Blowing Wild (1953)

Wat wil je nog meer, met hoofdrollen voor Gary Cooper, Anthony Quinn en Barbara Stanwyck die

ook nog eens weer uitstekend acteren, bij een mix van western, film-noir en drama. Cooper hier

weer lekker onderkoeld, Quinn die er andermaal gedreven in vliegt, en Stanwyck wier personage

gaandeweg krengeriger wordt al bleef je toch ook wel sympathie voor haar voelen bij een kwetsbaar

en wanhopig streven naar een gelukkiger houvast. Met de actie viel het in deze film nogal mee,

met aan het slot wel nogal wat schietwerk, maar de film richt zich toch voornamelijk op de

onderlinge verhoudingen tussen de personages van Cooper, Quinn en Stanwyck, waarbij ook

niet onvermeld mag blijven de klik tussen Cooper en Ruth Roman als belangrijke invloed in het

verloop van de film.

Onterecht (te) lang links laten liggen.

Dat is vooral te wijten aan het onderwerp oliewinning.

Filmverhalen die daarmee te maken hebben mijd ik doorgaans als de pest.

Het thema spreekt mij gewoon niet aan, of beter gezegd: het stoot mij af.

Desondanks schafte ik onlangs de blu-ray met deze film aan, vooral vanwege Ruth Roman, waar ik een groot zwak voor heb.

Dat bleek een gelukkige aankoop, want dit is echt wel een onverwacht toppertje gebleken.

Een cast met klinkende namen, die geen steken laat vallen.

Ieder doet zijn best in zijn/haar eigen bekende acteerstijltje, en dat is net wat ik graag wilde zien.

Stanwyck kon als geen ander de rol van een bitch spelen, en geeft terloops ook nog een staaltje paardrijkunst ten beste.

Bond, Quinn, Cooper en Roman zijn perfecte keuzes voor de hun toegewezen rollen.

Van Roman had ik graag nog iets meer gezien, maar dat geldt voor alle films waarin ze meespeelt

Ik schrok wel een beetje van Cooper's uiterlijk.

Die zag er ouder uit dan in zijn meeste latere films.

Mooi gefilmd en goed geregisseerd door de m.i. wat onderschatte Fregonese, van wie ik toch al heel wat films gezien heb die mij goed bevielen.

Ik kan geen zwakke momenten aanwijzen, de film hield mijn aandacht onafgebroken vast.

Heel sterk is ook de muziek, en met name de titelsong "Black gold", gezongen door de altijd weer geweldige Frankie Laine, de zanger bij uitstek voor dit soort klusjes.

Zijn pathos matcht geweldig met de muziek van Dimitri Tiomkin.

Wanneer een film opent met een dergelijke pakkende song ben ik meteen al half gewonnen voor wat nog komen gaat.

Op de juiste momenten duiken fragmenten van het lied verderop in de film nog eens op.

(dikke) 4*