Coach Carter (2005)

Zo speciaal vond ik de film niet.

Niet dat hij slecht was, maar na The Triumph was het de tweede film deze week over het op het rechte pad brengen van enkele tieners in probleemwijken.

De coach/leraarfilms heb ik nu toch voor een poosje gezien.

Het einde is wel degelijk, al heb ik helemaal geen nood aan de waargebeurde tekstjes die bij zulke films telkens de kop opsteken.

Slecht was hij niet, maar wat mij betreft geen echte aanrader.

Coach Carter kijkt lekker weg, ondanks zijn relatief lange speelduur. Samuel L. Jackson lijkt gemaakt voor dit soort rollen van de sterke persoonlijkheid met een ijzeren wil. De film wordt echter nergens echt bijzonder in. Het dramatische aspect van de film gaat nergens echt de diepte in en het sportieve gedeelte is absoluut vermakelijk, maar absoluut niet zenuwslopend of iets dergelijks.

En het commentaar dat de gebeurtenissen nogal cliché zijn?

Dat is absoluut helemaal waar, maar voor een leuk avondje doorzakken, mag dat weinig uitmaken.

Ik vond het een toffe tienerfilm (een TMF-Productie...) met de nodige problemen die jongeren bezighouden en hoe ze met vallen en opstaan leren om verantwoordelijkheid op te nemen.

Een typische feel-good movie.

Hij duurde wat te lang naar mijn zin maar kon me toch genoeg boeien om tot het einde uit te zien, de focus ligt ook iets te veel op de Basketballgames, maar da's geen probleem als je dat graag ziet

Het eerste halfuur moet je even doorbijten, daarna wordt het best goed...

Ik geef hem 6,5/10, zeker de moeite om één keer gezien te hebben, de muziek is ook geweldig hip, vol pompende beats, Hip-Hop, R&B & shit...

Een aanrader voor een jeugdig publiek

Een groot cliché deze film. Echt vreselijk.

Samuel L. Jackson krijgt van dit zooitje een geweldig team gemaakt, door ze wat extra push-ups te laten doen en wat speeches te houden. Uiteraard een waargebeurd verhaal. Nou een verfilming had niet gehoeven.

1*

Toch wel weer een leuk sportdrama. Hippe sounds, degelijke en af en toe goed spannende basketbal-matches (tenminste bij deze film niet de hele tijd cuts met stand-ins) en de rol van Jackson is hem op het lijf geschreven. Helemaal geweldig wordt het dan weer niet, daar krijgen we misschien ook te weinig feeling voor met een aantal van de studenten (al krijgen we genoeg om het een genietbaar filmpje te maken) en houdt het zich soms nog wat in waar het to the limit zou moeten gaan.

Kleine 4*

Onderhoudende feel-good film.

Wel jammer dat de film toch wel uiterst voorspelbaar is. Coach Carter brengt eigenlijk niks nieuws. Het is een film a la Freedom Writers, maar nu met basketbal. Een groepje redelijke nietsnutten zonder toekomst wordt teamwork, orde en respect bijgebracht. Uiteraard lukt dit maar moeizaam, maar uiteindelijk....juist

Toch is de film zeker wel de moeite om te kijken, vooral dankzij een heerlijk op dreef zijnde Samuel L. Jackson. Eigenlijk is Jackson bijna altijd wel goed en in deze film is dat niet anders. Sterker, Coach Carter teert volledig op de klasse van deze man. Hij is echt zeer cool als de keiharde coach die uiteindelijk wel respect afdwingd.

Wat me wel tegenstond is dat de film gewoon een hele dikke 2 uur duurt. Dit had toch wel een half uurtje korter gemogen. Het is maar een simpel script wat zo af en toe toch wel overdreven gerekt wordt. Het plot weer niet altijd te boeien. Zo zijn de subverhaaltjes van bepaalde teamleden niet zo interessant, vooral ook omdat de film er niet zo diep op in gaat. Uiteindelijk vind ik wel dat het team wel heel gemakkelijk zichzelf veranderd. Zo sloeg het natuurlijk nergens op dat de coach hen weghaalde bij het feest nadat ze een prijs hadden gewonnen. Snapte dan ook niet waarom ze allemaal zo braaf meegingen. Het einde leek ook voorspelbaar te worden, maar gelukkig viel dit mee en werd de titel niet gewonnen. Al zat het er ook wel aan te komen, omdat je op het einde wel heel duidelijk gemaakt werd dat het studeren en dergelijke belangrijker werd dan het basketbal. Ergens natuurlijk wel een goed punt.

