Dependencia Sexual (2003)

De film wordt totaal verteld vanuit een splitscreeneffect. In het begin stoorde ik me hier erg aan, maar naarmate de film vorderde begin je hier aan te wennen en is het op sommige momenten erg leuk om naar te kijken:personen die van het ene scherm in het andere scherm overlopen bijvoorbeeld.
Het verhaal had imho nog wel wat meer uitgediept mogen worden (wellicht was het beter om één of meerdere verhaaltjes te schrappen (zo heel boeiend waren zo ook al weer niet), waardoor de andere verhaaltjes beter naar voren hadden kunnen komen).
Inhoudelijk had het van mij dus stukken beter gekund, maar mede door de gewaagde en expirimentele 'split-screen actie' gaat deze film bij mij voor een krappe voldoende...
2,5*

Naar aanleiding van Ozarklynch `s recensie was ik toch wel benieuwd geworden naar deze film.

En ik ben blij verrast, visueel gezien een erg geslaagd experiment.

Ik begrijp de commotie rondom Split Screen niet zo. Het zag er juist geweldig uit. Er viel daardoor veel te zien, vaak veel leuke close ups van de omgeving en veel uitvergrotingen van bepaalde scènes. De 2 beelden liepen ook nooit helemaal synchroon met elkaar, vaak was de ene kant van de Split Screen al wat verder gevorderd dan de andere kant. De 2 beelden op 1 scherm liepen niet constant in elkaar over, ik kon mij er niet aan storen. Het had wel wat. Het leek net alsof de hoofdpersonen tegen een spiegel aanliepen of er juist doorheen stapten.

Verder helemaal geen film ala Larry Clark. Okè de verhaaltjes draaien om sex. Maar het is allemaal lang niet zo expliciet in beeld gebracht als in bv. Ken Park. Daar waar ik Ken Park geen prettige kijkervaring vond maar wel boeiend, heerste hier een veel gemoedelijker sfeertje. Dat kwam vooral door de fijne muziek en het gevoel dat de hoofdpersonen geen uitzichtloos bestaan leidden. Gewoon een leuke wegkijkfilm die echt niet meer sex bevat dan Y Tu Mama Tambien.

Wat doet zo `n gemiddelde weer pijn aan mijn ogen. Typisch een film die in de vergetelheid geraakt, door z`n lage gemiddelde. Dat natuurlijk veel mensen ervan weerhoudt om dit te gaan zien.

De 5 verhaaltjes zijn wat onsamenhangend, ondanks dat ze door een mozaïekstructuur aan elkaar gekoppeld worden. Zeg maar een beetje op zijn Alejandro González Iñárritu `s. Maar daar kon ik mij niet echt aan storen, beetje overbodig dat wel. Overigens vond ik verhaaltje nr. 2 en 3 het boeiendste. Vooral door het fijne camerawerk. Het 1ste verhaaltje oogde nog wat te braaf en verhaal nr. 4 was eigenlijk gewoon niet meer dan een monoloog die wat drama op probeerde te wekken. Niet slecht, maar qua thema niks nieuws, qua vormgeving absoluut wel! Als een verhaaltje het even liet afweten, dan was er toch nog wat te beleven. 4*

Als er nog meer Split Screen films zijn, dan houd ik mij aanbevolen!