Frankenstein Meets the Wolf Man (1943)

De film begint als vervolg op The Wolf Man waarin Lawrence Talbot (Lon Chaney Jr.) nog blijkt te leven en op zoek gaat naar Frankenstein om zijn vloek ongedaan te maken.

Ditmaal werd het monster gespeeld door niemand minder dan Bela Lugosi, die in de vorige film de snode Ygor speelde. Frankenstein Meets the Wolfman is een vermakelijke cross-over, maar niet meer dan dat. Het is gaaf om de twee griezels in één film te zien - iets wat heden ten dagen nog steeds wordt toegepast - maar qua verhaal is het er duidelijk minder op geworden. Het wordt meer en meer belachelijk als je er over nadenkt en je de vorige films erbij pakt. Wie The Ghost of Frankenstein heeft gezien, kan weten dat het monster eigenlijk het monster niet meer is, maar... Zou daarom Lugosi de rol hebben vertolkt? Je moet er niet over nadenken, want er klopt geen hout meer van naarmate de serie vordert.

Kortom: aardig, maar niet hoogstaand.

Lachwekkende Lugosi.

Zo fijn als het deel uit 1941 is, wordt het hier helaas niet. Een en ander zit minder sterk in elkaar en ook qua sfeer kan deze de vergelijking niet goed doorstaan. Frankenstein is eerder lachwekkend dan griezelig, daar doet de legendarische acteur Bela Lugosi helaas niets aan af, maar draagt daar juist enorm aan bij. Een en ander voelt teveel aan als een commercieel verplicht nummertje om het succes van de eerste film te doen evenaren.

Redelijk.

De eerste helft van de film is nog best goed in elkaar gezet.
Verhaaltechnisch presenteert het zich als een vervolg op de originele Wolf Man en Lon Chaney speelt zijn rol weer vol overgave, wat altijd prachtig is om te zien.
Wanneer er echter weer een nageslacht van Frankenstein (een dochter deze keer) aan te pas moet komen word het weer een beetje te geforceerd.
Daarnaast doet Bela Lugosi enorm aan overacting in zijn rol als het monster en dat komt de kwaliteit van zijn performance zeker niet ten goede. Ook de ineens krankzinnig wordende dokter tegen het einde slaat iets te plots om en komt daardoor niet geloofwaardig over.
De face-off op het einde ziet er dan nog wel aardig uit en ook de special fx van de overstromende dam zien er goed uit.
Met name door Lon Chaney nog een redelijke film, maar zeker geen hoogvlieger tussen de Universal Frankenstein/Wolf Man films.

Terwijl ik dacht dat Talbot in The Wolf Man uit 1941 dood ging, blijkt hij dit te hebben overleefd . Het is het begin van een overduidelijk vervolg wat helaas niet kan tippen aan The Wolf Man (1941). Chaney speelt zijn rol weer goed als de Wolf Man, maar helaas speelt Bela Lugosi erg matig als het monster van Frankenstein. De film vond ik niet echt sfeervol en het verhaal zwak. De uitwerking viel me flink tegen want het was nauwelijks spannend en het einde vond ik tegenvallend.

Tegenvallende film. Beide monsters komen weer tot leven of zijn het nog. En de een gekke dokter wil ze vernietigen maar kan het niet. De film heeft maar weinig om het lijf. En echt memorale scene`s zag ik niet. Bela Lugosi als het monster vond ik trouwens ook niet echt sterk.

Lon Chaney Jr. deed dan wel weer prima als de Wolf Man.

He is not insane. He simply wants to die

In 1943 gebeurde er iets speciaals: het was namelijk de eerste keer dat er twee legendarische filmmonsters het scherm gingen delen. The Wolf Man had twee jaar eerder al een succes gehad met de gelijknamige film en Frankenstein zat al reeds aan een aantal delen waarvan The Ghost of Frankenstein de 4e en toen de meest recente in rij was. Een interessant idee dus om een crossover tussen beide films/reeksen te maken, maar er was dan wel één probleem.

