Bolwieser (1977)

Een verfilming door Fassbinder van een novelle van Oskar Maria Graff.

Behoort dus bij het rijtje literaire verfilmingen (Effi Briest, Berlin Alexanderplatz...) en oorspronkelijk een tweedelige miniserie voor de Duitse televisie...ik zag de bioscoopversie van 112 minuten.

Enigszins verwant aan (en misschien een oefening) voor Berlin Alexanderplatz en met een typische Fassbinder-anti-held in de hoofdrol: stationswachter Bolwieser die een uitermate conformist is die door iedereen aardig gevonden wil worden en daarmee uiteindelijk zijn eigen ondergang bewerkstelligd.

Decors lijken een beetje op de donkere decors van Berlin Alexanderplatz en veel scenes zijn gefilmd via spiegels of door ruiten wat een beetje het aparte sfeertje verklaart.

Allemaal langzaam qua tempo en tegen het melodramatische geacteerd bij tijd en wijlen, maar dat is ook wel weer typisch Fassbinder allemaal.

Ondanks dat ie niet te boek te staat als hoogtepunt in het Fassbinder-oeuvre vind ik het zeker tot z'n betere films behoren, al kan ik dat ook te maken hebben met het feit dat ik het gewoon heerlijk vind af en toe nog een niet eerder geziene Fassbinder tegen te komen en gewoon weer te ontdekken wat er ook al weer zo briljant is aan deze filmmaker.

Goeie score in ieder geval de afgelopen 12 maanden (Welt am Draht, Mütter Kusters' Fahrt zum Himmel en deze film).

Nog 15 titels te gaan.

In mijn ogen een mindere Fassbinder over overspel, jaloezie en achterklap. De stationschef is de schlemiel van het verhaal, dat op zich niet zo veel voorstelt omdat het te voorspelbaar is. Mijn voornaamste kritiek geldt het vrijwel continu schmierende acteerwerk. Dat is in de andere films van Fassbinder veel beter verzorgd.