Nashan Naren Nagou (1999)

Na postman blues mocht ik ook deze niet missen als zaterdag werker bij de post.

Érg goed bevallen deze film. De beelden zijn echt prachtig, net als de muziek. De band die vader en zoon met elkaar hebben wordt prachtig verbeeld.

Minpuntje was dat het misschien wat te "cheesy" was, maar stoorde eigenlijk niet heel erg, het werkte goed in deze film.

Kleine 4,5*

Een ontzettende melodramatische film die toont hoe een vader-zoon relatie na een werkreis kan opbloeien. Prima verhaal, prachtige omgeveving, jammer dat dit dan niet kundig inelkaar wordt gezet.

Ik heb een hele hoop punten waar de schoen wringt, teveel om op te noemen eigenlijk, het zijn ook nog 'ns punten die bij mij behoorlijk zwaar wegen.

Al met al ,een matig uitgevoerd werkje dat met veel liefde gemaakt is, dat dan weer wel!

De tweede film die ik van deze regisseur zie en weer eentje die ik best kan waarderen!

Tja, wel een wat simpel verhaaltje, dat nodig is om werkelijk schitterende beelden te laten zien. Sowieso heerlijk rustgevend en onthaastend deze film.

De film is eigenlijk ook gewoon een ode aan mensen die, zonder daar wat voor terug te vragen, hun plicht doen en gewoon andere mensen helpen met kleine dingetjes. Zoals de postbode de brief voor de blinde vrouw voorleest (en eigenlijk verzint). Of de jongen die speciaal een touw neerlaat zodat de postbode niet valt (moest van opa!). Zelf ben ik een dorpsmens en ben ik ook met zo'n mentaliteit opgegroeid. Viel er sneeuw, dan was ons eerste klusje het vrijmaken van het pad van onze bejaarde buurvrouw (moest van moeder!). En als je wat lekkers te eten had (taart of zo!) en er bleef een rest over, dan bracht je dat naar de buren - en andersom! Dit sprak me aan in de film: de vader die dit de zoon aan probeert te leren en de zoon die vader juist weer over de veranderde moraal in het dorp probeert bij te praten!

Het verhaal is soms wel wat tè sentimenteel naar mijn smaak, alhoewel ik moet bekennen dat ik toch een brokje in mijn keel voelde aan het einde toen de hond in eerste instantie weer terugging naar de oude postbode.

Mooie actrice trouwens, die love-interest van de jonge hoofdpersoon. Haar naam weet ik niet, maar ze zat ook in 'Life Show' van dezelfde regisseur!
Zalige glimlach heeft deze dame, om knikkende knieën van te krijgen!

Sentimenteel of niet?

Onlangs bekeek ik Pather Panchali en was ik zo gecharmeerd van die film omdat er niet opzichtig geknuffeld werd of liefkozende woordjes in elkaars oren gefluisterd werden en de personages niet constant op elkaars lip zaten, ondanks dit bleek gewoon uit de lichaamstaal van de personages dat ze niet zonder elkaar konden en dat ze ondanks alle twisten een hecht gezin vormden.

Postmen in the Mountains had gemakkelijker wat subtieler kunnen zijn, zo lagen sommige opmerkingen er nogal dik bovenop vanuit het oogpunt om het drama - element te laten werken zoals toen vader en zoon die jongen tegenkwamen die sinds kort de opleiding journalistiek volgde en met het idee rondliep om vader en zoon de volgende keer een artikel te laten lezen waarin hij over hun avonturen zou verhalen, waarna vader liet ontglippen dat er voor hem geen volgende keer meer zou komen.

Daarnaast heeft Postmen in the Mountains de schijn wat tegen omdat de 2 hoofdpersonages op elkaars lip zitten, waardoor iedere handeling een verkeerde zou kunnen zijn, zeker in de wetenschap verkerende dat de voice - over al wat te kennen heeft gegeven over de doelstellingen van de zoon m.b.t. zijn vader gedurende de reis. Voeg daarbij de vader die zijn zoon ook bepaalde dingen wil inprenten, waarbij hij zijn zoon er vooral van wil doordringen dat hij voor veel mensen meer dan een postbode is, wat een enorme verantwoordelijkheid vergt van zijn zoon.

Het had dus gemakkelijk een eenzijdige of moralistische preek kunnen worden, maar het pakte helemaal anders uit. Van geforceerd contact tussen vader en zoon tijdens de reis is geen sprake. Het ijs wordt pas gebroken als via bezochte dorpen en de contacten die men daar opdoet, duidelijk blijkt dat de zoon een andere visie voorhanden heeft dan zijn vader. Het is makkelijker om eerst over koetjes en kalfjes te praten dan over hoe het zit met de wat moeizame onderlinge relatie. Zo `n moment waarop de zoon zijn vader naar de overkant van de rivier droeg was dan ook gewoon oprecht en voelde fijn ' nostalgisch ' aan.

Buitengewoon charmant en aandoenlijk zijn de vele ontmoetingen die het tweetal hebben met de lokale bevolking. Vooral mooi om te zien hoe de dorpsbewoners uitliepen om de nieuwe postbezorger te bezichtigen of hoe beide postbezorgers ' met als achtergrond de boze buitenwereld in de vorm van uitbaters van bazen of omhoog gevallen ex - dorpelingen ' er toch voor probeerde te zorgen om het iedereen zo goed mogelijk na de zin te maken. I.p.v. sentimenteel, vond ik het vooral een schattige en inderdaad ietwat zoetsappige film maar dan wel eentje met haar hart op de juiste plek!

