Los Amantes del Círculo Polar (1998)

Schitterende film! Hartverscheurend.

Het verhaal wordt heel ingenieus verteld. Dan weer vanuit het perspectief van Otto en dan weer vanuit het perspectief van Ana. Ook wordt er heen en terug in de tijd gesprongen, maar het wordt enkel op een functionele manier gebruikt.

Heel erg mooie film. Schitterend geacteerd en een mooie vertelling van het verhaal, maar het einde begreep ik ook niet helemaal. Kijk hem binnenkort nog een keertje. Voorlopig 4* mischien volgende keer meer.

Ik pik het kunstmatige van de ingeniositeit hier volledig. Het magische van de film zit 'm voor mij nu juist in het feit dat al die gebeurtenissen en al die 'toevalligheden' in elkaar grijpen.

Medem durft poëtisch te zijn. Hoi hoi.

Aanrader.

Het is ook zo fijn filmisch en sprookjesachtig. Bijna alsof iemand je een heel erg mooi verhaal voorleest en je mag zelf de plaatjes erbij bedenken, zo mooi.

Ik werd door iemand op deze site beschuldigd van niet romantisch zijn (omdat ik Leaving las Vegas een stomme film vind). Om het goed te maken: volgens mij is dit nou een film die je met je geliefde moet zien. (ik zag 'm alleen)

Nog nooit zo blij geweest om een film toch maar te gaan kijken in plaats van de luilak uit te hangen in me bed. Wat een waanzinnig mooie film zeg. Geweldige hoofdstukindeling, leuke insteek qua plot en prachtig gefilmd. Af en toe snapte ik een paar dingen niet vaak bij tijdsprongen, zo zag je eerst dat de puber Otto met het briefje in zijn hand op de foto ging, maar als Ana later de foto terug ziet is het de volwassen otto die het briefje vast houdt. Zelfde met de scène waarin Otto zijn moeder dood aantreft. Die dingen volgde ik niet helemaal maar deze worden vast bij herzien opgelost en dan gaat deze film onherroepelijk het stempel "meesterwerk" van me krijgen.

4,5*

[edit]Voorlopig toch even 4*. Dat einde zit me niet helemaal lekker. Doe dan óf een tragisch einde, óf een happy-end. Maar ga niet eerst iedereen blij maken met die zo langverwachte ontmoeting om vervolgens die ontmoeting een stervensdroom te laten blijken. Want dat vond ik totaal niet thuishoren in de film eigenlijk. Sprookje of niet. Daarnaast vond ik dat beide personages wel een happy-end verdienden (en anders ik wel )

Ik vind het erg knap dat je nooit de draad kwijtraakt bij deze film die toch een redelijk ingewikkelde structuur heeft. Verder mooie beelden, goede acteurs en een mooi verteld verhaal. Alleen zit dat einde me niet lekker, ik had liever een happy end gezien in dit geval. Dat had wat meer bij de film gepast. Opvallend verschil trouwens tussen waarderingen van VS en Europese kijkers op IMDb.

4,5*

Natuurlijk is het een mooi en origineel verhaal, maar toch greep het me niet helemaal. Aangezien ik dat bij Lucía y el Sexo ook al had, vrees ik dat het met de stijl van Medem te maken heeft. Meer dan 3* kan ik er niet voor geven.

Ik heb altijd wat moeite met 'liefdesfilms'. Door het vaak erg specifieke karakter van dit soort films, kan ik me zelden 100% inleven met de personages. Ik vind hun avonturen vaak ontroerend of zelfs indrukwekkend, ik kan me er nooit echt in verliezen. Ik had hetzelfde bij Before Sunrise, net als deze een vrij eigenzinnige film.

Toch is deze interessant genoeg voor 3,5*. Het gegeven is al aardig (heimelijk verliefde kinderen worden broer en zus) de uitwerking is verfrissend op zijn minst. Alle toevalligheden zijn geloofwaardig gebracht, al vind ik dat bij bijvoorbeeld l'Appartement al beter gedaan. De vertelling is dan wel weer een pluspunt, leuke afwisseling van perspectieven.

