Coeurs (2006)

Die gast is 84 en nog maakt hij films, damn.

En ook geselecteerd voor Venetië 2006.

Vermakelijk licht drama (met veel humor), stijlvol gefilmd in een besneeuwd Parijs. 3.5*

Aardige en amusante Resnais. Een soort van Kammerspiel. De film weet helaas niet de juiste balans te vinden in het aspect 'humor'. Van genialiteit tot kluchtige oubolligheid.

Grootste mispunt was de casting van Gaëlle en Thierry, die blijkbaar zus en broer moesten voorstellen, maar er zit wel een groot verschil tussen de dertiger Gaëlle en de 65-plusser Thierry.

Vijftig plus cinema, maar toch een dikke drie sterren. Prachtige finale trouwens.

Film over mensen van middelbare leeftijd die dolend zijn op relationeel vlak en daarbij niet erg bedreven zijn in het laten zien wat hun beweegt. Sterke stukken worden afgewisseld met langdradige stukken. De onderhuidse toon is serieus, maar aan het oppervlak is het een luchtige film. De film is op zijn best als hij zijn karakters alleen toont. Als het grappig bedoeld wordt, isw het niet grappig meer. Niet onaardig, maar wat wisselvallig en lang.

Voortkabbelende film, die maar niet op gang wil komen en aan het einde zijn we weer terug bij "af". Het acteerwerk is best goed (vooral van Sabine Azéma en de altijd betrouwbare Laura Morante), maar de verhalen, die amper raakvlakken met elkaar hebben, zijn veel te vlak.
Het is al weer lang geleden dat Alain Resnais nog eens een echte mooie film gemaakt heeft. Vooral in het begin van zijn carrière heeft hij puik werk afgeleverd.

Schitterend. Net zoals zijn vorige zoals bv On connait la chanson is dit ogenschijnlijk een luchtige comedy die echter een diepgaander drama blootlegt. Ook zijn de vertrouwde acteurs te zien (Resnais gebruikt ook een stock company die in veel van zijn films te zien zijn). Maar Coeurs vind ik beter omdat het drama solider is en omdat het visueel uitdagender is. Als een ensemble film opgevat waarin de relatie tussen verschillende personages wordt geschetst. Steeds een koppel maar omdat de personages met elkaar interacteren kan het koppel variëren. Het is dus een theatrale set up, iets dat Resnais nooit probeert te verbergen. Per scene een koppel in een gesloten ruimte (studio). In een fantastische scene speelt Resnais met die conventies. Een gesprek aan tafel tussen Arditi en Azéma zal plots van belichting veranderen (geen achtergrond meer) waardoor je precies in een theaterzaal zit. En met een cut zitten de personages plots in de sneeuw. Sneeuw speelt een belangrijke rol. Het is een visueel element om elke overgang tussen verschillende scenes te tonen. Artificieel moment die alweer het theatrale benadrukt. Sneeuw is ook een metafoor voor de bevroren emoties van de personages. Er is de makelaar die zijn gevoelens voor zijn collega wegdrukt, de barman die zijn echte gevoelens voor zijn vader verborgen houdt (in een alweer mooie scene legt hij uit dat hij zichzelf verwijt dat hij n ooit is geworden wat zijn vader had verwacht), een ex militair die momenteel werkloos is en daardoor zijn relatie op de klippen ziet lopen. Coeurs heeft een uitgekiende vormgeving, graaft in de ziele roerselen van personages en glijdt voorbij als een zomerbries bij valavond. Voor de goede verstaander : zeer genoten van deze Resnais.

Het principe is wel bekend, maar ik houd wel van dit soort films. Een aantal verhaallijntjes met verschillende personen die zijdelings met elkaar verbonden zijn. De verhaaltjes gaan vooral over relaties of het zoeken ernaar. Soms grappig, maar ook met een droevige ondertoon vooral als de film naar het einde toe bouwt. Maar het is allemaal wel mooi gedaan en er wordt ook mooi geacteerd al lijken de personages aanvankelijk allemaal karikaturen van zichzelf, maar ook dat klopt uiteindelijk in het verhaal. Aangename en mooie film.