The Getaway (1972)

Nog nooit gaf ik Peckinpah lager dan een 4/5, en ook na deze negende film blijft die indrukwekkende reeks overeind. Want wat was het weer genieten. Wat me altijd weer intrigeert aan zijn films is de juxtapositie van geweld/actie met een fijnzinnig oog voor detail. En wat me andermaal opviel waren de magistrale begincredits (cf. The wild bunch, maar dit vond ik nóg beter). Ik ken zo één twee drie geen enkele andere regisseur die daarbij zo minutieus te werk gaat. Met vele tientallen cuts wordt op briljante wijze een beeld geschets van Docs belevingswereld binnen de gevangenis. Eer ze zijn afgelopen zit je eigenlijk al helemaal in de film. Ook maakt hij weer gretig gebruikt van zijn handelsmerk, stills. Verder zitten er in de film nog genoeg andere memorabele scènes en dialogen, en is het voor de oplettende kijker iedere keer weer een verademing dat de term 'plot hole' niet in Peckinpahs woordenboek voorkomt. McQueen en McGraw, die na deze film overigens in het huwelijksbootje stapten, acteren ook prima. Deze film bewijst voor mij andermaal dat Peckinpah één van de zeldzame echte vakmannen in de business was met een individuele stijl en een constant hoog niveau. Een ware meester.

Wat jammer trouwens dat Peckinpah, net als bij sommige van zijn andere films, zijn zin niet heeft gekregen over het einde van de film. Zo'n vakman zou altijd carte blanche moeten krijgen natuurlijk.

Grappig weetje is trouwens dat net als McQueen en McGraw ook de hoofdrolspelers van de remake uit 1994, Alec Baldwin en Kim Basinger, na die film zijn getrouwd.

Vannacht viel me op dat de huidige 007, Daniel Craig, werkelijk een exacte kopie van de McQueen in deze film is.

Da's wat overdreven, maar hij lijkt er wel erg veel op ja.

Wat mij opviel toen ik er weer even langs zapte is dat Peckinpah toch best wel veel overeenkomt met Leone qua stijl. Wat vreemd genoeg misschien in deze niet-western nog het meeste opvalt.

Vrij deprimerende, nihilistische film, die helaas ontsierd wordt door onbedoeld komische elementen en niet al te best acteren van hoofdrolspelers McQueen en vooral Ali MacGraw.

Ik heb nu vrij kort achter elkaar drie missers van McQueen gezien. The Honeymoon Machine, The Great Escape en deze en hoop binnenkort weer eens echt goede film van hem te zien.

McQueen had een enorm charisma, maar wilde dat nog wel eens te veel profileren. Ook in deze film met een constante stoicijnse blik op zijn gezicht toont hij weinig diepte en is hij vooral bezig met 'cool' zijn.
Ali MacGraw bakte er helemaal niks van. Mooie dame, maar een matige actrice met nul persoonlijkheid.

De verhaallijn van 'bad guy' Rudy die een echtpaar gijzelt om de achtervolging op McQueen in te zetten hing tussen psychotisch en absurd in. Helaas ging het wat mij betreft iets te veel naar het absurde , waardoor de opgebouwde spanning volkomen dood sloeg.

Het zag er allemaal wel goed uit, waarbij vooral de openingsscene heel fraai gedaan was. Ook de finale shoot out was bijzonder fraai gedaan.

Mooiste moment vond ik eigenlijk de ontsnapping met de boer in zijn truck. De boer weet dat hij met criminelen te maken heeft, maar heeft daar geen problemen mee. Wel vraagt hij aan McQueen en MacGraw of ze getrouwd zijn. Want een ongetrouwd samenwonend stel is voor hem moreel verwerpelijk
Een mooi slotcommentaar op de Amerikaanse fatsoensnormen, zeker gezien het "huwelijksgeluk" van het door Rudy gegijzelde echtpaar...

Op zich wel een vermakelijke film om te zien.

Je ziet wat er allemaal fout kan gaan door kleine dingen. Het verhaal kon op zich wel beter, ik vond het soms wel erg vaag. En bij sommige scènes die serieus bedoeld waren, had ik soms een glimlach op mijn mond.

