Der Name der Rose (1986)

Een groots opgezette verfilming van de gelijknamige bestseller van Umberto Eco. De indrukwekkende beelden doen een stuk van de late middeleeuwen herleven. De film koste meer dan 24 miljoen euro, wat in die tijd erg veel was voor een Europese productie...

Mooie thriller die speelt in de echte donker middeleeuwen. De sfeer in dat eenzame klooster in een verlaten bergachtig winterlandschap is lekker duister en grimmig. Ideaal voor een spannende film. De decors zijn erg mooi maar het mooiste uit The Name of the Rose, naast Valentina Vergas, zijn natuurlijk de geweldige karakteristieken gezichten van die monikken. Alleen dat al maakt het waard om twee uur naar deze film te kijken.

Ik vond Valentina Vergas in eerste instantie trouwens wel erg mooi voor een zo'n arm meisje maar toen moest ik ineens denken aan die wereldberoemde NG foto van dat afghaanse meisje, die was ook arm en mooi. Schoonheid vind je vaak op rare plaatsen dus waarom ook niet in de duistere middeleeuwen.

In beginsel een vrij eenvoudig whodunit. Maar de film is meer. Het klooster is niet alleen een achtergrond voor een serie moordpartijen, maar maakt heel duidelijk deel uit van het geheel. De film stelt een aantal morele en ethische kwesties binnen de kerk aan de kaak in een tijd waarin zij alles behalve heilig waren.

Niet in de laatste plaats draagt de griezelige sfeer bij aan een film die ter discussie stelt wie nu de echte duivels waren. Ondersteund door goed gecaste acteurs met veelal erg bizarre voorkomens en stemmige muziek, maar ook goede regie van Annaud is dit een van de beste films in het genre geworden. 4 sterren.

Qua sfeer behoorlijk sterk, zij het soms op het randje. Maar dat is eigenlijk juist de fun. Lelijke koppen, grauwheid, vuur, donker, grote boeken. Het is bijna een horrorfilm soms. Erg vermakelijk.

Maar het probleem van de film is toch echt Connery, die nota bene nog prijzen kreeg ook voor deze erg matige rol. Connery weet niets meer uit de rol te halen dan een doorsnee detective in een monnikspij. Deels is het script ook de oorzaak, maar Connery doet zelfs binnen die beperkingen niets met zijn rol.

Verder is dit een film waarbij de zijplotjes en achtergronden van de personages eigenlijk stukken interessanter zijn dan het eigenlijke plot. Al met al behoorlijk tegenvallend.

2.5*

Who-dun-it.

In het klooster welteverstaan.

Mooie stills, redelijk camerawerk en een sterk eerste half uur. Met de charismatische Connery, die al snel laat zien waarom de TV-serie Monk tot zo een titel kwam. Al zal dit laatste wel niet waar zijn, er zit een belangrijk raakvlak tussen de beide hoofdpersonen: het oog voor detail waaraan men conclusies verbind die blijken te kloppen. Conclusies die men slechts na uitleg van de monnik begrijpt. Maar goed, dat soort detectives kennen we ook al langer zonder pij. Ik dwaal dus af.

Best een leuk gegeven. Ware het niet dat e.e.a. uiterst langzaam verloopt. En dan zijn bakken vol sfeer niet voldoende. Als dan ook nog ongeloofwaardigheid om de hoek komt kijken, het van de pagina's druipende arsenicum, het ontsnappen van Connery uit het vuur en nog een paar andere onwaarschijnlijkheden, geef ik mijn portie aan Fikkie.

Een flauwe 2.

Een tijd gelden gezien, nu herbekeken na eerst het boek gelezen te hebben. En dit blijft een schitterende film.
Om te beginnen zijn heel wat ellenlange theologische discussies uit het boek overboord gegooid en wordt geconcentreerd op de whodunit, wat geen slechte beslissing is. De abdij baadt in een bijzondere sfeer: de prachtige sets zijn doordrongen van een duistere, grimmige atmosfeer. Verboden vertrekken, verborgen gangen, verboden en vergiftigde boeken, ... Allemaal meesterlijk in beeld gebracht. Ook de acteerprestaties zitten helemaal snor. Sean Connery speelt een rol die hem op het lijf geschreven is, niemand zou beter bultenaar Salvatore kunnen vertolken dan Ron Perlman en F. Murray Abraham is gewoon geboren voor dit soort van grijnzende slechterikenrollen.
Tot slot nog een pluim voor de prachtige landschappen en de schitterende muziek van James Horner. Jean-Jacques Annaud heeft van Umberto Eco's meesterwerk ook een meesterwerk gemaakt, maar dan volledig op zijn manier (boek en film verschillen redelijk wat van elkaar). Een schitterende film.

