54 (1998)

Het verhaal deed een beetje Boogie Nights achtig aan, maar dan alleen zonder de ijzersterke cast (Phillippe en Meyers waren nog wel aardig, maar de rest stelde mij wel erg teleur), het geweldige verhaal en de grappige dialogen. Nu lijkt het alsof ik deze film helemaal niet leuk vond, maar dit is niet het geval. Het was 'gewoon' een vermakelijk filmpje zonder al teveel diepgang of verhaal.

Het is 1979 en Club 54 is dé nachtclub van New York, het mekka van het uitgaansleven. De attente kijkers krijgen na de eerste scène al in de smiezen dat dit historisch document een miskleun is. De enige reden om te kijken is Mike Myers als de legendarische, ontuchtige, flamboyante eigenaar van de club van Steve Rubell. Deze prent is naar ware feiten...

Matige film die een beetje wordt gered door de rollen van Myers en Hayek. Rest van de cast is niet bijzonder en het verhaal is flinterdun.

Toch bleef het geheel voor mij wel redelijk vermakelijk omdat ik het hele Studio 54-gebeuren altijd wel fascinerend vond. 2*

Goede film. Er wordt een prima discosfeer neergezet en het verhaal wordt vlot en effectief verteld. Het meest interessant is natuurlijk het personage van Mike Myers die hier laat zien goed te kunnen acteren en ook nog eens goed kan doceren. Het is dan ook het spelletje rondom de legacy van zijn personage die de film constant boeiend weet te houden. Nadeel is de enorme voorspelbaarheid en de formuleachtige opzet. Hoe dan ook is Studio 54 een zeer zeker vermakelijk discofilm.

Prima filmpje.

Leuk sfeertje met gelijksoortige muziek en leuke disco-kleurtjes. Goed vertolkte rollen van Ryan Phillippe, Salma Hayek, Neve Campbell en Mike Myers.

Leukste is natuurlijk dat je je na een tijdje zelf helemaal thuis gaat voelen in studio 54, waardoor dat laatste dagje op het einde ook zo goed werkt.

Krapjes 4*.

Aardige film; van een script is weinig sprake maar wel een erg mooi sfeerbeeld van studio 54. De muziek werkt aanstekelijk en compenseert de niet aanwezigheid van een script. De 2e helft van de film is beduidend slechter dan de 1e. Wel een erg sterke rol van Mike Myers.

Als je er als een soort documentaire naar kijkt, is dit best een aardige film - een document over de gang van zaken in Studio 54. Meer dan dat moet je er denk ik ook niet in zoeken, want een plot, bedoeling, moraal of wat dan ook zit er gewoon niet in. Wat je dan terugkrijgt is een hele rij bekende en gevierde acteurs, die goed in hun rol zitten en een ietwat ongebruikelijk verhaal vertellen. Hoewel, zo ongebruikelijk is het nou eigenlijk ook weer niet, met een beetje dichterlijke vrijheid kan je hetzelfde wel over elke grote disco vertellen.

Een slechte film over de nachtclub Studio 54 die aan de West 54th Street in Manhattan in New York lag.

Het verhaal gaat grotendeels over de eigenaar Steve Rubell en barkeeper Shane O'Shea.

Iedereen die de geschiedenis van deze studio kent, weet ook hoe het allemaal is afgelopen.

Het was de 1e film voor Mike Myers waarin hij een serieuze rol speelt.

Het verhaal speelt zich eind jaren '70 af, maar in sommige scènes wordt gebruik gemaakt van een Chevy politieauto uit 1990.

Helaas niet echt boeiend.