Coach Carters is niets bijzonders, maar weet wel te vermaken. Jammer van de beroerde soundtracks (ik heb me toch een hekel aan die gangster herrie muziek) verder, maar de film is op zich best wel een aanradertje.

Dikke 3*

Af en toe is het gewoon heerlijk om eens een feel good filmpje als dit te bekijken ipv alle horror of actie. Ook al is het allemaal zo voorspelbaar als de pest. Er wordt over het algemeen zeer behoorlijk geacteerd, zeker door Jackson die erg lekker in zijn rol zit. De sfeer is prima en de soundtrack perfect voor een film als dit. De basketbal beelden zien er mooi uit. De film duurt aardig lang, maar weet toch tot het eind te boeien.

Heel aardig.

Het onderwerp is al vaker en misschien ook beter in de beeld gebracht. Maar toch een heel goede film, die van begin tot eind boeit. Sterke rollen van Samuel L. Jackson (natuurlijk), Rob Brown en Antwon Tanner (bekend van One Tree Hill). Liefhebbers raad ik "Stand And Deliver" (1988) met Edward James Olmos aan.

3,5.

Dit soort films blijven het goed doen bij me. Ik heb iets minder met basketbal dan dat ik heb met American Football. Vandaar dat ik Remember the Titans nog net wat beter vind. Jackson speelt altijd goed, maar hier steelt hij echt de show vind ik. Ook de spelers komen echt over. Gelukkig ook niet te veel randgebeuren, waardoor het spelletje en de emoties die hierbij horen naar de achtergrond zouden verdwijnen. Ook de muziek brengt dit Drama naar grotere hoogtes. Weet eigenlijk niet of deze film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maar dat kan iemand mij hier vast wel vertellen. De speelduur lijkt lang, maar als je eenmaal in het verhaal zit is het eigenlijk zo voorbij wat dus erg positief is. Ook leuk om Ashanti eens als actrice in actie te zien. Ik heb al tijden niks meer van dr gehoord op muziekgebied, maar ze kan altijd verder als actrice in dit soort filmpjes, want het was helemaal niet zo slecht. Zeker een aanrader in het sport-drama-genre!

Vandaag de film weer eens gezien. Toch geen onaardige film, deze Coach Carter. Samuel L. Jackson steelt ongetwijfeld de show in deze film als trainer van het basketbalteam en de andere acteurs spelen ook niet onaardig (op Channing Tatum na ). De basketbalwedstrijden zelf zijn knap in beeld gebracht en de soundtrack van de film, die verzorgt is door hippe artiesten als Fabolous, Game, Kanye West en Common, tilt de film naar een hoger niveau. Minpunten: het verhaal is erg voorspelbaar en cliché (scoren op de laatste seconde ) en de film duurt (op het einde) toch wel ietsje te lang. Maar wel een heel toffe sportfilm . 3.5*!

Leuk sportdrama, dat in de lijn ligt van Remember The Titans, maar tegelijkertijd toch volledig anders is. In Remember The Titans is racisme ook een belangrijk thema, terwijl dat Coach Carter daar niet echt op focust.

Coach Carter heeft in de eerste plaats de fantastisch Samuel L. Jackson te bieden. Niet dat hij in elke film schittert, maar voor deze rol is hij echt de geschikte man. Ook de rest van de cast (dan heb ik het uiteraard over de jongeren van het basketbalteam) zijn aardig op dreef. Naast de goede acteerprestaties is er natuurlijk het goede verhaal. Het steekt allemaal goed ineen, en bovendien is het eigenlijk wel een interessant gegeven. De methodes van coach Carter zijn dan wel nogal drastisch, ze hebben wel degelijk effect. Het is dan ook interessant om te zien hoe al die moeilijke karaktertjes van de spelers evolueren. Ten slotte is ook het basketballen zelf in de film een leuk gegeven. De wedstrijden werden leuk in beeld gebracht, en die laatste match vond ik zelfs spannend. Ik had zelfs het gevoel dat ik gewoon in die tribune zat om die jongens aan te moedigen...

