Kadosh (1999)

Tamelijk taaie kost over een wereld, waarvan ik weet dat die bestaat, maar die ik totaal niet ken; alleen een miniem klein beetje aan de buitenkant. De film kent een heel traag tempo en dat komt deze keer goed uit, want daardoor kreeg al dat onbekende de kans om bij mij rustig bezinken.

Gisteren heb ik de Israëlische komedie Matana MiShamayim gezien, waarin te zien is dat in de Georgische gemeenschap van Israël vrouwen enkel gezien worden als lustobject (overigens met hun goedvinden naar het schijnt). Deze film laat zien dat de vrouwen in de orthodoxe gemeenschap nog slechter af zijn. Daar dienen zij blijkbaar enkel om te werken (zodat de man in alle rust z’n leven lang de Talmud kan bestuderen) en voor de productie van nageslacht.

.

Regisseur Amos Gitai vertelt het schokkende verhaal tot mijn verbazing redelijk neutraal. Dat laat onverlet dat de film mijn rotsvaste opvatting bevestigt, dat fanatici en fundamentalisten, van welke overtuiging dan ook, griezelige (en soms ook gevaarlijke) mensen zijn.

À propos, prima geacteerd trouwens, zeker door Yaël Abecassis, die ik nog ken van het veel mooiere Va, Vis et Deviens (2005).

Vond dit redelijk tegenvallen. Wat getoond wordt is vooral een hoop ellende, voortkomend uit de perversiteiten van een orthodox geloof; nu dan eens een keer niet in een katholieke of islamitsche samenleving, maar in die van de orthodoxe joden. De stijl is zonder opsmuk, maar ook zonder diepgang of nuance, en dan werkt de misere voor mij niet meer zo.

Wel positief is de sfeer, die werkte door de vrij aparte muziekkeuze nog wel betoverend. Het kan de film echter niet redden van een matige score.