Visiting Hours (1982)

Visiting Hours is een vrij matige horror die inderdaad behoorlijk veel lijkt op Halloween II. Eerste kwartier is dan nog wel aardig. Maar dit is eigenlijk het enige stuk van de film die ik goed vond. Maar het merendeel speelt zich af in het ziekenhuis, en daar vond ik vrij weinig aan. Ik was eigenlijk meer benieuwd naar deze film omdat dit een Video Nastie notering kreeg, maar dit was vrij mild. Er zit voor de rest weinig spanning, suspense en sfeer in. Visiting Hours is behoorlijk teleurstellend. 2,0.

Viva VHS!

Maar niet heus, want dit is niet al te best helaas.

Het begint allemaal best aardig met Ironside die een prima psychopaat neerzet, maar wanneer de ziekenhuisopname van de hoofdpersoon begint, mag ook het script aan het infuus. De ene onlogische handeling volgt de andere op en dat begint vanzelf te irriteren in dit nogal gemiddelde griezelfilmpje.

Doorsnee.

Een moordzuchtige psychopaat terrorizeert een kliniek. De patiënten worden in hun ziekenbed genadeloos overgeleverd aan zijn gruwelijke, neurotische grillen. Niet het aan de kaak stellen van het personeelstekort in een ziekenhuis is de bedoeling van de kineast geweest, maar het voorschotelen van alle mogelijke staaltjes waarop men in een onvoldoende bewaakt ziekenhuis op tergend trage en sadistische wijze de patiënten naar het hiernamaals zou kunnen helpen. De film is vlot gerealiseerd, Michael Ironside als de moordenaar is indrukwekkend terwijl de bij de ijselijke moorden gillende Lee Grant ook overtuigt. Een beklemmende Canadese horror-thriller, met als Nederlandse titel "Terreur in het Centraal Ziekenhuis". Best genietbaar voor griezelfans.

Laat de lage score en de negatieve recensies jou niet op de verkeerde been zetten.

Het klopt dat er niet zo veel Gore is, maar de spanningsopbouw , jaren 80 sfeertje en de bad Guy M.Ironside compenseren dit met verve.

Verwacht bij deze film geen Horror. Ook al doen de poster en de keuze bij het genre anders vermoeden. Nee, het is gewoon een Thriller over een seriemoordenaar. En dan nog wel een moordenaar met mes wat hij op een zeer knullige manier gebruikt. Verder zitten er in de film nogal een paar rare ontwikkelingen. Hierdoor verliest de moordenaar zijn koudbloedige karakter. Wat overblijft is een film die laat zien op hoeveel verschillende manieren je een ziekenhuis binnen kan komen. Helaas niet erg boeiend. Michael Ironside deed het verder wel prima in deze vakkundig gemaakte maar verder slappe thriller.

Deze kleine Canadese productie heeft een indrukwekkende cast, maar bovendien een sterk scenario dat voorziet in een uiterst memorabele psychopatenrol. En laat het maar aan de sublieme Michael Ironside over om deze goed gespeelde, prima geregisseerde horrorthriller naar een buitengewoon hoog plan te tillen. Hij speelt Colt Hawker, een man wiens denkbeelden over huiselijk geweld dusdanig afwijken van wat de uitgesproken TV-presentator Deborah Ballin [Lee Grant] dat hij bij haar inbreekt en haar probeert te vermoorden. Deborah weet zich echter te verdedigen en overleeft de aanslag, maar belandt wel in het ziekenhuis onder toezicht van verpleegster Sheila Munroe [Linda Purl, in Nederland onder anderen bekend als Andy Griffiths TV-dochter in de serie Matlock]. Maar Hawker heeft zeer persoonlijke redenen om erop toe te zien dat hij het klusje klaart.

Een uiterst vindingrijk scenario dat slim gebruik maakt van het feit dat Colt altijd een kettinkje draagt met een onschuldig klinkend belletje. Maar voor zowel Deborah als de kijker verhoogt dit lieflijke geluid de suspense enorm. De film schenkt meer dan gebruikelijk aandacht aan de schurk en creëert een intrigerende achtergrondverhaal. Bovendien zet "Visiting Hours" zowel de schurk als de heldin neer als intelligente, inventieve personen die niet voor één gat te vangen zijn. Dat maakt iedere confrontatie met deze maniak memorabel en leidt tot een zeer doeltreffende, spannende finale. Een klein juweeltje!

Helaas, het verhaal klonk leuker dan dat het uiteindelijk was. Inhoudelijk was er dan ook meer uit te halen uit deze film die hier als horrorfilm staat omschreven maar eigenlijk gewoon een thriller is. Een thriller met een degelijk verhaal, maar waar spanning enigszins te vaak ontbreekt en waar gore ontbreekt. Visiting Hours had wat mij betreft dan beter tot zijn recht gekomen als het een horrorfilm zou betreffen, want nu is het dan ook eigenlijk alleen Michael Ironside die als moordenaar indruk maakt.