Deze film stond al lang op mijn verlanglijstje, en met reden zo bleek!

Ik laat sportfilms altijd links liggen.

Toevallig stuitte ik gister op deze film en zei tegen mijn moeder dat ik deze moest zien. Nou was ik zwaar sarcastisch en wilde ik mijn moeder uitlachen, maar we bleven beiden tot onze verassing kijken...

Ja, Coach Carter is een film met veel clichés en moraaltjes, daar heb ik een stronthekel aan. Ik weet ook niet waarom er staat dat deze film half uit Duitsland komt, wat het was allemaal zo Amerikaans als wat. Toch vond ik hem goed, en dat is waarschijnlijk omdat de film een Afro-amerikaanse sfeer heeft, en dat vind ik toch altijd wel wat hebben.

De sfeer in de film is mooi. Lekker een beetje down en dramatisch. Het acteerwerk is (meestal) goed en de muziek droeg ook een steentje bij. De eerste helft van de film was naar mijn smaak het best. Alles is nog redelijk vlot en het vermaakt allemaal best.

De tweede helft van de film gaat helaas de mist in. Veel scenes vallen in herhaling en het wordt allemaal een beetje langdradig. Mijn intresse begon te kelderen. De fim lijkt ook drie keer te eindigen.

Toch is er die Afro-Amerikaanse sfeer die mij altijd wat doet. Er zitten een paar mooie, emotionele scenes in die vaak wel raken en ook typisch binnen die sfeer passen.

De allerlaatste scene is gelukkig wel een mooie afsluiting op de mindere tweede helft.

Hele kleine * 3,0

Door sommige fijne scenes...

In zijn genre is dit een uitstekende film. Het is allemaal nogal moralistisch en soms ook wat onwaarschijnlijk, maar het blijft boeiend en sfeervol en Samuel L. Jackson is in zijn element.

Boven Gemiddeld

Prima film vol met de gebruikelijke clichés. Dit soort (sport) films gaan er bij mij altijd wel in.

Maar wel goed gebracht. Clichés zijn altijd wel te vinden in films maat het gaat er om hoe het gebracht wordt.

Deze film gaat over kansen om wat te doen met je leven en over iets halen wat je zelf nooit voor mogelijk hield. Verhaaltechnisch wordt dat heel vaak herhaald. Heel vaak. De schrijvers en de regisseur duwen dit zo hard naar binnen dat je verlangd dat dat gaat stoppen. Verder heeft het zeker wat leuke elementen in het verhaal. En dat wordt nog eens flink opgezweept met het acteerwerk van Jackson en de geweldig in beeld gebrachte basketbal scenes. Dit is allemaal op een erg leuke manier en vol snelheid in beeld gebracht. Er goed gedaan.

Alles samen zorgt voor een vermakelijke film die toch alles binnen de lijntjes van Hollywood op safe speelt.

“What’s your deepest fear?”

Coach Carter is een lekkere sportfilm die de clichés niet schuwt maar door het sterke acteerwerk van Samuel L. Jakcson en sommige jongere acteurs lang blijft boeien. Het verhaal rond jongens die in criminele buurten opgroeien en op school zwak presteren maar door sport een doel in hun leven hebben is natuurlijk niet nieuw en vanaf de allereerste scene is al duidelijk waar regisseur Thomas Carter naartoe wil met zijn verhaal.

En dat is helemaal niet erg want clichés heten niet voor niets clichés en in Amerika groeien ontelbare jongeren op deze manier op. En als je dan ook nog Jackson als coach Carter hebt sta je als regisseur eigenlijk al met 1-0 voor. Helaas blijven de meeste andere personages wel erg eendimensionaal en het acteerwerk is wisselend. Rob Brown was ook sterk en het verhaal rond Kenyon en Kyra (Ashanti, niet slecht) voelde geloofwaardig en echt aan. Onder andere Rick Gonzalez, Nana Gbewonyo, Antwon Tanner, Channing Tatum en Robert Ri’chard moeten het doen met wel erg mager uitgewerkte personages en het acteerwerk was niet al te best. Daarnaast duurt de film te lang. Ruim twee uur voor dit soort film is niet nodig en op een gegeven moment gaat de film echt slepen en ga je op de klok kijken. Jammer, want de basketbalscènes zijn geweldig in beeld gebracht en Carter weet er een goed einde aan te breien. Iets meer maat houden en keuzes maken de volgende keer. Coach Carter is een gedegen sportfilm die door het spel van Jackson makkelijk op de been blijft.

