The Producers (1967)

Ik vond er niet zo veel aan als ik had gehoopt. Bialystock vond ik eigenlijk zelden grappig en de continuïteit van de montage was raaaar. Ik heb me best vermaakt maar zat eigenlijk de hele tijd te hopen dat Brooks zélf voor de camera zou gaan staan, zoals ik laatst eens zag in een geniale aflevering van de comedyserie Mad About You.

Hilarisch debuut van Brooks. Met opnieuw een briljante Gene Wilder (net als in Brooks' meesterwerk Young Frankenstein). Heerlijke dialogen, kleine visuele grapjes, een Zweedse secretaresse, een neurotische nazi, dat flower power nummer, de musical itself, ik kwam niet bij van het lachen.

Helaas zakt de film hier en daar flink in, om daarna opnieuw flink toe te slaan met een gezonde lachbui.

Don't be stupid, be a smarty. Come and join the Nazi party.

Ik lig weer dubbel. 4 sterren!

Heerlijk debuut van Brooks. De grappen varieren van flauw tot geweldig. Met schitterende liedjes waaronder het hilarische Springtime For Hitler. Goed.

Tijdens de opvoering van het toneelstuk zag ik nog wel wat in de film. Een heel aardig stukje cinema. Ook was er een enkele grap te ontdekken die oprecht grappig was en de fotografie was heel aardig. Maar toch, echt lachen kon ik verder niet. Vooral door het acteren van beide heren. Ik begrijp dat er personen zijn die dit waarderen, ik mag dit niet. Veels te ver over the top waardoor het niet meer grappig is. Je hebt ook van die cabaretiers die het zo proberen grappig te zijn (Ik noem Rooyackers, Kamps en Kamps) en het (mede daardoor) niet zijn. Dat is jammer, want het idee van de film is nog niet heel slecht.

En daarnaast blijkt eens te meer dat je eigenlijk geen grappen kan maken over Hitler. Niet om ethische redenen, maar vooral omdat je vaak op types van foute Duitsers en karikaturen uitkomt. Het is niet grappig, niet origineel en niet leuk.

Dat blonde vrouwtje was nog wel smaakvol. 2*

Viel me nogal tegen. Iets leuker dan Blazing Saddles, dat ik eerder heb gezien, maar vond het slechts bij vlagen echt leuk. De aardigste stukken zitten in het begin en natuurlijk tijdens de uitvoering. Maar ik ben bang dat ik de conclusie kan trekken dat ik weinig heb met Mel Brooks-komedies

2.5*

Opnieuw genoten van Mel Brooks. Geweldige regisseur, die me altijd weten te pakken met zijn gevoel van humor. Heb ook na het zien van deze versie, de remake met een halve * verlaagd. Niet dat die slecht was, alleen toch iets minder dan het origineel. Het verhaal is briljant bedacht, en de musical zelf is natuurlijk te belachelijk voor woorden maar daarom zo grappig. Ik vind het ook wel prettig dat in tegenstelling tot de remake niet zoveel werd gezongen.

De cast is echt super. Met natuurlijk Gene Wilder die ver boven iedereen uitsteekt, wat een briljante acteur. Een ook de rest van de cast erg leuk, allemaal beter dan de remake acteurs. Alleen Will Ferrel vond ik de re-make net zo leuk als Kenneth Mars.

4*

Schitterende en banale momenten wisselen elkaar of in deze Mel Brooks komedie die samenvattend nogal wat druk doet om te zeggen hoe oppervlakkig alles in elkaar zit. De muzikale scènes zijn veruit de beste uit de film, gewild of ongewild.

Beetje ontgoochelend.

Nee, niet de nieuwere, flauwere film van Will Ferrell. Wel het debuut van Mel Brooks die later verder ging met grootse films als Robin Hood: Men in Tights, Spaceballs, Young Frankenstein en Blazing Saddles. Dit was één van de Mel Brooks films die ik nog niet gezien had, en het is hier iig al duidelijk wat voor een komisch genie het is. Gespeeld door Zero Moster en Gene Wilder, in een film vol (je zou het toch niet verwachten in een film van '68, net als de grote 'nigger'-film Blazing Saddles) nazigrappen. Een broadway-toneelstuk over die deugniet van een Hitler en al zijn kwajongensstreken. Met memorabele quotes als "Don't be stupid, be a smarty, come and join the Nazi party", of het geniale muzikaal nummer "Springtime for Hitler and Germany, Winter for Poland and France". Iig zeer goed, net zoals zowat alles van Mel Brooks.