The Name of the Rose vond ik een spannende, sfeervolle en lugubere middeleeuws verhaal.

De rollen van Sean Connery en Christian Slater werden erg goed gespeeld.

De geheimzinnige sfeer en lugubere moorden zorgden ervoor dat deze film mij nog lang nableef.

Dat alleen is al een 4.0 waard.

Spannend who-dunnit-thriller met een mysterieus sfeertje. De setting betreft een klooster op een hoge berg vol met wanstaltige monniken. Dit werkt perfect mede doordat de kijker ook veel meekrijgt hoe de katholieke kerk toentertijd opereerde. Dat is allesbehalve rooskleurig! Ik heb het boek van Umberto Eco niet gelezen, maar ik gok dat dat nog indrukwekkender moet zijn dan deze film. Misschien dat ik er nog ooit eens aan toe kom om het te lezen.

Beklemmende middeleeuwse thriller. Het lijkt wel een middeleeuwse Sherlock Holmes en die niet enkel interessant is omwille van het centrale whodunnit verhaal. Er is ook een doordachte reflectie op geloof, op de mens als instrument van God en de mens als gevoelswezen. Ik heb nooit het lijvige boek van Eco gelezen, maar van een perfectionist als Annaud verwachtte ik wel dat het resultaat niet zou ontgoochelen. De middeleeuwse sfeer is perfect weergegeven, rond een in mist gehulde abdij, met godsvrezende monniken en een lugubere en mysterieuze atmosfeer die uitstekend past bij de religieuze angsten voor het onbekende in de geesten van de kloosterlingen. De scènes in die doolhofachtige bibliotheek vond ik top! Veel beter kon het niet worden.

Moord in het klooster is weer eens een andere plek dan waar normaal gesproken moorden plaatsvinden.

Op zich een interessant gegeven om een film omheen te maken. De monniken zijn op papier natuurlijk Godvrezende mensen en zo’n afgelegen locatie maakt het zoeken naar de moordenaar “makkelijker”, want die persoon moet zich daar wel onder de aanwezigen bevinden. Der Name der Rose is dan ook best een aardige film. Sean Connery speelt een soort van detective, die samen met hulpje Slater mag uitzoeken wie er achter dit alles zit. Beiden doen het redelijk goed. Annaud neemt de tijd om het verhaal te vertellen en daardoor is de film soms wat aan de trage kant.

De film is wel ontzettend sfeervol. De monniken zien er allemaal behoorlijk afzichtig uit, met Ron Pearlman als absolute topper. Maar goed, die heeft door zijn natuurlijke lelijkheid altijd al een voorsprong op de rest. Verder oogt het klooster zelf ook erg donker en grimmig, met zijn gangenstelsel en allerlei geheimen die het nog herbergt. Annaud slaagt er tevens in het allemaal erg mooi en goed in beeld te brengen. Toch mist de film lange tijd spanning en duurt het daardoor op een gegeven moment allemaal wel wat lang. In het laatste gedeelte van de film komt die spanning dan gelukkig nog wel naar voren en dat maakt op dat gebied dan gelukkig nog wel wat goed.

Uiteindelijk is het best een aardige film, maar soms net wat te langdradig om echt goed te worden. Verder zit er trouwens nog een opvallende seksscène in van Christian Slater. Vooral opvallend omdat ik als ik even kijk haast zeker weet dat hij destijds tijdens de opnames van de film nooit ouder dan 16 jaar geweest kan zijn. Best een erg gewaagde scène dus.