De sfeer vond ik daarentegen wel erg goed, want op de één of andere manier bleef ik toch wel geboeid kijken om te zien wat er zich nu weer voor mijn ogen zou ontrafelen.

Nipt 3, 5 sterren.

In het hotel ???

Ik heb na de truck koop niks gezien vanwege opname dvd recorder.

De film is erg leuk en verhaal ook.

3.5 ster

Best een vermakelijke film. Steve McQueen is geweldig als hoofdrolspeler in deze film, al was het begin van de film een beetje saai vond ik. Later werd het boeiender, en kwam er ook wat meer actie in de film. Goede wegkijker is dit, zeker.

3,0*

Eindelijk deze film gezien vannacht. En daar heb ik geen spijt van gekregen!!

Wat een geweldenaar is Steve McQueen toch, de man tilt als het moet een film naar grote hoogte, maar in deze film doet hij dat samen met Ali MacGraw, die twee maakten deze film!!

Vanaf de eerste minuut zat ik in de film en dat bleef zo tot aan het einde.

Een dik verdiende 4 sterren.

Ik weet dat de versie met Alec Baldwin en Kim Basinger een remake is, maar dat is de enige die ik heb gezien. Deze wil ik nog zien, ben vannacht alleen niet thuis:(

goede film , in het begin wat saai , maakt komt na een tijdje goed op dreef . steve mcqueen speeld goed zijn rol , en zo doet de rest ook . verhaal was ook goed . alleen het einde was ik een klein beetje in teleur gesteld . voor de rest goed en zeer vermakkelijk .

Begint erg fraai met de (non-)diegetic inserts, blijft throughout spannend, McQueen is heerlijk om te zien en de soundtrack is fijn

Wat onlogische dingen en Ali MacGraw staan daar tegenover

Al met al een vermakelijke rit: 3,5*

Als m'n let op de aftiteling ziet m'n de naam staan van de Belg Toots Thielemans die zorgt voor de harmonicanoot.

zeer fraaie film, echt heel goed, had em al erg lang liggen, en ik had em eerder moeten kijken! als je twijfelt.. zet em op! nu al 1 van mn favorieten

Goeie ouwe Sam, wederom stelt de man me niet teleur.

Echt ontzettend genoten.

Vond het personage Rudy erg tof, wat een l*l van een vent zeg.

Bij het einde ben ik aan de nagels van mijn vrouw begonnen omdat die van mij tot de nagelriem aan toe waren afgekloven.

Wereld film!!!!!

Toch maar een 4?

Ja want dit soort films zijn niet (meer) mijn lievelingsfilms, ik ga tegenwoordig toch meer voor films als bv: Transe, Nól albinói, import/export enzo.

Zal wel met de leeftijd te maken hebben, slik.

Coole seventies flick!

Zoals al aangehaald erg geslaagde opening credits (en dito poster overigens) maar ben het wel eens met djelle dat er verder nog een beetje meer had mogen gebeuren op visueel vlak.

Niettemin slaagt Peckinpah erin een aangenaam (echt grimmig is The Getaway nu ook niet) sfeertje te scheppen, dat kracht wordt bijgezet door de charismatische acteurs, Steve McQueen uiteraard voorop. Niettegenstaande de stijlvolle Ali MacGraw aardig weerwerk biedt, is het toch vooral The King of Cool die deze film draagt.

Herzien. Naar vijf sterren gegaan. Geweldige film.

Leuke film om naar te kijken, maar wat is toch gemis gegaan bij de scriptschrijvers toen ze McQueen terug naar het hotel lieten gaan waar het vrijwel zeker was dat ze opgewacht zouden worden door een bende bandieten.

Enorme plot hole. Enorm zonde, want dat sleurt de film naar beneden.

Net zoals die gekke scene in het begin toen zijn vriendin hem overwoog neer te schieten.

Heel raar verhaal...

Bizarre film waarbij de achtervolging enorm sterk is neergezet. De film had wel hier en daar een inkakker en ook wat mankementen. Zo het fragment waarin MacGraw MqQueen overweegt neer te schieten. Erg bizar en onlogisch vond ik het.

