukste rol is echter nog weggelegd voor Howard Vernon die Eric speelt, de kompaan van Gérard. Dat hij uiteindelijk de boel ging verraden zag je al van ver aankomen, maar hij heeft dan ook zo'n heerlijk foute smoel die perfect bij dit soort personages past.

Goh, ik blijf die Franse films uit de jaren '50 wel tot een zekere hoogte charmant vinden. Manina, la Fille sans Voiles behoort tot de categorie, maar moet het vooral hebben van de aanwezigheid van Bardot. Eenmaal die ten tonele verschijnt wordt alles opeens zonniger. En het was gisteren al zo'n mooie dag

3*

Luchtig filmpje, in meer dan een opzicht.
Het acteerwerk houdt niet echt over.

Bardot playbackt een paar liedjes, maar de zangstem die men daarvoor gebruikte past totaal niet bij haar eigen stem.
Dan liever de pittige donkere zangeres, Espanita Cortez, die eerder in de film voor wat vocaal vuurwerk zorgt en er ook goed uitziet..
BB, hier nog met donker haar, dat haar overigens niet misstaat, ziet er wel leuk uit.
Al met al is ze hier voor mij door haar onbevangenheid in ieder geval wat beter te verteren dan in veel van haar latere films.
Voor de fans (waar ik niet bij hoor) wel een filmpje dat ze gezien moeten hebben lijkt mij.

Met de "opwindende", en vooral luide, muziek probeerde men nog wat spanning in het geheel te krijgen.
Bij mij zorgde die er in ieder geval wel voor dat ik niet helemaal wegdommelde op sommige momenten.

De scène met de zinkende boot is belachelijk knullig. Het daarvoor gebruikte speelgoedbootje lijkt niet eens op het schip in kwestie.

Alleen leuk om te zien vanwege de jonge BB, voor de rest een wel erg vergeetbaar niemendalletje.

BB #2

Of het aan de restauratie ligt of de film altijd al zo warrig was, ik kom er zo gauw even niet uit, maar het verhaal is wat te hak-op-de-takkerig en van continuiteit hadden de makers kennelijk ook nog nooit gehoord, laat staan van een spanningsboog. Het had een mooie avonturenfilm kunnen zijn over een stoere held, een mooi meisje, een schat uit de zee en een evil kapitein, maar daar blijft maar weinig van over.

BB speelt wellicht matig, hoewel het lastig is om daar echt iets van te zeggen in een productie die zo, eh, matig is - tot en met scenes die er uitzien alsof ze voor een nep-achtergrond geschoten zijn waarbij die achtergrond in focus is in plaats van de acteurs. Een herstelwerkje van een mislukte scene wellicht.

Waarom ze de eer kreeg om als eerste, en voor de titel van de film al met een eigen slide in de credits te staan is achteraf wat raadselachtig. Hadden de makers al door hoe groot BB zou worden? Aan haar rol in deze productie zie je het toch niet echt af.