Een film met een mooie boodschap en Jackson die een fantastische rol neerzet. Er is eigenlijk maar weinig slechts op te noemen aan deze film.

De film pakte gelijk en heeft ook geen minuut verveeld. Het is allemaal wel wat voorspelbaar en soms wat over de top, maar dat kon deze film prima hebben. Er zaten toch ook wel wat verrassende elementen in. Het verhaal zelf heeft een prima opbouw en is goed te volgen. Ik ben blij met het geschreven einde, gewoon lekker verliezen in plaats van clichématig winnen. Ondanks dat die hele speech daarna natuurlijk niet onverwacht kwam

De acteerprestaties waren geweldig. Deze rol is Jackson op zijn buik geschreven, wat een overtuigingskracht! Ik werd volledig meegenomen in het verhaal en vergaat vaak dat ik gewoon naar een film zat te kijken. Ik weet dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maar net als ieder waargebeurd verhaal vermoed ik dat er veel gedramatiseerd is. In dit soort films vind ik het altijd een mooie afsluiter om te zien hoe iedereen terecht is gekomen. In dit geval vond ik het wel wat magertjes, miste toch wel enkele hoofdrolspelers hierin.

Deze film stijgt voor mij echt ver bovenuit andere films in het genre. Had geen zin in sentimenteel gedoe vandaag en daarvoor heb ik ook een prima film uitgekozen. Natuurlijk zitten er hier en daar scenes met wat meer drama, maar het is goed gedoseerd en niet te overdreven.

Ik ben onder de indruk van deze film en vind hem op MM ook ondergewaardeerd. Eén van de beste films uit dit genre en geef dan ook een (voor mij) vrij uitzonderlijke score: 4.5*.

Ramvol alle clichés die je maar kunt bedenken, maar het werkt wel. Met name door het sterke acteerwerk van L. Jackson blijft het gewoon een erg plezierige film om naar te kijken. Verloop is redelijk voorspelbaar, maar dit wordt nergens vervelend.

3,5*.

Drama / Sport film, welke gebaseerd is op een krantenbericht uit 1999.

Een basketbalcoach houdt zijn veelbelovende high-schoolteam op de bank, omdat de leerprestaties van zijn pupillen ver onder de maat blijven. En een diploma is belangrijk, want een lucratieve sportcarrière is maar voor weinigen weggelegd, zo betoogt coach Ken Carter (Samuel L. Jackson).

Deze voor een Amerikaanse sportfilm vrij ongebruikelijke boodschap, geeft het verder nogal voorspelbare geheel toch iets extra's.

Voor de aardigheid maar eens geprobeerd, want sportdrama's doen het altijd leuk, hoewel het altijd wel naar cliché en hetzelfde neigt. En dat is met Coach Carter niet veel anders. Het begin is ook niet echt opzienbarende.

Een sportteam met talent, de kansarme jeugd, weinig uitzicht op maatschappelijk succes, de buurt met zijn criminaliteit, en dan is daar de coach uiteraard die de ondankbare taak op zich neemt iets van dit zooitje te willen maken. Het is allemaal niet nieuw en doet denken aan een mix tussen Remember The Titans en Dangerous Minds. Het is Jackson die als Ken Carter de film van meet af aan gestalte geeft en doet dat niet eens heel erg Samuel L. Jackson achtige maar behoorlijk ingetogen. Aardig is toch zeker de harde aanpak die vrucht werpt en het stukje saamhorigheid om Cruz weer bij de ploeg te krijgen. Tot daar is de film aardig.