Maar verder goed neergezette film. Eventjes wat inkakmomentjes dus vlak voor ze met de trein vertrekken en vlak daarna, maar verder gewoon goed vermaak. Vooral de scenes met de vuilniswagen en de uiteindelijke grensoversteek zijn erg grappig.

Grootste factor van irritatie was voor mij Sally Struthers, met dat irritante gegil ertussendoor steeds. Overbodig personage. Hulde heb ik dan weer over voor de manier waarop Peckinpah een verhaal blijft opstarten. Binnen enkele minuten weet hij overtuigend vast te leggen hoe eenzijdig en saai het gevangenisleven is. Ook in The Wild Bunch, Cable Hogue en Straw Dogs beland je meteen midden in het verhaal, geen onnodige poespas. Dat is misschien nog wel mijn meest favoriete aspect aan deze regisseur.

Een prachtig, rauw en onderkoeld seventies actie-epos, naar een scenario van Walter Hill. Schitterend gemonteerd , mét karakterdiepgang en inhoud; toch verteld met tempo. Zo moet het dus.

De titelsequentie in de gevangenis is briljant, zelden zoveel overgebracht zien worden in zo'n korte tijd - en dan nog zonder woorden.

En dan nog Steve . Goeie film.

De (gave) poster mag dan McQueen en MacGraw vermelden, eigenlijk is het stiekem Al Lettieri die hier de blikvanger is. Zal er mee te maken hebben dat hij het meest expressieve en ook ongelikte karakter blijkt. Brute, lompe kerel die een prima tegenwicht geeft aan de koelbloedigheid (en meer) die het overige siert. Iets wat Peckinpah al tijdens de optiteling voor elkaar heeft met een fraai gemonteerde sequens die het geestdodende bestaan in een gevangenis uitbeeldt (het monotone geluid van de fabriek is bijna eng), met zo soms een glimp van zijn lieftallige vrouw. Het zal verlangen zijn.

Geluid speelt sowieso een vrij prominente rol. Gillende babies nemen het op tegen piepende banden en de score wil nog wel eens nadrukkelijk aanzwengelen. Ik geloof dat Peckinpah niet zo blij was met de keuze voor Quincy Jones, maar ik heb weinig weerstand tegen de mondharmonicamuziek van Toots Thielemans die gebruikt wordt bij de meer intieme scènes tussen McQueen en MacGraw. Een merkwaardig duo. Koel en afstandelijk gespeeld door beiden, met de nodige problematiek en hardheid, maar nergens flauw, sentimenteel of opgeblazen. Terwijl het toch warm was.

Leuk natuurlijk, om de coolste en de mooiste van die tijd in een afvalbak te dumpen. Film heeft meer van het soort scènes die blijven hangen. De jacht op de koffer in de trein is een sterk intermezzo, mijn favoriet is de manier waarop Doc in een zweterig winkelstraatje afrekent met enkele agenten met die pump-action shotgun. Wie cool is, heeft een cool wapen en weet dat op coole wijze te hanteren. En McQueen doet 't.

Film mag dan verder redelijk rechttoe rechtaan zijn, het weet karaktertrekken en bijkomstigheden met actie-thriller elementen samen te smelten tot een vrij vlekkeloos geheel. Het mist misschien wat impact om het helemaal af te ronden, maar met een fantastische shoot-out en innemende cowboy tot besluit valt er bitter weinig te klagen.

Prima film (ja ik hou het kort).

Verhaal zat goed in elkander en de sfeer was prima (70er jaren, altijd goed).

En natuurlijk.....echte auto's!

nu donderdag HIER te bekijken:

Cinemazuid

Leuke film.

Virtuoos in beeld gebracht met goede, knappe acteurs (Ali McGrrraaaw). Ook ongewoon realistische, stoffige locaties die hun rol meespelen. Na een indrukwekkende begingeneriek, trekt het verhaal meteen op gang en er wordt geen seconde verspeeld. Het verhaal jakkert vooruit en toch lijkt het nergens té snel te gaan. De enige adempauzes die ons gegun worden zijn dan nog vaak spanningsmomenten of intense dialogen tussen Doc en zijn vrouw.