Tweede film van Medem na Lucia..., en ook deze is me goed bevallen. Misschien nog wel een tikkeltje beter dan Lucia... Er zitten wel duidelijke overeenkomsten tussen beide films, het liefdes/levensverhaal vol toevalligheden (of bestaat toeval dan toch niet? ). Het plot vond ik hier wat minder geknutseld, of althans het kwam me allemaal wat meer naturel over. Werd ik bij Lucia... nogal afgeleid door het zich ontwikkelende plot (en okay, ook nog door een paar andere zaken) in Los Amantes... had ik daar minder last van. Hier was duidelijk wat meer feeling met de hoofdpersonen Otto en Ana aanwezig van mijn kant.

En ja dat toeval? Als de film vol met mooie plaatjes en muziek zit, als de acteurs geweldig spelen en als het plot ingenieus in elkaar zit kan ik me niet zo druk maken over al die toevalligheden. Vind zelfs dat Medem het mysterie van liefde en lotsbestemming wel mooi vorm geeft, of je daar nu in gelooft of niet doet eigenlijk helemaal niet zo ter zaken.

Mooie film, twijfelde ik bij Lucia... nog een beetje aan de 4*, Los Amantes... heeft die zonder twijfel dik verdiend. Enige echte tegenvaller vond ik het einde, het klopte gevoelsmatig niet. Medem geeft het begrip "Blij gemaakt worden met een dooie mus" iig weer een geheel eigen betekenis

Tja, toeval, toeval, dat hier zoveel mensen over struikelen begrijp ik niet. Als deze film iets is, dan is het wel poetisch. Die gebeurtenissen zijn dan ook vanuit dat oogpunt gemaakt. Paralellen, terugkerende gebeurtenissen, misschien niet realistisch, maar toch wel perfect op hun plek. Medem geeft echt de indruk goed over elke seconde van zijn film nagedacht te hebben.

4 dikke sterren, net niet overdonderend genoeg voor meer.

Heel mooie film, die mij jammer genoeg toch niet zo veel deed. Waar dat aan ligt, is mij volledig onbekend. Ik vond het op geen enkel moment saai, misschien wel wat lang, maar niet saai, en toch deed het het niet echt voor mij.

Het begin met de kinderen vond ik heel mooi, en hun hele weg samen vond ik eigenlijk zeer mooi, maar vanaf dat de moeder van Otto sterft, vond ik het toch wat bergaf gaan. Alles wordt een beetje afstandelijker, en het boeide me niet meer zo. Op het einde heb ik wel niet echt veel tegen, ik vond het mooi zoals het was, al vind ik ook dat je het gewoon op veel manieren kunt interpreteren.

3.5* voor een mooi filmpje, maar toch veel minder dan ik had verwacht.

Mooie film qua opbouw en mooie beelden, met een sfeer die er op zich zijn mag. Verder zijn eigenlijk alle elementen aanwezig om een topper te zijn, ware het niet dat de personages mij niet raakten. De film oogt erg poëtisch en wil ons als het ware de vele overeenkomsten tussen Otto en Ana laten zien, wat ook telkens een terugkerend iets is in de film. Hoewel er een hoop toevalligheden gebeuren is dat eigenlijk niet of nauwelijks storend. Naarmate het einde van de film vorderde begon ik me echter steeds meer in de personages in te leven, totdat het daadwerkelijke einde van de film daar was. De dood van Ana komt als het ware uit de lucht vallen en ontneemt de film mijns inziens toch iets van zijn kracht. Normaal houd ik wel van dit soort eindes, maar hier was een goed aflopend einde voor de hoofdpersonages beter op zijn plaats geweest. Desondanks heb ik verder dus wel genmoten, van de overige elementen van deze mooi vormgeven film, waardoor een ruime voldoende zeker op zijn plaats is.

3,5*

De thematiek van deze Spaanse film betreft toeval! Interessant natuurlijk, want toeval speelt vaak een rol in films. Soms kan ik me gruwelijk ergeren aan al die filmische toevalligheden, andere keren accepteer ik het maar. In het geval van deze film koos ik gelukkig voor de laatste optie. Los Amantes is een mooie film over Otto en Ana, waarvan respectievelijk zijn gescheiden vader en haar moeder (wiens man overleden is) met elkaar gaan trouwen. De ouders willen dat de twee kinderen zich als broer en zus gaan gedragen, maar zelf zien ze toch meer in elkaar! Opvallend is de vertelstructuur waarbij de ene keer Otto en de andere keer weer Ana aan bod komt. Geeft wel een extra meerwaarde aan deze film!