3,0*

Matige thriller, ondanks de sfeervolle setting van het klooster. Sean Connery speelt de eigenwijze William of Baskerville, die de moorden in het klooster dient op te lossen. Het verhaal is vrij traag en echt spannend wordt het zelden. Het plot stelt teleur en de karakters hebben vrij weinig diepgang. Vooral de ontknoping van de film viel tegen, het motief voor de moorden was niet al te sterk, daarnaast was de ontsnapping van William uit het brandende en deels ingestorte labyrinth niet erg geloofwaardig. De romance tussen Adso en het dorpsmeisje kwam ook totaal niet uit de verf. Dat had beter weggelaten kunnen worden. Ondanks de sfeervolle setting en aardige cast, toch geen al te geslaagde film.

Leuke film, die naast de goed getroffen sfeer ook inhoudelijk interessant is. Kan me heel goed voorstellen dat het boek veel meer brengt, maar in (relatief) korte tijd slaagt de film erin om een aantal mooie contrasten te tonen: de rationele William tegenover de emotionele Adso en de wetenschappelijke/wereldlijke kennis van de boeken tegenover de op angst gebaseerde conservatieve kerkleer.

Prachtige film in duistere 14de eeuwse setting.

Als je niet geloofde wat je geacht werd te geloven, werd je vermoord als ketter of als heks.

Geen grappen over het geloof.., en censuur op spotprenten.......

Hoe actueel anno 2015 ! ! ! ! !

Andere religie, dezelfde kortzichtigheid

The Name of the Rose

Zoals meerdere mensen al aangeven is moord in het klooster een geweldige nieuwe setting voor een moordzaak. Geeft er vervolgens een Sherlock Holmes-achtige twist aan en je hebt het recept voor iets dat een best wel leuke film kan worden. Net als bij Holmes gaat het natuurlijk om de ontknoping, iets waar je in deze film reikend naar uitkijkt omdat de zit er dan eindelijk op zit.

Niet dat het allemaal zo slecht is, maar het mist gewoon wat. Allereerst zijn de werkelijk oerlelijke monniken een beetje een rare keuze van Annaud. Niet heel smakelijk om naar te kijken. Daarnaast is het plot niet heel intrigerend. Zeker, er zit een mate van spanning in, maar het kan beter. Het is niet nijpend. Je hoeft niet drie keer naar het toilet tussendoor van de spanning en dat is toch een gemis. De uiteindelijke wending is ook niet de meest originele en zelfs ver gezocht. Helemaal als je nagaat dat het toch een man Gods is. Uiteindelijk is het allemaal niet slecht, maar echt boeien doet het niet. Tevens is de romance tussen de twee jongelingen ook iets waarvan ik me afvraag waarom dat in de film moest zitten.

Connery is zeker niet de slechtste van het stel. De man weet toch altijd te boeien, in welke rol hij ook speelt. Hij past eigenlijk precies in de monniken-setting. Zijn miraculeuze ontsnapping op het einde van de film laat misschien ook wel een goddelijke protectie zien. In ieder geval steekt hij met kop en schouders boven de rest uit.
Christian Slater speelt een vrij prille rol in zijn carrière. Dat is er aan te zien. Hij geeft wel duidelijk weer dat er potentie in zit, maar echt tot bloei komt het niet. Hij doet zijn best, al kan het beter.
De rest van de monniken presteert vrij wisselend. Soms is het aardig, maar meestal zijn ze tot op de laatste vrij bagger.

Er is een schone locatie gekozen. Kloosters spreken natuurlijk altijd rust en sereniteit uit. Hier wordt dat goed benut. Het prachtige oude gebouw is een lust voor het oog, samen met de adembenemende omgeving. De sfeer ontbreekt echter een beetje, mede door het obscure gedrag van de meeste monniken. Helaas behoren ze niet allemaal tot zij die bidden.

The Name of the Rose rammelt verhaaltechnisch gewoon een beetje. Het is allemaal niet heel erg prikkelend. Tevens is het slot wat ondermaats, waardoor ik toch onder de voldoende zak.

2.5*

Had hem ooit gezien en maakte toen best indruk op me. Na het boek gelezen te hebben wilde ik deze nog eens bekijken en dan valt hij toch wel tegen. Het boek is toch wel stukken beter en gelaagder -logisch ook natuurlijk- en de film oogt wat oppervlakkig. Ook is er te veel veranderd waar dat niet had gehoeven: de scene in het labyrinth bijvoorbeeld, het einde (wat overigens ook niet overdreven happy was- dan had ze achterop zn ezel geklommen en waren ze samen weggereden).