Na het zien van zijn debuut The Producers, heb ik besloten Mel Brooks toch maar een matige filmmaker te vinden. Blazing Saddles is een leuke lollerfilm, Spaceballs gaat ook nog wel, maar dit viel enkel tegen. Zero Mostel (stoere naam!) en Gene Wilder gaan een theaterflop produceren om veel geld binnen te verdienen (jaja ) en doen dat met een controversiële musical. Het nummer 'Springtime for Hitler and Germany' is het hoogtepunt van de film, de rest eromheen ben ik zo vergeten, laat staan dat het grappig was.

Gister bij de Cinematek op 35mm - zeer slechte print helaas - herzien, maar heb de film met een volle * moeten verlagen. Eerste helft voldeed nochtans aan mijn verwachtingen, maar halverwege zakt de boel helemaal in. kleine 3*

Het scenario van the Producers is erg origineel. Op basis van dat gegeven had ik het idee, dat dit nog weleens leuk zou kunnen worden, ook al vond ik de twee eerdere films, die ik tot nu toe van Mel Brooks zag, beiden verre van geweldig.

Helaas gaat het na een aardige start toch al vrij snel mis. Het nummer "Springtime for Hitler" is zeker het hoogtepunt en qua onderwerp was het voor die tijd ook nog best gedurfd. Anno 2014 is de humor toch best wel gedateerd te nomen en op een enkel geslaagd moment na, vaak nogal flauw en niet echt leuk.

Jammer, maar ik ben bang dat ik de humor van Brooks niet echt kan waarderen. Het ligt mij duidelijk niet zo. Ik ben alleen nog wel een klein beetje nieuwsgierig naar Young Frankenstein, maar het zou goed kunnen dat ik daarna wel helemaal klaar ben met zijn films.

2,0*

Matige film waarin een theaterproducent juist geld denkt te verdienen als hij een flop op het toneel brengt. Een leuk en origineel gegeven dat vooral tijdens de eerste helft wel grappig is. De humor is wel wat belegen en de film heeft in zijn geheel de tand des tijds niet helemaal doorstaan. Zero Mostel en Gene Wilder doen het wel leuk samen. Net geen 3.0 sterren.

Deze Komedie film werd na aanleiding van het overlijden van de Amerikaanse film acteur en komiek Gene Wilder (die in deze film zijn eerste hoofdrol speelt), gisteren tijdens het live televisieprogramma "De Wereld Draait Door" aanbevolen door komiek Marc-Marie Huijbregts en daarom heb ik deze film dan ook bekeken. Ondanks dat deze film behoorlijk gedateerd (toen was ik zelfs nog niet geboren) is en inmiddels ook wat oubollig overkomt, heb ik me wel goed vermaakt met deze Komedie film, die naarmate het verhaal vordert ook steeds leuker wordt met als hoogtepunt het theaterstuk op Broadway over Adolf Hitler welke schitterend in beeld (zelfs wat sexy) en geluid (o.a. geweldig was het liedje en de uitvoering erop van "Lente voor Hitler en Duitsland en winter voor Polen en Frankrijk") werd gebracht en ook best grappig was.

In dit leuke verhaal draait het om de egoïstische (tevens leugenaar en bedrieger) theaterproducent Max Bialystock (zeer leuk gespeeld door Zero Mostel), die omgaat met verschillende oude vrouwen voor geld, die samen met boekhouder Leo Bloom (ook zeer leuk gespeeld door Gene Wilder), die de boekhouding van Max Bialystock komt controleren, via bedrog een manier vinden om snel rijk te worden. Ze moeten daarvoor een gegarandeerde theater flop produceren en na lang zoeken vinden, mede door advies en hulp van de Duitser Franz Liebkind (leuk gespeeld door Kenneth Mars) die continue rondloopt met een staalhelm, ze die in de vorm van een theaterstuk over Adolf Hitler. Echter i.p.v. een flop, draait het uit op een groot succes, met alle gevolgen (financieel) van dien voor Max en Leo.

Max: hoeveel procent kan er in totaal zijn ?
Leo: Je kunt maar 100 procent verkopen.
Max: hoeveel procent hebben we van "Lente voor Hitler" verkocht ?
Leo: 25.000 procent.
Max: Godallemachtig

Het duurt eventjes voordat de film opgang komt en dat komt mede door de lange 20 minuten durende opening van het verhaal, waarbij de hoofdrolspelers Max Bialystock en Leo Bloom op een wel leuke manier worden geïntroduceerd. Als de film eenmaal opgang komt, is het best genieten tot de laatste minuut en valt er ook regelmatig wat te (glim)lachen zoals de eerste kennismaking (na circa 30 minuten) met de Duitse auteur Franz Liebkind die helemaal lyrisch is over Adolf Hitler, de auditie (na circa 45 minuten) voor een geschikte Adolf Hitler (die ze uiteindelijk vinden in Lorenzo St. DuBois, ook wel L.S.D genoemd wat destijds een populaire drug was, die gespeeld werd door Dick Shawn) en natuurlijk het eerder genoemde theaterstuk (na circa 60 minuten) over Adolf Hitler. Het einde waarbij Max en Leo na een rechtszaak (ondanks een mooie speech van Leo over Max) uiteindelijk in de gevangenis belanden en daar ook vrolijk verder gaan met het produceren van een theaterstuk (met de titel "Gevangenen van de liefde") en daarbij gevangenen en gevangenispersoneel bedriegen om rijk te worden, was best leuk.

