Kickboxer 4: The Aggressor (1994)

There'll be the sound of a hundred bricks shitting at the same time

Die Kickboxer franchise, het zijn toch niet de meest gemakkelijke films om te vinden. Het eerste deel van Jean-Claude Van Damme kom je nog wel eens regelmatig tegen, maar de opvolgers met Sasha Mitchell bleken wat lastiger te zijn. Een tijd geleden echter eindelijk eens de DVD van deze The Aggressor op de kop kunnen tikken tijdens een bezoek aan een rommelmarkt en gisteravond opgezet. De terugkeer van Albert Pyun in de regiestoel zorgde er in ieder geval voor dat dit me al een betere film leek te zijn dan de voorganger.

En dat is het ook geworden, maar op zich wordt het niveau van de eerste twee films niet gehaald. De evolutie van David Sloane is ondertussen al zo bij de haren getrokken dat het lijkt alsof het telkens verschillende personages zijn geworden. In dit vierde deel is Sloane door Tong Po in de gevangenis terecht gekomen. Na even een korte recap van de vorige delen blijkt Sloane vrij te kunnen komen door te infiltreren in het toernooi van Po, die ondertussen een Mexicaanse drugsbaron is geworden. Je zou verwachten dat Sloane zich vermomt of iets dergelijks maar hij geraakt vrij makkelijk gekozen als vechter voor het kampioenschap. Daar zit hem dan ook meteen het grootste pluspunt aan dit deel en dat is dat het opnieuw een Kickboxer film is geworden die zich afspeelt in de ring. Veel verschillende stijlen passeren de revue, de ene wat meer geslaagd dan de andere, en de climax is natuurlijk (opnieuw) een gevecht tussen Po en Sloane.

De vechtpartijen worden trouwens nog regelmatig afgewisseld door vrijpartijen. Zo passeert er onder andere een triootje dat echt nergens op slaagt en dat bovendien netjes wordt gemonteerd met een ninja die tegelijkertijd aan het inbreken is. Je moet het zien om te geloven. Sasha Mitchell keert terug en dat is goed. Meer zelfs, dat is zelfs erg leuk aangezien hij de kracht van de vorige films is. Hij mag zich hier dan ook weer eens regelmatig laten gaan en het resulteert in een aantal vermakelijke scènes. Tong Po keert ook terug, maar wordt niet meer door Michel Qissi gespeeld. Hij is vervangen door Kamel Krifa en die heeft een hoop latex (?) op zijn gezicht en spreekt zoals Van Damme. Ook dat moet je zien om het te geloven.

Eerlijk gezegd, het is toch een reeks die ik een warm hart toedraag. Ik ben dan ook blij dat dit 4e deel terug weer wat beter is geworden dan de voorganger, maar het vijfde deel lijkt me helemaal niets (al zal ik dat waarschijnlijk ook wel aanschaffen mocht ik hem vinden). De reboot daarentegen gaat hopelijk terug een nieuwe generatie inspireren.

3*