Annaud deed er veel aan om de film authentiek over te laten komen- ik las dat de acteurs al hun vullingen en kronen moesten verwijderen. De soms groteske hoofden van de monniken vond ik wel passen bij de setting en komt wel overeen met de Apocalyptische gebeurtenissen. Over markante koppen gesproken, ik dacht altijd dat Vincent Schiavelli ook een monnik speelde maar dat blijkt niet het geval.

Goeie film waarin een monnik de dood van een jongeman in het klooster onderzoekt. Een mysterieus plot dat hier en daar wel wat langdradig is. De setting (een klooster in de winter op een kale berg tijdens de 14de eeuw) is bepalend voor de sfeer. Het ziet er allemaal goed uit en ook de casting is uitstekend.

Vooral de tweede helft van de film werd interessant, daarvoor komt het allemaal wat moeizaam op gang. Aanvankelijk vond ik de rol van Sean Connery niet zo sterk, die in de veertiende eeuw een heel eigentijdse manier van spreken laat zien terwijl iedereen om hem heen een stuk 'kloosterlijker' spreekt. Ook qua denkwijze kan ik slechts moeilijk geloven dat deze man niet uit de 20e eeuw is ingevlogen.

De vergelijking met Sherlock Holmes is treffend. Zelfs de naam van de protagonist lijkt ontleend te zijn uit een Sherlock Holmes-verhaal: The Hound of the Baskervilles.

Hoe de uiteindelijke 'moordtechniek' in de loop van het boek wordt foreshadowed vond ik alleszins gekunsteld aandoen. De ontknoping zag ik dan ook niet aankomen!

"My dear Adso, we must not allow ourselves to be influenced by irrational rumors of the Antichrist, hmm? Let us instead exercise our brains and try to solve this tantalizing conundrum."

Der Name der Rose wilde ik al heel lang zien, maar de kijkwijzer-indicatie heeft me lange tijd tegengehouden hem te bekijken. Een paar maanden terug vond ik een versie met Nederlandse ondertitels en vandaag heb ik hem dan eindelijk bekeken.

William of Baskerville en zijn leerling Adso komen aan bij een geïsoleerd klooster in Italië. In het klooster is veel oproer omdat een van de monniken dood is aangetroffen. Als diezelfde dag nog een monnik onder mysterieuze omstandigheden sterft vraagt de Abt Baskerville om hulp. Samen met Adso moet hij erachter te zien komen wat er in het klooster gaande is voor een bezoek van belangrijke kardinalen komt opdagen. Anders is de abt genoodzaakt om de inquisitie te raadplegen. Ook is Baskerville erg nieuwsgierig naar de mysterieuze bibliotheek van het klooster.

Sean Connery speelt een meesterlijke rol als William of Baskerville, een personage dat erg duidelijk is beïnvloed door Sherlock Holmes. En hoewel Franciscanen inderdaad wat gematigder zijn, en dat toendertijd zeker waren, bestaat er geen twijfel dat Baskerville en zijn leerling duidelijk 20e-eeuws denken, maar dat is niet zo zeer storend. Christian Slater, die ik pas nog heb gezien in Heathers, speelt met zijn 15 jaar al behoorlijk goed en ook wel opzienbarend dat hij hier een seks-scène heeft met een actrice van 22. Het verdere acteerwerk was ook sterk, Ron Perlman was erg leuk als de gebochelde duivelsaanbidder met zijn Italiaanse accent. Ook vind ik het erg sterk dat er wat echt latijn en Grieks word gebruikt in de film. Het Engels mag dan weer niet helemaal kloppen maar dat zie ik door de vingers, geweldig dat de mensen buiten het klooster Italiaans spraken en de wachters Zwitsers-Duits, wat juist wel historisch correct is.

De dialogen waren wel een irritatiepunt. Omdat de set van het nagebouwde klooster zich naast een vliegveld in Rome bevond was het onmogelijk om geluid ter plaatsen op te nemen en is de hele film achteraf ingesproken. Connery gaat dat erg goed af maar de andere (vooral buitenlandse) acteurs doen dat af en toe belabberd. Mijn kopie had twee geluidsporen en het enige verschil dat ik kon ontdekken was dat het tweede nog slechter synchroon liep.

