Chronicle of a Disappearance (1996)

Wrang, bijtend en surrealistisch. Moeilijk om mijn vinger op de juiste plek te leggen, aangezien er nogal veel symboliek gebruikt wordt, die niet altijd voor een normale Nederlandse jongeman te begrijpen is.

'Disappearance' geldt voor regisseur Elia Suleiman zelf. Hij is aanwezig, maar langzaam maar zeker merk je dat hij niet opgemerkt wordt, totaal genegeerd wordt en zelfs onzichtbaar wordt [in een fantastische scene waar een groepje politie-agenten z'n huis bestormen, terwijl hij in pyjama voor ze staat, maar zij stormen haast door hem heen, ze zien hem gewoon niet].

De film zit vol korte sketches, haast onsamenhangend. Pas later wordt die symboliek wat duidelijker, die doorgetrokken kan worden naar het conflict tussen Israel en Palestina.

Dit komt mede door uiting door het prachtige nummer Leysh Nat'arak van Natacha Atlas - te vinden op het album Diaspora - waarvan ik altijd dacht dat het gewoon een liefdesnummer was ipv een politiek geladen nummer.

Zeer vermakelijk doch bijtend. Origineel werkje. Wellicht gaat m'n beoordeling later wel omhoog dan de huidige voorzichtige 3 sterren. Wellicht na het zien van Divine Intervention die binnenkort in de dvd-speler gepropt wordt.

Originele film. In een reeks van sketches met veel onderkoelde humor is de film een soort portret van Palestina. Soms erg leuk, soms neemt de film een bocht die ik niet kan plaatsen. Door de vorm is het geen evenwichtige film. De film gaat over het dagelijks leven. Over een souvenirwinkeltje in Nazareth, over het uitzichtloze in cirkeltjes ronddraaiende leven in een streek zonder hoop op een toekomst. Erg boeiend. Pas in de tweede helft wordt de film echt een stuk politieker en juist dat deel is wat minder dan het eerste. De toon is bozer, de sfeer minder gelaten en de film is daar misschien wel urgenter, maar de sfeer en de humor van het eerste deel worden daar wat gemist.

3.5*