Dracula vs. Frankenstein (1971)

Dat Dracula Vs. Frankenstein een briljant gemaakte film is hoor je mij niet zeggen. De acteerprestaties zijn vaak erg houterig, de shots zijn af en toe slecht en af en toe is alles veel te donker. Maar toch, toch heb ik me geen moment echt verveelt met deze film.

Als eerste heb je zoveel verschillende elementen in de film dat er genoeg gebeurt. Naast Dracula en HET MONSTER VAN Frankenstein heb je een gestoorde wetenschapper, een psychopaat met een bijl, dansscènes, een drugtrip, een motorbende, een freakshow en een dwerg! Hoe de makers er toch nog tot een aardig vloeiend geheel van hebben gemaakt mag een wonder heten, hoewel Dracula en het monster in het midden even vergeten lijken te worden.

De film bevat een paar genreveteranen in hun laatste rol, te weten J. Carrol Naish en Lon Chaney Jr. Naish heeft een aantal bizarre dialogen, maar brengt ze best sterk. Jammer alleen dat je hem af en toe echt ziet oplezen van een autocue. Wat Chaney Jr. betreft is het schrijnend om hem hier aan het werk te zien. Hij krijgt geen tekst maar trekt al snuivend en hijgend alleen gekke bekken. Een onwaardig afscheid van een icoon wat mij betreft.

De film bevat voor de rest vrij matige tot ronduit slechte acteurs. Zandor Vorkov als Dracula is nou niet bepaald de meest indrukwekkende vertolking van het personage. Hij knippert veel te vaak met zijn ogen en kijkt alle kanten op. Zijn stem komt uit een of andere luidspreker om hem nog enigszins indrukwekkend over te laten komen, wat niet bepaald lukt. Het monster ziet er ook niet uit, en hun grote confrontatie aan het eind stelt helaas weinig voor. Voor de rest zijn de hoofdpersonages maar saaie stereotiepe hippies, hoewel sommige teksten hilarisch gedateerd zijn.

Andere elementen die je zoekt in een horrorfilm, namelijk bloed en naakte vrouwen, daar ontbreekt het wel aan. Afgezien van de dwerg die met zijn gezicht op een bijl valt is er afgezien wat rode vlekken weinig bloed te bespeuren. Als je met je ogen knippert mis je ook twee razendsnelle topless shots, waaraan Regina Carrol helaas geen bijdrage levert; gedurende de film draagt ze strakke jurken en truitjes met veel decolleté, maar nooit komt haar indrukwekkende boezem tevoorschijn.

Maar ach, afgezien van die punten (of het ontbreken daarvan) verder heb ik me wonder boven wonder erg vermaakt met deze film, een goed voorbeeld van een film die met een laag budget maar veel passie best leuk kan zijn.

Dracula [Zandor Vorkov] graaft het lichaam van het monster van Frankenstein op en brengt het naar Dr Frankenstein [J. Carroll Naish], de invalide eigenaar van een macaber rariteitenmuseum, die het lichaam kan gebruiken om een middel te vinden om zichzelf te genezen en Dracula het eeuwige leven te geven. Problemen ontstaan wanneer een jonge vrouw [Regina Carroll] probeert te achterhalen wat er met haar zus is gebeurd en vermoed dat Dr Frankenstein meer weet.

Een vaag scenario ligt ten grondslag aan deze slecht belichte cheapie, waarin Lon Chaney Jr verschijnt als de niet al te snuggere assistent van Frankenstein die zich tijdens de rondleidingen verkleedt als The Wolf Man (!) maar ook lijdt aan een persoonlijkheidsstoornis zodat ook Dr Jekyll en Mr Hyde onderdeel uitmaken van het smörgåsbord aan rommelige ideeën. Ja, er is een 'hippe' doch volstrekt onsamenhangend gemonteerde psychedelische sequentie en het komt uiteindelijk tot een (nauwelijks zichtbare) confrontatie tussen Dracula en het monster. Maar er is ook een afschuwelijke soundtrack en een keur aan bizarre dialogen en abominabele special effects. Alleen J. Carroll Nash lijkt zijn best te doen, maar dat kan deze totale flop onmogelijk redden.

En zelfs een iets mindere Al Adamson-film weet nog redelijk te vermaken. Niet zo all-out geweldig als Brain of Blood (1972) of Girls for Rent (1974) maar dat komt waarschijnlijk omdat de Frankenstein en Dracula-regeltjes al wat meer vast stonden.

Graaf Dracula (die er vooral uitziet als het vijfde Kiss-lid) bezoekt een verre nazaat van de oorspronkelijke Frankenstein om het monster maar weer eens tot leven te wekken. Maar worden daarbij gestoord door onze vrouwelijke held en haar hippe vrienden die op zoek zijn naar haar vermiste zus, die voor het laatst werd gezien bij de kermis-freakshow geleid door Frankenstein. Mr Hyde komt ook nog langs in de Igor-rol.

Dit was een echte pulp/trash horrorfilm, daarom is het een beetje een rommelige armoedige productie. Ook niet echt verwonderlijk want blijkbaar was het eigenlijk meerdere film-ideeën gecombineerd. Wat begon als een motorbende-film werd naarmate het filmen vorderde, gewijzigd in het bizarre idee om Dracula en Frankenstein toe te voegen. Zodoende zijn er ook meer subplots en bijfiguren dan dat er überhaupt een concreet goed verhaal was. Iets met een zoektocht naar een zusje, een bloedserum en wraak op een collega van doctor Durray Die gekke laatste erfgenaam van Frankenstein is J Carroll Naish en in zijn helper Groton, een stomme,bijl-zwaaiende maniak is niemand minder dan Lon Chaney Jr (beide in hun laatste filmoptreden). te herkennen. Regina Carrol (die eigenlijk de hoofdrol speelt) met net iets te kleine jurken (zodat ze er bijna uitvallen) maar nooit naakt want dat zal manlief (de regisseur) niet goed hebben gevonden. Maar er is ook hippie-stelletje, een dwerg en uiteraard een erg houterig monster van Frankenstein (man met een masker) en Dracula (en dat voordat de band KIss werd opgericht?) met een metaalachtig klinkende stem en een ring die stralen afschiet. Verder veel opvulling met liedjes, dansjes en stock-beelden van de zee en een hippie-protest. Maar desondanks kwalitatieve tekortkomingen zorgt dit wel voor de nodige charme en vermaak.

Het komt niet vaak voor dat ik denk: ‘What the fuck heb ik nou weer gekeken?’
Maar bij deze was dat wel het geval.

Dracula vs Frankenstein begint met Dracula die op een kerkhof iemand in de nek bijt. Tot zo ver was het best logisch. Daarna kwam er een bijlmoord op Venice beach, gevolgd door een variété nummer in Vegas.

Het vormde de opmaat rond een een hoop gedoe rondom hippies en een spookhuis. Een spookhuis waar Dr. Frankenstein de scepter zwaaide, een look-a-like van Rudy Giuliani. Dat was dust best eng. Enfin, er volgen nog wat lompe moordpartijen door het monster. Helaas allemaal niet zo spectaculair, een understatement.

Maar goed, laatste 5 minuten zijn gereserveerd voor de confrontatie uit de titel. Die is dan weer erg leuk gedaan. Dracula doet een Monty Phyton vs the Black Knight avant la lettre met het monster van Frankenstein, voordat hijzelf te laat is om de opkomende zon te ontwijken.

The End!

Nu kan ik Al Adamson’s films over het algemeen best waarderen, maar voor deze kom ik niet verder dan 2*, en dat het niet lager uitvalt, is dankzij de bizarre eindscene.