Omdat de film ook maar iets van 85 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg en weet hij ook te vermaken. Hoewel de film inmiddels bijna 50 jaar oud is, werd wel alles fraai in beeld gebracht en vooral het theaterstuk over Adolf Hitler met zijn mooie decors en schitterende kostuums die de mannen en vrouwen daarbij dragen. De cast doet het goed en leuk en het is vooral genieten van de hoofdrolspelers Zero Mostel (al een behoorlijke tijd geleden overleden) en Gene Wilder. Ook de overige cast deed het goed en Lee Meredith in het korte rolletje van Ulla, vond ik een fraaie verschijning om naar te kijken en vooral als ze van Max moet werken (wat inhoudt dat ze moet dansen) .

Gewoon een leuke ouderwetse Komedie film waarin genoeg te (glim)lachen valt en die tevens weet te vermaken. Buiten dat Gene Wilder voor het eerst een hoofdrol speelt in een film, was dit tevens de eerste film geproduceerd door de bekende regisseur Mel Brooks.

Aardige komedie, maar had er toch wat meer van verwacht. Het werken naar het toneelstuk toe is eigenlijk maar kort, terwijl er volgens mij wat meer leuke momentjes uitgehaald konden worden. Nu gebeurt er eigenlijk helemaal niet zo gek veel. Het gedeelte waar het stuk daadwerkelijk uitgevoerd wordt is het uiteindelijk het leukst en daaromheen zitten een paar grappige stukjes, maar ook genoeg dat me niet veel deed.

En top class comedy die naast Young Frankenstein staat als Brooks’ beste.

Wilder en Mostel zijn een geweldig duo en hebben geweldige chemie. Zoals bij de meeste van Brooks zijn films wordt iedereen door het slijk gehaald. Sommige grappen zijn hierdoor wel wat gedateerd, maar het merendeel staat nog steeds recht als een huis. De gezellige speelduur van 88 minuten zorgen ervoor dat de film niet te lang doordraaft over hetzelfde.

Dit is een staaltje van joodse humor. Een tragisch thema wordt op satirische wijze benaderd. Een lach om het leed te verzachten. Kolder en burleske choreografieën worden afgewisseld met intellectuele knipoogjes naar Joyce en Kafka. Het is kosmische ironie dat de als flop bedoelde musical een succes wordt. Wat de toneelschrijver ernstig bedoelde, wordt door het publiek als een persiflage geïnterpreteerd.

Zero Mostel speelt de manipulator die onvermijdelijk het deksel op de neus zal krijgen. Hij is een schalk en een charmante oplichter. Gene Wilder speelt de brave boekhouder die nog nooit buiten de lijntjes gekleurd heeft, totdat hij zich laat meeslepen in dit avontuur. Komische typetjes zijn de Zweedse nymfomane, de verwijfde theatermaker en de gestoorde nazi.

Een interessante anekdote is dat Mel Brooks als soldaat tijdens de Tweede Wereldoorlog een Duitse zangstonde beantwoordde met een spottend tegenlied. Hier is het muzikale hoogtepunt de auditie van een hippie met de initialen L.S.D. Broadway, nazisme en flower power worden genadeloos bespot in deze donkere komedie.

Ik vind Mel Brooks niet erg grappig, en heb nog geen film van hem een voldoende kunnen geven. Ook het geprezen Young Frankenstein niet. Deze Producers stond al sinds een oud seizoen van Curb Your Enthusiasm al wel een tijd op de radar en is, mede door het thema, wel leuker dan zijn andere films. En best gedurfd, amper 20 jaar na WO2- een beetje alsof iemand nu een grove komedie over de Twin Towers zou uitbrengen. Maar Mostel kan ik niet zo goed hebben, en Wilder is met zijn hysterische geschreeuw ook geen favoriet. En die stroom aan flauwe grappen, ik kon er meestal niet om lachen. De musical zelf en de aanvankelijke reactie van het publiek waren wel geinig, maar de laatste scenes met Liebkind en de slotscene in de gevangenis waren dan weer een beetje jammer. Maar omdat ik dit toch wel een slag beter vind dan zijn andere zogenoemde 'beste films' toch een drietje.