Lon Chaney Jr. speelde uiteraard The Wolf Man, maar nam ook de rol over van Karloff voor de rol Frankenstein's monster in The Ghost of Frankenstein. De oplossing kwam in de vorm van Bela Lugosi. Die had in The Wolf Man het loodje gelegd, speelde in The Ghost of Frankenstein de rol van Ygor en werd dan deze keer maar gecast als het monster zelf. Met Elsa heb je in The Ghost of Frankenstein nog een toffe vrouwelijke bijrol, maar die rol werd gespeeld door Evelyn Ankers en laat die nu net ook de love-interest zijn geweest van Lawrence Talbot in The Wolf Man! Ik ben altijd fan van acteurs die hun rol opnieuw opnemen in de sequel, maar in het geval van Frankenstein Meets the Wolf Man was dat dus een onbegonnen zaak. De film is dus het tweede deel in de Wolf Man saga en het vijfde deel in de Frankenstein saga en het is te merken dat dit soort crossovers nog onontgonnen gebied was. De film is ruwweg onder te verdelen in twee stukken (het eerste deel focust zich op Talbot terwijl in het tweede deel de focus meer op Frankenstein en het monster komt te liggen) en mist een beetje structuur en tempo. Het blijft echter een vermakelijk tussendoortje dat vlotjes wegkijkt.

En bovendien een aantal legendarische namen in de cast heeft. Lon Chaney Jr. keert dus terug als de soms nogal harige Talbot en blijft even overtuigend als een aantal jaar voorheen in die rol. Er blijft een zekere menselijkheid in zijn performance schuilen die bij de andere Universal Monsters ontbreekt. Na het succes van Dracula was Lugosi eerste keuze voor de rol van Frankenstein's monster, maar Lugosi weigerde omdat hij vond dat de rol te weinig dialoog had. De faam van Karloff in het achterhoofd houdende beslist hij deze keer wel de rol te accepteren, maar achteraf wordt al zijn dialoog geknipt omdat een testpubliek een Hongaars monster te lachwekkend vond. Ook de plotlijn dat het monster blind is wordt geknipt waardoor de performance van Lugosi iets onbedoeld karikaturaal krijgt. Geen Evelyn Ankers dus, maar wel Ilona Massey als Elsa Frankenstein. Die doet het behoorlijk en Maria Ouspenskaya bedankt voor een grotere rol dan in The Wolf Man met een goede performance.

De toon was gezet en er volgden al snel veel vervolgen met veel, erg veel monsters. House of Dracula, House of Frankenstein, Abbott and Costello Meet Frankenstein (en Dracula en The Wolf Man) en ga zo maar voort. Wie de reeksen chronologisch wou zien is er volgens mij aan voor de moeite omdat dit zo'n mengelmoes is geworden dat er verhaaltechnisch geen touw meer aan vast te knopen is. De volgende film in de box is She-Wolf of London maar blijkbaar zonder Lon Chaney Jr? Als dat maar goed komt..

3*

Dit viel toch vies tegen. Lugosi is zeker niet de allerbeste Frankenstein. Ik vrees dat de enigste reden voor het bestaan van deze film het succes van de andere twee films was. De originele film "Frankenstein" en "The Wolf Man" oogsten zoveel succes dat er weer zo'n snuggere marketingmedewerker was die met het lumineus idee afkwam om de beide creaturen in één en dezelfde film te stoppen. Succes gegarandeert. Kwaliteitsgarantie daarentegen was er zeker niet!

2*

Beduidend minder dan The Wolf Man uit 1941. Waar het origineel vooral sfeer en mysterie uitademde is dit merkbaar een product van de studio. Frankenstein en de Wolf Man samen op het scherm lijkt op papier een erg goed idee maar komt eerder over als een rare grap of een parodie. Nergens wordt het echt geloofwaardig. De reden waarom beide monsters terugkomen is van de pot gerukt en slaat nergens op. Na 45 minuten begint de rek voelbaar te worden. Gelukkig word je dan getrakteerd op een of ander willekeurig musicalnummer dat veel te lang doorgaat. Dit voelde volledig misplaatst aan en voegde niets toe aan de rest van de film. Gelukkig duurt de film slechts 74 minuten waardoor je niet lang moet afzien.

Niet alles is slecht want Lon Chaney Jr. kan dit zootje ongeregeld meestal redden. De praktische effecten en sets zien er voortreffelijk uit en de soundtrack is ook van hoge kwaliteit.

2,5*