Het is toch het gedeelte waar Carter met zijn contract, regels, en vooral cijfers en bijles, die het meeste boeit en anders dan anders is. Waar het meestal toch draait rond die ene teamprestatie, of ontdekt worden door een scout blijkt, dat de hele insteek van coach Carter niet te zijn. Het draait om normen en waarden, om fatsoen en een basis om later vanuit verder te bouwen, vooral als het niet mocht lukken als speler. Jammer, of mogelijk overgeromantiseerd, is dat kennelijk niemand dit begrijpt van die heethoofdige en kort door de bocht ouders. Aardig nog te benoemen is zijn aanpak tegen de gebaartjes en het vernederen van de tegenstander.

Coach Carter is daarmee vooral een prima en degelijke film te noemen die het moet hebben van zijn tweede deel. Erg aardig voor een keer.

Precies wat je ervan mag verwachten: een degelijke 'coach-met-onconventionele-methoden-weet-slechte-jongeren-op-het-rechte-pad-te-krijgen' film. Maar de sportende jongeren acteren goed en geloofwaardig en Jackson steelt de show. Hij zet echt een geloofwaardige coach neer. Prima opbouw, voor mij goede lengte en wordt er de tijd genomen om het verhaal te vertellen en de ontwikkeling te laten zien. Ja, er zitten veel clichés in, maar zoals iemand aangaf in een review: er is (helaas) een reden dat ze cliché zijn geworden. Maar ik moet ook zeggen: de film voegt niet veel toe ten opzichte van soortgelijke films. Je krijgt precies wat je ervan mag verwachten en als je van dat genre houdt, ga deze film je niet teleurstellen. Ik houd van dergelijke films. Dus voor mij persoonlijk misschien wel 4 sterren, maar objectief denk ik 3 sterren. Dan maar middelen: 3,5 sterren.

"You said we're a team. One person struggles, we all struggle. One person triumphs, we all triumph.”

Best een vermakelijke en leuke sport drama van Amerikaanse bodem zoals eigenlijk wel te verwachten was. Normaal gesproken had ik nooit echt een hoge pet op over dit soort films, wellicht dat ik die precieze connectie niet heb en ik leef natuurlijk ook niet de Amerikaanse droom. Nu kwam ik deze film dus tegen op ‘Netflix’, eigenlijk had ik eerst een stukje gezien op de app ‘TikTok’ waarna ik toch wel heel erg benieuwd was naar deze film, waarvan ik wist dat hij op Netflix staat. Ik heb hem vrijdag dus toch maar aangezet en ik was toch wel enigszins verrast.

Jackson speelt een prima rol, ondanks dat het niet heel erg groots was, het is in ieder geval niet zijn beste werk. Hij hield zich nogal in maar, kwam goed charismatisch over waardoor je als kijker voornamelijk makkelijker het verhaal kon volgen. Het verhaal vond ik immers ook gewoon erg leuk, al was het allemaal wel wat voorspelbaar en uiteraard voor de hand liggend.

Het acteerwerk vond ik prima, de setting ook. Ik moet zeggen dat het voor mij gewoon een prima rustig film avondje was. Het dramaeffect had soms misschien wel wat sterker gemogen. Toch heb ik een prima avondje gehad, niet te spannend en ook niet te lastig. Keek makkelijk weg, prima.

Van het begrip "subtiliteit" lijkt regisseur Thomas Carter geen kaas te hebben gegeten, want Coach Carter kent een behoorlijke vrachtlading aan doorgedrongen dramatiek en sentiment. Zodra je de kinderen ziet die (een briljant spelende) Samuel L. Jackson hier onder zijn hoede neemt, kan je hun persoonlijke problematiek zowat meteen al raden, waardoor een deel van het kijkplezier verloren gaat. Daarnaast is er beduidend weinig aan competitieve sport te zien, het lijkt toch vooral te gaan om de succesboodschap die de scenaristen aan het gebeuren hopen mee te geven. Het personage van Jackson is gelukkig erg interessant en zijn methodes bieden genoeg om als kijker op te kauwen, ondanks dat het weinig genuanceerd wordt gebracht. De finale mag er wezen, maar de film zit wel heel tjokvol aan nodeloos getraan waardoor het tempo onevenwichtig uitpakt. Voor een keertje is het allemaal best te doen, maar realistisch vond ik het allerminst.