Grappig al die meningen over toeval.

Het toeval zat bij mij grotendeels niet in de weg, maar het ik kan niet ontkennen dat ik tijdens het kijken, naarmate de film vorderde, het toeval, de gluiperige spanningen wel in de weg zat. Het maakte de film daardoor iets te voorspelbaar, wat niet had gemogen, zelfs lichtelijk storend was en niet realistisch overkwam.

Met toeval valt in veel gevallen alles op z´n plek en krijgt het daardoor een sprookjesachtig bijsmaakje.

Neemt niet weg dat de opzet een redelijk genot was om te aanschouwen en er tevens weinig minpunten te ontdekken waren.

Mooie achtergrondmuziek, sterke personage wisselingen, een dijk van een sfeertje en mooie plaatjes zijn de beste ingrediënten die voor een mooi film avondje zorgden.

Rest mij alleen nog even twijfelen tussen een 3,5* of 4,0* waar ik met de vorige Medem film toevallig ook al last van had. Maar het smaakt wel naar meer.

Soms zie je dingen van mijlenver aankomen in films. Waar Otto op het einde in die boom valt is zo één van die dingen.

En zo sleept het verhaal zich eigenlijk voort. Veel toevalligheden en daarbij kreeg ik het gevoel dat het te langdradig werd. Alsof de makers dachten: Laten we er nog een toeval in gooien dan duurt onze film wat langer. Vele scènes springen ook van de hak op den tak, niet alles was duidelijk. Bij het einde is dat ook zo: Het sprookje op zo een moment als een zeepbel doen open spatten op dat muziekje paste totaal niet in de sfeer van de film, slecht einde.

Grootste troef is de manier waarop de film gemaakt is. Goedklinkende score en verzorgd camerawerk. Daar moet Los Amantes del Círculo Polar (schitterende titel overigens) zijn punten gaan halen.

***

Bij de intro dacht ik: oei oei, dit ga ik niet in 1 keer uitkijken. Maar eenmaal dat de film begon werd het een pak interessanter.

De eerste twee delen, waarin Ana en Otto te zien zijn als kinderen en daarna tieners, waren dan ook verbluffend.

Heerlijk liefdesverhaal waarvan het water me in de mond loopt en schitterende scènes die vertoond worden uit de standpunten van beide hoofdpersonages zorgen voor een warm en speels gevoel in het hart.

Hierna gaat de film een beetje bergaf.

Te veel toevalligheden doen de film eerder daar om draaien dan om de liefde. Voor mij was het dus een beetje te veel van het goede.

Nog een minpuntje is misschien de muziek, waar ik me bij de intro dus al aan ergerde.

Over het einde kan ik alleen zeggen dat het merkwaardig was. Ik kom er maar niet uit of het passend of niet passen is. Dus misschien komt er ooit nog wel een tweede kijkbeurt.

Mijn tweede Medem.

Bij vlagen wat mooie beelden, en ook verhaal technisch best ok. Over de gehele speelduur vond ik het nogal leeg aandoen.

Het liefdesverhaal is bij vlagen mooi verteld. De toevalligheden worden ook echt voorgesteld als toevalligheden, en komen daarbij niet te geforceerd over. Ook het wisselen tussen beide karakters is best leuk gedaan, zo zie je het verhaal door de ogen van Otto en van Ana. Beide beleven ze hun liefde totaal anders. Na een poosje wordt de film te slepend, waardoor je interesse mondjesmaat afneemt. Op het laatst bleef ik dan ook een beetje met een leeg gevoel achter. Ik kreeg daarnaast ook niet echt een feeling met de personages, en kon daardoor ook niet helemaal meegesleept worden in het verhaal. Hierdoor werd het steeds moeilijker om geboeid te blijven kijken. Het einde is degelijk, maar liet mij zoals gezegd wat leeg achter. Filmtechnisch ziet het er allemaal verzorgd uit. Medem laat wat mooie shots zien, en wat mooie panaroma's van mooie gebieden. Ook een hele sterke editing. Helaas net als Lucia y el Sexo soms iets te warrig allemaal. Niet heel slecht want er blijft nog heel wat moois over om van te genieten, daarom toch een voldoende.

