Mardi Gras Massacre (1978)

Dikke trash.

Mardi Gras Massacre is een behoorlijk slappe film eigenlijk. Maar toch had deze film wel wat. Bij de docu Video Nasties: Moral Panic, Censorship & Videotape (2010) heeft Marc Morris ons gewaarschuwd dat je vaak scene's hebt die van scene naar scene vliegen. En dat klopt. Dit is wel erg storend. Het camerawerk ziet er absoluut niet goed uit. Maar bij dit soort pulp films neem ik dat maar voor lief. De moorden zien er misschien niet helemaal goed uit, maar op de manier hoe de merkwaardige killer dat doet is wel cruel. Het verhaal is lachwekkend en het uitgangspunt is misschien een klein beetje mislukt. Maar dit vind ik niet zo erg. Heb me er toch goed mee vermaakt. Lekker cheesy ook allemaal. Mijn vriend (waar ik deze film heb gezien) heeft deze film op deze site gekocht: Buy Mardi Gras Massacre DVD - Classic Movie DVDs - shop.tcm.com

Moet ik binnenkort ook maar eens doen. 3,5.

Taaie zit.
Als een man de producer, cameraman en regisseur van de film moet zijn is dat meestal al een teken dat het in ieder geval erg low budget zal zijn.
Het plot doet wat denken aan Blood Feast, maar de uitwerking is vele malen saaier.
Het acteer werk is niet al te best (zachtjes uitgedrukt) en de scenes worden vaak vanuit een camerastandpunt geschoten. Verrassend is het dan wel weer dat er on screen te zien is hoe de moordenaar het hart uitrukt (een homp vlees van de lokale slager waarschijnlijk).
De manier waarop hij zijn offers uitvoert is alleen wat eentonig.
Zo nu en dan nog wel kunnen lachen om de cheesy conversaties, maar meer dan dat weet deze 'Mardi Gras Massacre' ook niet te bieden.

Een seriemoordenaar dwaalt door New Orleans, een paar weken voor Mardi Gras en pleegt occulte moorden op prostituees terwijl een agent hem probeert tegen te houden. Wie is de moordenaar? Die man in het grijze geruite pak, met een grote zegelring en overvolle portemonnee die op zoek is naar de meest ‘slechte’ meisjes misschien? Hmmm… okay, in feite een hervertelling van Herschell Gordon Lewis' Blood Feast (1963) met iets meer naaktheid en iets minder bloedvergieten.

Het is geen superspannende film, het is low-budget, dus slecht geacteerd, houterige dialogen en er is een onophoudelijke discoscore. Er zijn stockbeelden van een Mardi Gras-parade...maar het beloofde bloedbad blijf uit Het plot gaat over het offeren aan een Azteekse godin. Wat slechts een excuus is om drie vrijwel identieke bloed- en naaktscènes (alhoewel oink, één dame eerst nog even een ballet-dansje opvoert) met elkaar te verbinden. Die bloederige scènes zijn overduidelijk nep maar voor zijn budget nog verrassend goed uitgevoerd. Dit waren de scènes die de film vermoedelijk in Groot-Brittannië op de video-nasties-lijst deden belanden.

De film is ook eindeloos gevuld met opvulling; De film besteedt tijd aan Stripteases en de gezelligheid tussen de verliefde agent en zijn vriendin of concentreert zich op de minder interessante kwesties van het onderzoek. Gek genoeg is er een auto-achtervolging door de Franse wijk, niet al te uitgebreid, maar het is ambitieus voor een film waarin een groot deel van de actie plaatsvindt in onopvallende interieurs. Tja...moet toegeven dat het op nostalgische wijze best vermakelijk was.