The Deep End of the Ocean (1999)

Standaardwerkje dat het vooral ontbeerd aan spanning; de film heeft duidelijk gekozen voor de dramatische kant. Maar juist dat is zo verschrikkelijk slecht uitgewerkt, we weten nooit wat er in het hoofd van het jongetje omgaat. Wat dat betrefd heeft de film te veel oog voor de impact van de situatie op de familie, en niet op die van de feitelijke hoofdpersoon.

1,5*.

Pfeiffer is leuk en daarmee heb je gelijk het hoogtepunt gehad.

Ik had een doorsnee drama verwacht en dat is het ook. Na herziening ben ik er eigenlijk ook minder van onder de indruk. Ik vind Michelle ook wel een hele sterke rol neerzetten. Iedereen reageert anders als hem zoiets zou overkomen en ik vond het wel verfrissend dat je een moeder een keer helemaal in zichzelf ziet keren en helemaal verstijven in plaats van hysterisch te reageren. Zodat je ook echt kan zien dat ieder mens gewoon anders reageert op een heftige situatie.

Wat ik met het einde aanmoet weet ik eigenlijk niet. Ik vond het een beetje te abrupt. Ze vind hem terug. Hij komt naar huis. Het mislukt en hij gaat weer naar de vader toe die hem heeft opgevoed. En vanuit het niets (naar mijn gevoel) gaat hij weer terug. Ik had dat toch liever wat meer uitgelegd gezien.

Maar verder wel een film die zeker een indruk bij je achterlaat.

Ook wel eens met de bovenstaande berichten dat de film ongeloofwaardig aanvoelt. Het hele uitgangspunt is onwaarschijnlijk, maar ik geloof eigenlijk ook niet zo in de uitwerking. Ik heb begrepen dat tweelingen die gescheiden van elkaar opgroeien vaak dezelfde karakters ontwikkelen met dezelfde voorkeuren, wat erop lijkt te duiden dat karakter genetisch is. Broers of zussen die aanvankelijk niet van elkaars bestaan weten hebben vaak een enorme klik als ze elkaar ontmoeten. Om die reden voelt het ongeloofwaardig aan dat er geen betere klik is tussen de verloren zoon en de familie als ze elkaar weer vinden. Het is wel interessant om te zien hoe de film dat gebrek aan klik uitwerkt, maar het einde voelt geforceerd en te sentimenteel aan, en de soundtrack is helaas ook aan de sentimentele kant. Uiteindelijk maar weinig memorabel, waardoor ik op 1* uitkom.

Ik heb een dubbel gevoel hierbij..... Is dit een goede weergave van wat er echt is gebeurd of is het zo slecht gespeeld.... Zo dom psychologisch.... Oppervlakkig koud...

En zo zwart wit..of bij de ene ouder of de andere... Ooit van het woord samen gehoord? Ze wonen 2 blokken van elkaar dus doe niet zo moeilijk....

De enige die echt spelen zijn Vincent en Ben....

De gevoelloosheid van de ouders....dat amerikaanse gelul.... Ja ze spelen het, maar het gaat vooral over zichzelf en veel gelul.... Ja sommige stukjes gaan nog net... Maar het is nogal erg Woody Allen achtig.... Allemaal mensen die verdwalen in hun hoofd....Echt contact is er bijna nergens... Op de 2 broers na.... De zus is aan het eind ook nergens te bekennen....