2,0 *

Zo een beruchte discotheek met een flamboyante eigenaar als Studio 54 leent zich natuurlijk uitermate goed voor een langspeelfilm (ik wacht nog steeds op de 'Zillion'-verfilming van Jan Verheyen) en 54 is in ieder geval een kleurrijke prent geworden die het chaotische hedonisme van het uitgaansleven goed illustreert. De film probeert heel erg de jaren '70 te evoceren, maar is in eerste plaats toch een typisch laat nineties product: niet alleen omdat er in die periode wel een cinematische revival was van het discotijdperk (Boogie Nights, Last Days of Disco, Summer of Sam..), maar ook door de aanwezigheid van vergane glories als Ryan Phillippe, Selma Hayek en Neve Campbell, wat het uitgangspunt van 54 (megalomane eendagsvliegen: opgepast!) wel erg voelbaar maakt. Voorts blijkt ook dat je als barman in een megadiscotheek de reflexen van een lynx en het uithoudingsvermogen van een Brabants trekpaard moet hebben, het is in ieder geval wel een beroep waar ik altijd een zekere bewondering voor heb gehad (zelf kon ik tijdens mijn studentenjob in buurtcafé ‘Pigéon d’Or’ met moeite de bestellingen onthouden). Ik zag de director's cut en in die versie is de driehoeksrelatie tussen de hoofdpersonages blijkbaar beter uitgewerkt. Toch vond ik de plot nogal onevenwichtig, met veel verhaallijnen die nergens toe leiden. Sommige personages zijn stereotiep, vooral dan de vader van het hoofdpersonage, een witte onderhemdjes dragende relikiwie uit het Eisenhower tijdperk met een strakke George Raft snit die in elke zin zijn wantrouwen moeten uiten over een diverse samenleving, want wat waren ze DOM in de 50s. Ook de kleffe zedenles van de film ligt er nogal dik op: de euforie van een nachtleven is een zeepbel (wanneer een Norma Desmond-achtige habituée van de keet streft aan een overdosis MDMA, wordt het feestgedruis onderbroken en valt het onder de felle TL-lampen plots op hoe lelijk, dronken en afgeleegd de gegadigden van de beau monde wel niet zijn) en vriendschappen zijn er om te koesteren (op het eind mogen de twee halfnaakte promoboys onder de bontjas van Selma Hayek schuilen voor de vrieskou). De conservatieve vader knikt instemmend in zijn fautieul.

“A guy named Steve Rubell had a dream: To throw the best damned party the world had ever seen and to make it last forever. He built a world where fantasy was put up as reality and where an 80-year-old disco queen could dance till dawn. Where models mingled with mechanics, plumbers danced with princes. It was a place where all labels were left behind. A place where there were no rules.”

Aardig. De jaren 70 sfeer wordt goed neergezet, en Studio 54 als grote trekpleister komt goed naar voren. Het acteerwerk is matig, maar acteurs als Phillippe, Campbell, Myers en Hayek passen wel in hun rol. En een goede casting is ook belangrijk. Vooral het begin is leuk met de sfeer van seks, drugs en de Rock-‘n-roll mentaliteit. Wanneer het drama om de hoek komt kijken zakt het allemaal als een plumpudding in elkaar, vooral ook omdat de personages je maar matig interesseren. Studio 54 als disco walhalla blijft toch het interessantst, en dat is zowel de kracht als de zwakte van de film.

Bekende titel, aardige cast en de film tegenkomen bij de kringloop. Tja, meer is er niet voor nodig en gisteren dus maar even gekeken. Niet dat ik hier veel van verwachtte, want eerlijk gezegd wist ik niet helemaal wat te verwachten, toch viel de film wel een beetje tegen.

Jaren '70, Studio 54 the place to be in New York en omstreken, een excentrieke eigenaar en de jonge Shane op de vlucht voor zijn familie, komaf en toekomstbeeld. Het zijn de begin-ingrediënten van deze film. En in eerste instantie lijkt de film veel goed te doen. Phillipe is prima, Myers eens niet van die flauwe humor maar een serieus excentriek karakter, de muziek en een schare prachtige vrouwen met Stringfield, Ward en Hayek. Niet te vergeten dat de film ondanks het onderwerp het uitgaansleven, waar ik niets mee heb, toch een aangename vibe heeft. Temidden de overdaad van buitensporig gedrag klimt Shane op binnen de hiërarchie van Studio 54. Niet slecht wat dat betreft...

Maar, waar wil de film eigenlijk heen? De karakters worden verder onvoldoende uit de doeken gedaan om echt diepte te creëren en de film lijkt dan ook te blijven steken in een redelijke oppervlakkige tijdsopname van Shane en zijn tijd binnen Studio 54. Of het moet draaien om het dubbele beeld dat gecreëerd wordt tussen alle weelde binnen handbereik maar toch ook altijd de onvrede over wat niet bereikbaar is. Ondanks alle drugs, sex en rock en roll is er toch een grauw randje van leegte, jaloezie en drama dat aan terrein wint en het zoete steeds minder lekker doet laten smaken.

Studio 54 is aardig voor een keer, maar dat strand het schip dan ook al snel.