White Chicks (2004)

Redelijk.

Voor hoogstaande humor moet je niet bij White Chicks zijn. Maar een flinke scheut jeugdsentiment helpt dan wel eens. Ik moet wel zeggen dat ik best niet te veel herzieningen doe - bij deze ene keer is al duidelijk dat de film er met de jaren niet beter op zal worden. De Wayans-clan is hit-or-miss. In deze film hebben ze hun momentjes en met hier en daar een geslaagd bijrolletje blijft de film toch overeind.

3

Een film vol raciale stereotypes en seksistische platitudes. Een film kortom die vandaag niet meer gemaakt zou mogen worden en wellicht net daarom eentje om te koesteren. Doe daar nog de platte onderbroekenlol bij en hysterische Afro-Amerikanen die allerlei typetjes neerzetten en je komt met barstende hoofdpijn de film uit. Echt geniaal was dit dus allemaal niet, maar af en toe kon ik een lach niet onderdrukken.

Beetje flauw allemaal, onderbroekenlol

hele simpele goedkope humor.

voor de liefhebber misschien, maar niet voor mij.

White Chicks is echt wel een komedie die inmiddels een soort legendarische status heeft verworven. Ik merk ook dat, waarschijnlijk mede door de beschikbaarheid via streamingdiensten, de film nog steeds op de radar staat van veel huidige jongeren. Ik had 'm nog nooit gezien, maar had wel goede hoop. De eerste Scary Movie film ongeveer een half jaar geleden nog eens herzien en die bleef nog steeds overeind, hoewel ik er bij moet zeggen dat ik die ook nooit meer dan 'gewoon leuk' gevonden heb.

Helaas kon ik niet veel met deze White Chicks. Het begint al met een afgrijselijke openingsscène. Gelukkig wordt de film daarna wel iets beter, maar echt grappig wil het maar niet worden. Wat vooral stoort is dat de twee heren hun veranderde uiterlijk nooit hoeven uit te leggen. Het voelt onnozel om over geloofwaardigheid te klagen bij deze film, maar dit haalde me wel vaker uit de film. Dat de personages in de film accepteren dat ze met vrouwen te maken hebben wil er wel in, maar niet dat er geen lampje gaat branden bij mensen die de echte zussen zo goed kennen. Maar goed, als daar genoeg leuke grappen tegenover stonden was dat ook nog niet het probleem geweest. Ik vond het echter allemaal vrij braaf en flauw blijven. Het enige lichtpuntje op dit gebied vond ik Terry Crews, die met gemak de show steelt. De date met een van de broers, zijn (geïmproviseerde) interpretatie van het Vanessa Carlton-nummer en de scène in de club behoren mijns inziens tot de hoogtepunten van de film.

Het gaat wat ver om te zeggen dat ik een hekel aan de film heb, maar ik vond het toch wel een ietwat teleurstellende zit. 'Is dit het?' kwam regelmatig bij me op en ik heb halverwege overwogen om hem uit te zetten. Crews en de nieuwsgierigheid naar wat er zou gebeuren op het moment dat de aap uit de mouw komt, hebben er echter voor gezorgd dat ik de film wel tot het einde heb uitgezeten. Hier en daar best aardig (ook zo tijdens de climax), maar het is te mager voor mij om er de klassieker in te zien die het voor sommigen zo te lezen wel is.

2*