Het concept van een moord in een klooster vind ik bijzonder origineel. Het was ook een goed verhaal met niet alleen een goed staaltje bijbel-kennis en historische-kennis over het christendom maar ook de nodige drama en spanning. Het was heerlijk mysterieus en door de setting ook heel anders dan een reguliere detective. Ook is het verhaal van leerling Adso erg ontroerend, vooral aan het einde. Ook vond ik waar het uiteindelijk op uitdraait wel wat hebben, de oude monnik haat gelach en wil koste wat het kost een boek over humor geheimhouden. Toch was het misschien iets gehaast en laat het me met wat vraagtekens achter, waarom het boek niet meteen verbranden? En waarom ben je er zo zeker van dat iedereen de onderste hoek van het boek zal aanraken en zijn vingers af zal gaan likken? (waarom doet iedereen dat trouwens?) Maar goed is goed, het was een ontknoping die ik niet zag aankomen.

James Horner maakt een voor zijn doen erg ongebruikelijke soundtrack. In plaats van een epische orkestrale score heeft Der Name der Rose een erg sfeervolle elektronische score met analoge synthesizers, ge-samplede kerkbellen en prachtig gregoriaans gezang. De muziek is erg mysterieus en spannend maar (vooral aan het einde) ook erg dramatisch en emotioneel. Erg ondergewaardeerd werk van de componist.

De film was door de muziek en de schitterende locaties ook bijzonder sfeervol en de film is ook meesterlijk geschoten met een uitstekende cinematografie. Dit is mijn eerste film van Jean-Jacques Annaud en ik heb zo het idee dat zijn verdere werk me ook erg gaat bevallen. Hoewel Der Name der Rose in Amerika flopte was de film in Europa best een succes en bracht aardig wat geld op. Ik vond het een erg sterke film die meesterlijk in elkaar zit, een prachtige setting heeft en een briljante cast.

Aanrader.

Prima (Engelstalige) film, zeker qua sfeer, acteerwerk en cinematografie. Voor een thriller is het, hoewel onvoorspelbaar, wel net te rechtlijnig. Ik mis toch wel de verrassingselementen (of i.i.g. méér verrassingselementen) die het niveau van het script hoger konden tillen. Het is een heel degelijk produkt geworden, beslist kijkwaardig en genietbaar, maar ik heb denk ik teveel films gezien om het meer dan 3* te geven, al zijn het wel 3 hele solide sterren.

Der Name der Rose vind ik een aardige film, maar niet echt hoogstaand.

Wat vooral opvalt is dat de film erg sfeervol is. Het klooster en de verlaten omgeving worden in de film erg mooi in beeld gebracht. Dit in combinatie met de aankleding, het uiterlijk van monniken en de mysterieuze muziek van James Horner zorgt voor een geweldige mysterieuze en lugubere sfeer.

Ook positief aan de film is het goede acteerwerk. Nu heb ik Sean Connery weleens beter opdreef gezien maar desalniettemin acteert hij behoorlijk goed. Ook de rest van de cast acteert behoorlijk goed.

Het verhaal van de film is eigenlijk een soort detective in een middeleeuwse setting. De film is aan de erg trage kant. Nu waardeer ik het altijd wel als een film de tijd neemt om het verhaal te vertellen, maar wat meer vaart had volgens mij wel gekund. Saai is de film niet, maar echt spannend of prikkelend ook niet.

De ontknoping van de film vind ik wat te ver gezocht. Misschien heb ik wat gemist, maar ik vraag mij toch waarom de oude monnik dat boek niet gewoon had verbrand of op een andere manier vernietigd ? Hij vond het boek immers verderfelijk en wou niet dat andere het lazen. Als hij niet wilde dat andere het lazen lijkt verbranding mij de meest logische optie. In plaats daarvan kiest hij ervoor om de randen van het boek te vergiftigen. Hij gaat er maar klakkeloos vanuit dat andere met hun vingers die randen aanraken. Vervolgens hoopt hij ook nog dat iemand het omslaan van de bladzijdes makkelijker maakt door zijn vinger in de mond te stoppen en nat te maken. Er zijn mensen die dit inderdaad doen, maar het blijft toch een soort van gok of men dit doet. In ieder geval vind ik het plan van de oude monnik erg omslachtig en niet logisch.