De komische badguy Rudy (een voorafspiegeling van Bardem misschien in No Country For Old Men?) en Kim Clijsters lookalike Sally Struthers lijken wat uit de toon te vallen, maar dit stoort niet. (hoewel het op zich tamelijk weerzinwekkend is wat de arme veearts allemaal moet meemaken) Zijn aanwezigheid lijkt wel uit te schreeuwen"he, neem het allemaal maar niet al te serieus!") Dat doe ik dan ook niet.

Mooie muziek ook natuurlijk en een film van Pekkinpah die vandaag nog altijd bij voorkeur in de bioscoop gedraaid/ bekeken mag worden en nog geen spatje verouderd is.

4e Peckinpah.

De remake had ik in een ver verleden al eens gezien, maar die maakte niet zo heel veel indruk want ik weet er helemaal niets meer van. Zelfs tijdens het zien van deze film kreeg ik geen deja vu's of iets dergelijks, alleen de dierenarts die zichzelf ophing kwam me bekend voor.

Waar die remake me nergens pakte, boeide Peckinpah's versie me vanaf het eerste moment. The Getaway is één lang kat en muis spel dat spannend blijft tot het einde. De film bevat de juiste dosis humor en romantiek, maar vooral het hoofdingrediënt actie. Peckinpah regisseert actie waar ik als kind van droomde. Bruut, met veel mooie slowmotion beelden. Daarnaast zijn de acteurs heel erg goed op dreef, vooral McQueen doet het erg goed.

Gewoon een hele goede film, met een aantal zeer sterke scènes. De gestolen koffer zorgde voor een spannend moment, gave shootouts, en een wrange soort van humor als Rudy twee mensen gijzelt maar die vrouw in zijn spelletje meesleept.

Uitstekend werk weer van Peckinpah, ben benieuwd of hij deze lijn blijft voortzetten. 4*.

Sympathieke boeven.

De ditmaal weinig van slowmotion gebruik makende Peckinpah schildert de wereld om het Bonnie & Clyde-achtige koppel dat op de vlucht is, af als troosteloos en crimineel. En zo heeft de kijker al snel sympathie voor de twee boeven, die zich voor het grootse deel van de film in een wilde achtervolging bevinden.

In het echt sloeg de vonk tussen de twee acteurs gelijk over, hetgeen resulteerde in een huwelijk. De acteur kon tragisch genoeg maar kort van dat geluk genieten. The Getaway behoort op een scenario-bedje van die andere stoere-mannenfilm-regisseur Walter Hill, zeker niet tot zijn of Peckinpah's beste werk, maar onderhoudend is de film zeker.

Redelijk.

Vermakelijke klassieke misdaadfilm.

Weinig origineel qua script, maar de coolheid overheerst toch, in de personages en in de actiescenes. Gave achtervolgingen en shoot-outs, zoals we wel gewend zijn van Peckinpah. Qua editing en ritme had hij hier heel goed de smaak te pakken vond ik. De opening was weliswaar het hoogtepunt van de film (in die fabriek met die freeze-shots), maar de volle speelduur is het vermakelijk om naar te kijken.

Het is net wat te cliché en niet zo waanzinnig bijzonder, maar dat hoeft niet altijd. Jammer dat die sfeer in dit soort films eigenlijk nooit meer te zien is.

3.5*

In de herziening voor de vierde (?) keer!

Het begint allemaal zoals gebruikelijk...McQueen zit in de bak maar wordt vervroegd vrijgelaten omdat iemand wil dat hij een bankoverval pleegt...nog niks aan de hand maar na de overval loopt alles helemaal uit de hand en valt Doc McQueen van de ene benarde situatie in de andere.

Geweldige locaties, hoog tempo, hondsgemene achtervolger en klassieke scenes in de trein en in een vuilniswagen.

Wat mij betreft het meesterwerk van zowel Sam Peckinpah als Steve McQueen.

No Country for Old Men valt hierbij in het niet...This is the real deal.