A Certain Kind of Death (2004)

Bizar en vreemd, maar daarintegen toch wel erg boeiend en interessant. De twee regisseurs hebben er geen problemen mee om de meest ranzige lijken (zo'n 3 weken oud) in beeld te brengen. Maar daar gaat het natuurlijk niet om in deze documentaire. Het uiteindelijke doel (dat me duidelijker werd bij de zeer interessante Qeastion & Answer) van de twee regisseurs was het feit aan de kaak stellen dat er zo ontzettend veel vriend en famillie loze dode mensen in Los Angelas waren. Het proces van hoe dit verwerkt werd (van het fotograferen en onderzoeken van het lijkt, totaan het verstrooien van de as) wordt in deze docu uitvoerig verteld.

3*

Dit is het sterke punt van deze film: het kaal, zonder franje, registreren van de harde feiten: het ontdekken van het dode lichaam, het doorzoeken van de (vaak armetierige) spullen van de betreffende overledene, de bijbehorende administratie, de crematie, en het uitstrooien van de as in een anoniem graf, enkel gemarkeerd door een bordje met een jaartal. Men verwordt letterlijk tot een nummer...

We zien de mensen 'achter de balie' en 'aan de telefoon' die proberen het gevonden lijk nog een identiteit te geven, soms met succes, vaak ook niet.

Geen muziek, geen rouwenden aan het graf, geen omhelzing of troost, geen happy Hollywood-einde. Het uitblijven van drama en afgerond verhaal vormt het echte drama in deze film, die in al zijn onopgesmuktheid genadeloos is.

De kille, droge realiteit van de 'anonieme' doden. Droge vertelling, maar dat is bij zo'n onderwerp juist sterk (je gaat sentimentaliteit voorbij). Soms bijna luguber, maar over het algemeen vooral zo banaal en reëel.