Tussendoor komt er in de film ook een korte romance voor. Die romance vind ik echter persoonlijk niet echt veel aan de film toevoegen en hoefde er wat mij betreft er niet zo nodig in te zitten.

Al met al vind ik Der Name der Rose een film die het vooral van de sfeer en het acteerwerk moet hebben. De film vind ik verre van briljant, maar is toch weleens het kijken waard.

3,0*

Eigenlijk een heel spirituele film met veel drama maar ook onderhuidse humor. Bij momenten deden het recherche vermogen van Connery en Slater denken aan de avonturen van Sherlock Holmes en dr Watson. Er zijn prachtige zichten op het mysterieuze klooster en de beelden van het interieur ervan zijn indrukwekkend. Sean Connery mogelijks in één van zijn beste prestaties. Merkwaardige figuren worden ten tonele gevoerd die het beste van alle acteurs vergen. Ook die jonge Slater is zeer goed. Tenslotte niet te vergeten dat de kerkgemeenschap, de Inquisitie in het bijzonder, scherp in haar blootje wordt gezet.

Geen gewone film, maar ge moet hem gezien hebben.

De verfilming van het veel geprezen boek van Umberto Eco. Een gelaagd boek dat zowel gaat over religie en geloof, maar ook een whodunit met veel symboliek en spanning. Regisseur Jean-Jacques Annaud heeft er in elk geval z'n hele ziel in gelegd met aandacht voor setting en cast. Het kasteel zelf is dan wel een replica voor de film, het is gebaseerd op een 13e eeuws kasteel uit Italië. Het interieur is deels een echte abdij uit de 12e eeuw in Duitsland. Het oogt ook indrukwekkend en versterkt het harde leven van toen. Het verhaal laat de interne verdeeldheid zien in Kerk van toen met theologische vraagstukken over armoede, liefde, humor en kennis.

En de cast is ook de moeite. Sean Connery kreeg een BAFTA voor z'n rol. De meeste indruk komt van Ron Perlman als Salvatore. Perlman speelt één van de meest onderschatte filmrollen ooit. Verder een mooi rijtje acteurs dat al even schittert: F. Murray Abraham als Bernardo Gui van de Inquisitie, Michael Lonsdale als vader abt en naast de jonge Christian Slater nog meer acteurs wiens naam niet meteen een belletje doet rinkelen, maar die wel geweldig zijn om te zien.

Deze had ik vroeger reeds gezien. Dit was destijds een traditionele schoolfilm bij de lessen Nederlands/geschiedenis. Niet zo'n dankbaar cadeau als opgroeiende puber en ik herinner me er ook niet zo veel meer van. Wel een klassieker als boek natuurlijk met Umberto Eco als een naam van een klok. Vandaag kan ik de film wel wat beter plaatsen. Nu niet dat ik het een meesterwerk vond, maar gedegen is hij zeker.

Er wordt een vrij donker pessimistisch beeld geschetst van de Middeleeuwen. Geen aangename tijd om in te vertoeven als je de film bekijkt. Religie en geloof, maar tegelijkertijd ook veel bijgeloof, staan centraal. Onverklaarbare verschijnselen worden neergezet als des duivels en die moet ten allen tijde bestreden worden. Het liefst met de brandstapel.

Armoede is ook nooit ver weg en met wat aflaten of wat etensrestjes die over de vestingsmuur worden gegooid, wordt de ziel in het hiernamaals veilig gesteld. Verder een prima casting waarbij Sean Connery als een soort sherlock Holmes in het oog springt.

De Franse regisseur Jean-Jacques Annand waagde zich in 1986 aan de verfilming van het fantastische boek van Umberto Ecco uit 1980. Het resultaat is een misdaadthriller die natuurlijk niet geheel recht doet aan de gelaagdheid van de roman maar die desondanks verrekte sfeervol en verrekte spannend is. In de hoofdrollen Sean Connery en Christian Slater. De film werd vele malen onderscheiden en deed het bovendien wereldwijd goed in de bioscopen. En terecht.

