The Wooden Camera (2003)

Sympathieke film over het leven in de sloppen van de townships. De film is daar ook echt opgenomen en komt erg realistisch over. Er valt genoeg aan op te merken (sommige kinderen acteren matig, het is allemaal wat voorspelbaar) maar een positief gevoel overheerst toch.

3.0*

1e film voor mij op het IFFR, en het was meteen een goeie.

Het bleek een wereldpremière te zijn en dat is natuurlijk altijd leuk.

Het verhaal had een aangenaam tempo, en een leuk verhaal.

De onthulling van de vader van dat meisje was wel erg voorspelbaar en voegde erg weinig toe aan het verhaal.

Maar dit is een klein minpuntje waar ik me niet echt druk over maakte toen ik de film keek die een erg mooie sfeer had.

Ondanks er weinig raakvlakken zijn met Amores perros en Cidade de Deus deed deze film me er toch een beetje aan denken.

4 sterren

Cidade de Deus was dan ook geen jeugdfilm...

The Wooden Camera is een verfrissende en serieuze jeugdfilm, dat genoeg thema's aansnijdt dat voor tieners interessant is. Goede karakters en uitstekend acteerwerk van de veelal jeugdige cast.

Mooi filmpje, vooral de beelden van Madiba zijn erg goed.

3,5*

Goede film, maar hij wist me niet altijd volledig te boeien. Acteerwerk was bij sommige erg goed, bij andere helemaal niet. Gelukkig is het verhaal opzicht wel mooi, en zijn de beelden die Madiba filmt inderdaad erg mooi. Wel jammer van het einde dat ik een beetje 'plots' vond. Ik zat eerst te denken aan een 2,5* maar een paar goede scenes halen het nog nét tot een:

3,0*

Een jongetje uit een Zuid-Afrikaanse township in een liefdesgeschiedenis met een meisje uit de blanke upperclass. Hij heeft een talent voor het maken van mooie videofilms, terwijl zijn beste vriend afglijdt naar een gangsterbestaan van lijm snuiven en geld verwerven door kleine criminaliteit. Sympathieke kleine film die voor de doelgroep van tieners een aardig moreel dilemma neerzet: kies je voor het ontplooien van je eigen talenten, of voor de criminaliteit? Het probleem is dat voor iedereen die het superieure straatschoffiesdrama 'Cidade de Deus' (2002) zag, deze tamme Zuid-Afrikaanse variant als mosterd na de maaltijd voelt. Je kunt het voorspelbare niemendalletje gerust overslaan.