Napoleon Dynamite (2004)

Gniffelend en met duidelijk goede herinneringen raadde een collega mij deze film aan. En vermakelijk is ie zeker. Heeft ook iets stripachtigs met dito figuren en de kale omgeving als achtergrond.

Maar een regelrechte aanrader vind ik het niet.

Nah, dit was niet veel. Vond er weinig komedie aan. Blijkbaar zat ik goed met mijn gevoel om deze film lange tijd te skippen.

Flauwe komediefilm, maar dermate eigenzinnig neergezet door regisseur Jared Hess en vooral hoofdrolspeler Jon Heder dat het wel z'n charmes kent. De wereld van Napoleon Dynamite moet het dan ook hebben van buitengewoon excentrieke aankleding, waartussen Hess met zo weinig mogelijk middelen zoveel mogelijk probeert te bereiken. Over een algemeen vlak is het acteerwerk niet geweldig en krijg je als kijker geen band met de figuren die hier rondlopen, maar het duurt verder dan ook niet te lang en schiet nergens uit de bocht. Prima vermaak voor een luie middag.

Stond al lange tijd op mijn lijstje, aangezien Napoleon Dynamite bij mijn weten toch wel een bepaalde status heeft binnen het komediegenre. Maar het bleek best een zware zit, waarbij ik zelfs na 45 minuten overwogen heb om te stoppen. Ik kan flauwe of droge humor best op zijn tijd waarderen, maar dit slaat wel werkelijk alles.

Ik kan Jon Heder best goed hebben in een (niet eens heel erg afwijkend) bijrolletje in bijvoorbeeld Just Like Heaven, of als tegenpool naast een geflipte Will Ferrell in Blades of Glory, maar een complete film dragen blijkt toch wat veel gevraagd. Ik vond hem hier gruwelijk irritant en ook geen moment grappig, wellicht met de dans als enige uitzondering, al is ook dat eerder een sympathiek moment dan een dijenkletser. Maar ook van de rest van de cast moet de film het niet hebben. Ik vond de personages maar flauw, nietszeggend en overbodig. Deels lijkt dat ook allemaal de bedoeling, maar ik kan er weinig mee.

Enkele vondsten zijn nog wel leuk, zoals de auto die Napoleon gebruikt om met zijn date naar het dansfeest te gaan, en de soundtrack is eigenlijk wel heel erg prettig. Het ongemak van de puberteit komt ook goed naar voren tijdens een aantal scènes op school, maar vooral tijdens het dansfeest, waardoor ik die scène wel als hoogtepunt zou aanwijzen. Het zijn echter helaas kleine lichtpuntjes. Fijn dat er gekozen is voor een relatief korte speelduur, maar desondanks begon ik 'm wel te voelen. Ik denk dat dit een duidelijk gevalletje 'hit or miss' is. Aan mij was het in ieder geval niet besteed.

2*