Tian Xia Di Yi Quan (1972)

Solide.

Het lijkt soms wel dat ik de vroege Shaw Bros films iets beter weet te waarderen. Het oogt allemaal iets keuriger, iets netter en vooral iets minder vluchtig. Of misschien ben ik gewoon iets meer gewend geraakt aan de oudere stijl?

Vond het wel oké. Al is er niet echt iets dat er echt bovenuit schiet. Gevechten zijn aardig maar niet geweldig opvallend. Iets agressiever misschien, met iets meer fake bloed, maar verder het gebruikelijke getuimel en geposeer.

Verhaaltje is ook niet bijster origineel maar die verwachting hoef je sowieso niet te hebben bij een Shaw Bros film. Camerawerk oké, al stoorde ik me af en toe wel aan wat onzuivere close-ups. Soundtrack verder niet zo opvallend, behalve de overbekende toeter uiteraard. Kan hem me niet meer voorstellen in Kill Bill, allicht dat ik hem eerder als sample in één of ander nummertje ken.

Dit soort film blijven vooral voer voor fans, heb je er weinig mee dan zijn er amper Shaw Bros films die je op andere gedachten kunnen brengen vermoed ik. Maar zo af en toe smaakt het wel, als tussendoortje. Duren ook nooit te lang en hebben immer de meest vlotte finales. Perfecte filler dus.

3.0*

The movie that started the Kung Fu craze!

Met dit soort oneliners wordt de DVD hoes in ieder geval gesierd (of ontsierd, het is maar hoe je het bekijkt) en ik vond dat eigenlijk straf. Ik dacht namelijk altijd dat het Bruce Lee was die de kungfu gekte deed losbarsten in Amerika maar bon, in de vroege jaren '70 was er absoluut nog geen sprake van ondergetekende dus ik geloof de mens van de DVD hoes maar op zijn/haar woord. Op zich maakt dat eigenlijk ook weinig uit aangezien ik in de eerste plaats een goede film voorgeschoteld wil krijgen maar ik moet eerlijk toegeven dat ik wel benieuwd was naar wat King Boxer nu zo speciaal maakte.

En ik zie het op zich niet meteen. King Boxer is inderdaad een fijne film, maar het ontgaat me wat dit nu juist onderscheidt van talloze andere films. Misschien gaat het net gewoon een combinatie van verschillende factoren zijn geweest? Ik heb me er in ieder geval wel mee geamuseerd, maar het is niet het beste werk dat ik al uit de Shaw Brothers stal heb zien komen. Je voelt dat dit nog niet zo over the top/van de pot gerukt is als ze later zouden maken (Web of Death bijvoorbeeld) maar het is ook wachten tot de echte ontploffing en die komt er nooit. Hier en daar nog wel erg vermakelijke stukjes (schitterend wat voor dreiging je eigenlijk kunt maken door gewoon een rode lamp op iemands handen te schijnen of nog maar te zwijgen van de compleet uit de lucht vallende scène waar iemand opeens twee oogballen van de tegenstander in zijn hand heeft) maar ik mistte toch ergens net dat beetje extra.

Al is die soundtrack met dat alarm wel geweldig trouwens. Ik dacht meteen dat Quentin Tarantino hier de inspiratie was gaan halen voor Kill Bill, maar blijkbaar hebben Chang-Hwa Jeong en de zijnen dat zelf weer gelift uit de Amerikaanse serie Ironside. Verder ligt dit perfect in de lijn van wat je van dit soort films kunt verwachten. Hier en daar wat bloed maar vooral veel rondvliegende mensen en gewoon een fijne cast. Lo Lieh heeft alleszins genoeg uitstraling om dit soort rollen tot een goed einde te brengen en er zijn nog wel wat fijne slechteriken (Kim Ki-Ju als Chen Lang met het ijzeren voorhoofd!) te spotten. Ook erg fijn om nog een jonge Bolo Yeung te zien in een erg kleine bijrol als een soort van kermis Hercules. Qua fysiek zag die er toen al indrukwekkend uit. Ook wel een leuke gimmick trouwens met dat stof op de vloer. Op mijn DVD staat nog een interview waarin wordt uitgelegd hoe ze het juist deden dat dat zo allemaal omhoog vloog bij impact.

Ik zag wel een aantal Shaw Brother films uit 1972 (favorieten zijn Boxer from Shangtung en The Water Margin, al vond ik Intimate Confessions of a Chinese Courtesan ook nog erg degelijk trouwens) en die rate ik toch hoger dan deze. Ach, maakt op zich niet uit. Ik heb me hier in ieder geval danig mee geamuseerd en ergens kan ik me wel voorstellen dat dit indertijd zo'n succes is geweest. Zo'n scène met die oogballen.. Je komt het nu ook niet zo frequent tegen in een film.

Dikke 3.5*

Zoals wel meer vroege jaren 70 films (ik denk aan iets als The Mechanic) is deze erg efficient, er wordt geen tijd verdaan. Het blijft natuurlijk een exploitatiefilm ook. Veel vechtscenes van begin tot eind. En die zijn best goed gedaan, met een prima uitgewerkte choreografie die redelijk strak gefilmd is, zonder al te veel cuts, hoewel dat bij salto's en dat soort fratsen, zoals verwacht mag worden, wel vaak gebeurt. De film heeft nog een aantal onverwachte wendingen en shock momenten in petto die vrij hard zijn, bloed wordt niet geschuwd. De bad guys zijn goed gecast. Sowieso bevielen de meeste acteurs wel. Nu zat ik wel naar zo'n typische houterige Engelse dub te luisteren maar de gezichtsuitdrukkingen zijn in al hun eenvoud treffend. Verder mooie sets, hoewel duidelijk studiowerk. Hong Kong had toen al een filmproductie die er mocht zijn. Dit is geen klassieker als Enter The Dragon maar deze komt toch aardig in de buurt, hoewel het de humor van die topper (en het charisma van Bruce Lee) ontbeert. Hij kwam op mijn radar doordat hij in Tarantino's top 10 stond (die vrij willekeurig aanvoelt overigens).

Over deze film kan ik kort zijn : één van de beste martial arts films ooit gemaakt. Top-chopsocky! Non stop kung fu actie van begin tot einde waarin drie gevechtsscholen met elkaar rivaliseren in de aanloop naar een competitie. De Baisheng school is de verraderlijkste en wil haar tegenstanders via moord en intimidatie uitschakelen.

En die sound tijdens de beginaftiteling doet een toetertje rinkelen natuurlijk.

Als je niet weet welke van de honderden Shaw Bros film je nu moet bekijken, en ik er enkele zou moeten aanraden, dan zou deze er zeker bij zitten.