Trop (peu) d'Amour (1998)

Als je na deze film niet sufgeluld bent, dan weet ik het niet meer. Mijn god, hoeveel dialoog kun je kwijt in een film. Veel dus. De Franse ziekte, in volle glorie. Niemand die er (hier) kennelijk naar wil kijken. Niet verwonderlijk. Het gaat om een soort drie/vierhoeksrelatie van een filmer (de regisseur?) met zijn (tweede) vrouw, zijn dochter en een nogal voorlijke tiener, een groupie. Wat dat is? Geen idee eigenlijk. Soort kruising tussen een fan en een stalker? De filmer is er maar wat verguld mee, en nodigt haar thuis uit. Tegen de zin van vrouw en dochter. Bent u daar nog?

De vier testen elkaar uit, tot hoever ze met elkaar kunnen gaan, wie het eerste opgeeft en hoe groot de schade daarna is voor de anderen. Allemaal superintelligente dialogen, van superintelligente mensen, die je als kijker het gevoel geven dat je te dom bent voor deze film. Gelukkig is deze film niet zo vervelend als 'La Fille de 15 Ans' (1989), over een jong meisje dat in de ban raakt van de vader van haar vriendje.

Jacques Doillon is dol op jonge meisjes. Voor deze film heeft hij ene Elise Perrier opgeduikeld, een nogal androgyn type, waar je inderdaad je ogen niet vanaf kunt houden. Want smaak heeft hij wel. Ook de vriendin van de filmer is niet verkeerd (Alexia Stresi), evenals Lou Doillon en geen van de dames draagt een beha onder hun shirtje. Er valt dus veel te genieten, want ze gaan ook uit de kleren. De hele sfeer is hogelijk erotisch en Je blijft vreemd genoeg toch nieuwsgierig hoe dit 'intelligente' steekspel afloopt. Met name hoe het zich verhoudt tot de werkelijkheid. Want zo onschuldig is het allemaal niet. Een gevecht tussen een man en twee vrouwen, dat zich afspeelt in een middeleeuws kasteel/bastion op een berg. Dat is zeker geen toeval. Zou best willen weten waar dat is. Kwam er niet achter. Overigens, met de carrière van Elise Perrier Is het niet echt wat geworden. Na vier films heeft ze er de brui aan gegeven.

Ik hou eigenlijk niet van Jacques Doillon. Te gekunsteld en te kunstmatig wat hij laat zien. Al vond ik 'Mes Séances de Lutte' (2013) een knappe prestatie. Heb altijd het idee dat hij Eric Rohmer naar de kroon wilde steken. Alleen slaagde Rohmer erin om enige betrokkenheid bij de kijker op te wekken voor het getob van zijn personages. Bij de personages van Doillon zal het je een zorg zijn.