In een Benedictijner klooster in de Apennijnen, dat de Franciscaanse monnik William of Baskerville (Connery) samen met zijn leerling, de novice Adso of Melk (Slater), in het jaar 1327 bezoekt, vinden mysterieuze en gruwelijke moorden plaats. Hoewel William is uitgenodigd om aan een theologisch debat deel te nemen, wordt hij door de abt gevraagd om zijn licht eens over de sinistere gebeurtenissen te laten schijnen. William komt er al snel achter dat de bibliotheek van het klooster een belangrijke rol speelt in het geheel en meer specifiek een mysterieus Grieks boek in de bibliotheek.

De film slaagt er goed in om de theologische achtergrond en theologische kwesties waartegen het verhaal zich afspeelt in een begrijpelijke vorm te gieten. Thema’s die in die tijd veel ophef veroorzaakten en waarover binnen de geestelijkheid geen enigheid bestond, passeren afwisselend op de voor- en achtergrond. Zaken als armoede, ketterij, inquisitie en het ware geloof komen expliciet en minder expliciet langs. Ze vormen een fascinerend behang dat goed de vijandige sfeer vangt die er tussen de diverse kloosterorden en de monniken onderling heerst.

Noemenswaardig in dit opzicht is dat in de film wordt gerefereerd aan een verloren gegaan werk van Aristoteles dat zich met komedie bezighoudt. In dat werk zou Aristoteles de lach naast zaken als verdriet en angst een bonafide middel vinden om emotionele zuivering teweeg te brengen. In dat kader wordt door de monniken in alle ernst gespeculeerd of Jezus ooit heeft gelachen. Er werden in de Middeleeuwen belangrijke issues besproken. Heerlijk!

De abdij is een fantastische setting. Dikke muren. Hoge gewelven. Een magnifieke bibliotheek met een gigantisch trappenstelsel. Spartaans ingerichte vertrekken. Het interieur slechts spaarzaam verlicht door flakkerende kaarsen. De schemerige zichtbaarheid der dingen werkt bijzonder sfeervol.

De monniken die in deze fantastische setting rondwandelen zijn bijna zonder uitzondering wereldvreemde freaks die op een doorsnee kermis een aardig zakcentje zouden kunnen verdienen. Toppunt is een blinde, strenge en onsmakelijk ogende monnik met de naam Jorge de Burgos die met zijn apocalyptische horrorvisioenen zijn medebroeders en de kijker met succes angst inboezemt. Angst en religie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en is van alle tijden, zo blijkt maar weer. Schitterende vertolking trouwens van deze acteur met de naam Feodor Chaliapin Jr.

The Name of the Rose is een sfeervolle en spannende misdaadthriller die de kijker bovendien in gedoseerde brokjes filosofische en theologische kwesties aanreikt. Knap hoe een literair werk van 800 bladzijden gereduceerd wordt tot een film met een lengte van twee uur en dat die film dat nog representatief doet ook. Het boek is interessant, curieus en prachtig. De film is dat ook.

Een whodunnit in een middelleeuws klooster met Sean Connery als een soort detective in de hoofdrol. Het zijn de ingrediënten die van Der Name der Rose een geslaagde thriller maken. Het is vooral de sfeer die de film uitstraalt met het verlaten, grimmige klooster in het berglandschap dat ervoor zorgt dat deze boven de doorsnee thriller uitkomt. De decors (zeker het labyrint in de bibliotheek mag niet vergeten worden) zien er erg mooi uit en je hebt echt wel het gevoel dat je midden in de donkere middelleeuwen zit.

Het hele whodunnit verhaal is op zich boeiend genoeg om de volle 2 uur te boeien, omdat er nog een aantal moorden plaatsvinden wanneer Connery in de abdij aankomt en er zitten op zich wel voldoende spannende scènes in om de aandacht te houden. Bij een whodunnit kan je je altijd afvragen of alles wel logisch is wat er gebeurt. Zo had de monnik bijvoorbeeld het boek waarrond het allemaal draait gemakshalve kunnen verbranden i.p.v. er vergif op te doen.

Verder zien de Godvrezende monniken er best angstaanjagend uit en Sean Connery is erg goed in zijn rol als detective. Alles te samen is het toch een bovengemiddelde whodunnit.

3.5*