Desirée (1954)

Visueel zag de film er prachtig en weelderig uit, maar het romantische, historische kostuumdrama zelf, over de op- en ondergang van Napoleon, was hol, loom en niet bijzonder inspirerend. Het verhaal werd uiterst mager verteld. Ik had keer op keer de neiging om in slaap te vallen. Ik denk dat ik vooral de passie miste. Een houterig spelende Marlon Brando had er volgens mij niet veel zin in.

Niet helemaal akkoord met gauke: de film gaat over Désirée Clary, van zijdehandelaarsdochter tot koningin van Zweden (en later Noorwegen). Napoleon speelde natuurlijk een grote rol maar over zijn op- en ondergang zijn er andere films (Napoléon, serie uit 2002). De film is natuurgetrouw en Marlon Brando speelde Napoleon zoals hij was (stug, onbeleefd, koppig, ambitieus, edm). Prachtige kostuums die zelfs in een museum werden ondergebracht. De kroning is volledig volgens het beroemde schilderij nagespeeld.

Volgens de annalen zou Noel Coward de film regisseren, maar werd vervangen door Henry koster. Brando was het hier niet mee eens, waarschijnlijk de reden dat hij de film, en zijn rol, niet helemaal serieus nam.

. Brando als de Franse dictator was duidelijk net in zijn elementen. Hij was het niet eens met de vervangen van regisseur Noel Coward voor Henry Koster en speelt een voor zijn doen behoorlijk ongeïnspireerde rol. De belachelijke slotscène waarin Napoleon zich overgeeft aan zijn eerste geliefde Désirée Cary en zo zijn verbanning naar het eiland Sint Helena accepteert is natuurlijk een leugenachtig stukje Hollywood romantiek.

Statisch historisch drama met een wat stijve Marlon Brando, een charmante Jean Simmons en een prachtige Merle Oberon. Henry Koster weet (vaak letterlijk) geen beweging te krijgen in de film, bovendien is er teveel romantische geneuzel en te weinig historische achtergrond om de film werkelijk boeiend te houden. Brando maakte deze film blijkbaar als goedmakertje voor het feit dat hij van de set was gelopen bij 'The Egyptian' en het is aan zijn lusteloze vertolking te merken. Jammer, want op papier was Brando de perfecte keuze voor de rol van de temperamentvolle Napoléon Bonaparte.

Natuurlijk veel meer een drama dan een historisch vertelling , het oogt inderdaad nogal statisch

maar de sfeer , camerawerk , locaties , kostuums en settings zijn mooi in beeld gebracht .

Visueel is het allemaal heel fraai en in hoeverre het historisch klopt kan ik niet beoordelen maar ik heb er wel van genoten .