Niet te vergeten natuurlijk is de de manier waarop het geheel in beeld gebracht werd. De vele verschillende groene tinten waren niet van de lucht, tesamen met de (over)belichting zorgden zij voor een hypnotiserend effect waarbij ik in alle rust zat vastgeklampt aan mijn tv. Prima film! 4*

Erg mooie poëtische film.

Een van de mooiste momenten, van de vele, is als vader en zoon op een berg staan en de zoon een papieren vliegtuigje naar beneden laat vliegen. Gedragen door de wind vliegt het over de prachtige groene vallei, een soort van metafoor voor een brief die iemand kan raken over een grote afstand. Prachtige visuele poëzie.

De film is als een liefdes brief. Een prachtig vader en zoon verhaal, met af en toe de nodige sentimenten. Het geheel wordt op een dromerige manier in beeld gebracht en weet de juiste snaar telkens weer te raken. Het is een reis zonder al te veel groot drama maar kleine menselijke verhaaltjes die je weten te raken. Dit alles wordt in beeld gebracht in een prachtige omgeving. Er is visueel genoeg om je als toeschouwer aan te vergapen. Tempo is geweldig, lekker rustig en het komt nimmer te gehaast over.

De dialogen zijn sterk, en de relatie tussen vader, zoon en de bewoners komen goed over. De langste tocht laat de twee in de langste periode zien dat ze samen zijn. De emoties komen af en toe als een donderslag bij heldere hemel. Het is een contrast tussen beide die in hun leven alleen een toch hebben moeten ondergaan. Als op het laatst het respect en de liefde voor elkaar naar buiten komt doormiddel van een prachtig, ontroerend moment, geeft dat veel voldoening. Prachtige film.

4.5*

Blijft mooi.

Gooi deze samen met Omohide Poro Poro en Shinkokyu no Hitsuyo (en misschien ook nog Megane, voor wat zeeplezier) in een afspeellijstje en je kan een dagje op vakantie. Die rustige landelijke non-dramas doen het toch vaak goed bij mij.

Hunan vormt een perfect décor, prachtige streek waar de tijd blijkbaar is stil blijven staan. Visueel ook zeer kundig in beeld gebracht, waardoor de trip van vader en zoon sowieso al de moeite waard is. Tel daarbij de serene ambient soundtrack en je hebt al een mini-vakanatie vast.

Het gebrek aan echt drama (de negatieve variant althans) is het laatste element wat deze film ver boven de massa uittillt. Ondanks de vele mogelijkheden voor ruzie en spanningen geeft Huo niet aan de verleiding toe.

Fijne regisseur, dit blijft z'n beste film. Heeft verder nog mooie films gemaakt, jammer genoeg is hij wat in de vergetelheid gesukkeld. Onterecht wat mij betreft. Nog steeds een prachtige film dit.

4.5* en een uitgebreide review

Dit verhaal over de groeiende verstandhouding tussen een vader en een zoon is het bewijs dat je niet allerlei toeters en bellen of spektakel nodig hebt om tot een mooie film te komen. De charme schuilt vooral in de eenvoud en oprechtheid van de film, al dragen de cinematografie en de pittoreske omgeving in niet geringe mate bij aan het fraaie eindresultaat. Vanwege die locaties moest ik onwillekeurig denken aan Xiao Cai Feng [a.k.a. The Little Chinese Seamstress] (2002), ook opgenomen in Hunan en ook een erg aangename film.

Dit is gewoon een prachtig pareltje, een trage heerlijke film die toch weet te ontroeren. Prachtige natuur die fantastisch in beeld gebracht word. Tijdens hun gezamenlijke zware tocht als postbode leren een vader en zoon elkaar steeds beter kennen en apprecieren en beseft de zoon ook dat postbode in dit afgelegen gebied meer is dan brieven en pakjes rondbrengen, maar dat hij ook een sociale functie had. Ik herinner mij nog de tijd dat de postbodes bij ons overal bij de eenzame mensen een babbeltje kon doen en een druppel drinken. Voor deze mensen was dit het enige om naar uit te kijken! Nu word alles tot op de minuut uitgerekend en hebben ze amper tijd om iets te zeggen, triestige evolutie. Twee goede acteurs, prachtige natuur, simpel maar mooi verhaal, meer is er niet nodig om een goede film te maken....ik kan enorm genieten van dit soort films, zeker in deze afschuwelijke tijd...

Hiken vanachter je scherm. Net alsof ik met mijn geest mee op stap was met vader en zoon tijdens hun driedaagse postbedeling in de Chinese bergen. Een serene en ontspannende film over de langzame herschepping van de band van een vader met zijn zoon, die in het verleden nooit erg sterk was door de lange afwezigheden van de vader door zijn werk. De trots van de vader dat zijn zoon de fakkel overneemt, en het respect van de zoon voor de opofferingen van zijn vader in het verleden, duiken naar boven in enkele hartverwarmende scènes. Ik was ook erg onder de indruk van de prachtige plattelandsfotografie. Bewijst dat je met eenvoud ook goede films kan maken.