L'Affaire Dominici (1973)

Knappe reconstructie van de zaak Dominici, een ophefmakende moord begin jaren 50.

In het eindpleidooi in de film wordt gewezen op het gevaar iemand bij gebrek aan feitelijke bewijzen ter dood te veroordelen en neemt de zaak Dominici als voorbeeld.

Jean Gabin is eens te meer verbluffend in de rol van de oude Gaston Dominici, de patriarch in het middelpunt van wat heel de affaire beheerste : zwijgzaamheid, leugen, tegenstrijdige verklaringen en een politioneel en rechterlijk apparaat dat niet zo best in zijn schoenen stond.

Ook de andere rollen worden goed ingevuld o.m. door de nog jonge Victor Lanoux en Gérard Depardieu.

Beetje lijzige en uiterst onsamenhangende procedural die al het slechte van de vroege jaren '70 cinema verenigt. Het plaats delict, een dorp van post-bevrijdingsspanningen, had een broeierig universum kunnen zijn, maar de gekapte vertelstijl laat de kijker ongecoördineerd achter. Het pamflettaire karakter van de film is enigszins vreemd te noemen, zo laat de cineast de advocaat van Dominici aan het eind de kijkertjes nog even toespreken over het belang van de goede rechtsgang. En ik die naïefweg dacht dat het pas interessant is om een dergelijke zaak te verfilmen waar je als regisseur onzeker over bent. Gabin is best vermakkelijk tijdens het slotpleidooi, maar ergens voelt het toch als een gemiste kans. Nu moet ik echt op mijn woorden gaan letten, maar ik zou haast denken dat deze affaire gediend zou zijn met een meer ... moderne aanpak. De echte Dominici sprak blijkbaar in één of ander onverstaanbaar lokaal patois, was niet in staat om het standaard Frans van de procedure te volgen en zou volgens Roland Barthes voornamelijk daardoor veroordeeld zijn geweest. Natuurlijk spreekt Gabin helemaal geen dialect in deze film, hij drukt zich hooguit wat onbehouwen uit, maar overtroeft wel iedereen in de ondervragingen en tijdens het pleidooi. Eigenlijk is het een miskenning van hoe het echt verliep. Nee, dit materiaal smeekt om een meer naturalistische benadering, door iemand als... Bruno Dumont. Vergeef me, mede-Audiardanen!!!