Dream a Little Dream (1989)

Dromerige film en toch wel een stuk anders dan verwacht. De opzet is in ieder geval redelijk origineel uitgewerkt, maar als geheel is het ook wel wat rommelig te noemen en het einde voelde kort door de bocht.

De film blijft gelukkig wel redelijk vermakelijk en is goed uit te zitten, maar stiekem had ik op wat meer gehoopt.

2,5*

Dream a Little Dream is een beetje een mixed bag. Het is aan de ene kant een overduidelijke jaren 80 film. De eighties vibe is sterk aanwezig en vooral Corey Feldman is echt godsgruwelijk lelijk jaren 80 met zijn ranzig natte, krullende Michael Jackson mat. Uiteraard een bedoeld uiterlijk, want hij doet nog wat moves van hem. Een film tegenwoordig zou je hierop afvallen als ze de jaren 80 vibe proberen na te bootsen, maar dit is een onvervalste jaren 80 film. Ik kan het de makers niet kwalijk nemen.

De film probeert daarna echt anders te zijn. De opening credits en de aftiteling zijn echt anders en het plot is ook erg volwassen. De schijtlolligheid blijft op veel momenten achterwege en de film kauwt ook niet alles ontzettend voor. Het is eigenlijk jammer dat de film een product van de jaren 80 is, want Marco Rocco zijn ideeën overstijgen de mogelijkheden. Ik vind de Corey's niet echt goed acteren, maar vooral de jongen die Joel speelt is echt hilarisch slecht. Hoe hij vanuit het niets uit zijn slof kan schieten is echt beneden alle peil, zo slecht. Daarbij weet Rocco helaas ook niet hoe hij alles aan elkaar moet breien. Tussen vrijwel elke wisseling in scene zit een bombastisch gezongen soundtrack die zo tekstueel accuraat probeert te zijn dat het onbedoeld op de lachspieren gaat werken. Ik ben volgens mij wel 5x een nummer tegengekomen dat over "dreams " gaat. Ook het einde voelt erg gemakzuchtig aan na een zorgvuldige opbouw.

Zo is Dream a Little Dream een film vol gemiste kansen. Aan de ene kant is het een unieke film en probeert het zich te onderscheiden van alle andere eenheidsmeuk in dit genre, maar de ambities waren te groot voor de mogelijkheden die de regisseur voor handen had en wellicht ook zijn eigen kunnen.

2,5*

Tegenvallende film waarin het brein van een oude man terecht komt in dat van een tienerjongen. Eén van de vele body-swap films uit de jaren '80, maar niet bepaald de beste. De ietwat afwijkende montage tijdens het eerste gedeelte werkt hier gewoon niet en bovendien wordt het allemaal vrij rommelig gebracht. Te lang en er komen ook te veel liedjes voorbij.

Begint erg rommelig en ongeorganiseerd maar na een uur weet de film aardiger uit de hoek te komen.

Van zodra Feldman echter zijn mond opendoet, ergernis! Naar humor toe lukt het ook niet : bijna geen grappige momenten. Ik geef toe dat ik deze vooral gekeken heb vanwege Meredith Salenger... Haar fruitige aanwezigheid zorgt nog voor een redelijk aangename extra. Als puber maakte deze chick me helemaal bronstig. Verder een erg onsamenhangende mix van teenage romance en bodyswap fantasy. Niet van het beste