3*

Aha! Dus hier heeft Jeunet een deel van zijn krenten vandaan voor zijn laatste drie films. Echt opvallend.

Ik moest er even in komen, maar ik vond het een mooi sprookje. Veel sterke scenes (papieren vliegtuigjes vond ik het hoogtepunt), mooi in beeld gebracht (volledig in lijn met de sombere toon, in dit hedendaagse sprookje) en ik geloofde de acteurs (ik vond met name de jonge acteurs bijzonder sterk).

Ik ben er trouwens nog niet uit of ik het einde geniaal, geforceerd en/of ongepast vond.

Medem (om te lezen wie ik bedoel moet je dat even achterstevoren lezen) is een van de interessantste filmmakers van de laatste jaren.

Erg mooie film. Vond 'm net wat beter dan Lucía y el Sexo, de andere Medem die ik eerder al zag. Een meeslepend verhaal van het begin tot het einde...

... vooral ook dankzij de prachtige vertelmanier, de verschillende tijdsperioden en de verschillende leeftijden van de hoofdperonages. Mooi gedaan. Het eerste deel, waar Ana en Otto nog wat jonger zijn vond ik het mooist, daarna wordt het soms een beetje te lang uitgerekt, kent de film z'n voorspelbare momenten en wisten de personages me niet meer zo te raken als eerst. Het einde was wel wat onbevredigend.

Op visueel vlak zit het meer dan goed, de muziek is mooi en de film kent enkele prachtige scénes, vooral in het middenstuk. Heb best genoten. Dikke voldoende.

Beeldschoon!

Los Amantes del Círculo Polar en ik delen een bijzondere voorgeschiedenis. Buiten dat de naam van de film fijn in de oren klinkt, verbreedde deze film destijds mijn horizon, op weg naar meer internationale wateren op filmgebied.

Er zijn inmiddels enkele jaren verstreken en het was hoog tijd om mijn oude liefde, die ik tot op de dag van vandaag ben blijven koesteren, weer gelukzalig in mijn armen mocht sluiten!

Het moge duidelijk zijn, deze film is een equivalent van onvoorwaardelijke, romantische poëzie die voelt als thuiskomen. De hoge mate van toeval wordt geheel gerechtvaardigd, omdat Medem ons meer dan ooit laat geloven in de wonderen van het universum, die ons uiteen drijft, die ons alle kanten op stuurt om ons uiteindelijk te doen laten beseffen dat hetgeen wat ons bindt niet zomaar vergeten kan worden.

Zelden heb ik een film gezien waarin 2 hartsverwanten zo puur en ondoorgrondelijk naar elkaar smachten, aan de hand van een originele vertelstructuur, knappe muziek en een buitenaards mooie visuele setting, waarbij Medem zijn toverkunsten demonstreert door zijn film onder te dompelen onder een gewaad van licht!

Ik had de film een tijd lang op mijn nr. 10 plek gepositioneerd, maar inmiddels is de film weer gestaag omhoog aan het kruipen geslagen. Een onvermijdelijk, dikke 5*

Mooie film.

Aan de andere kant ook wat makkelijk 'toevallige' paralellen leggen. In het eerste halfuur dacht ik ook echt een hele mooie film te zien, helaas komt het niet allemaal even goed uit de verf.

De film ziet er heerlijk en speels uit, de muziek is erg fijn. Jammer genoeg is het verhaal een beetje KO na driekwart en mondt het maar uit in een te verwachte ontknoping, deed me niet zoveel. Jammer ook dat de hoofdpersonages in de verschillende levensfasen totaal niet leken op elkaar.

3.5*

'' I'll love you always and if the petrol runs out, I'll die. ''

Ik heb deze film als tip gekregen, en na enkele hints dat het tijd werd dat ik hem ging kijken, heb ik hem ook eindelijk gezien. Ik ben omver geblazen.

Wat is dit verhaal prachtig verteld geworden. Het is heerlijk rustig en zweverig, en de symboliek spat er vanaf. De melancholische muziek helpt hierbij. Gedurende de hele film hangt er een geweldige sfeer, zowel beklemmend als nieuwsgierigmakend. Het is moeilijk om niet meegesleept te worden in deze prachtige tragedie.

De film gaat veel dieper dan de gemiddelde liefdesfilm. De twee geliefden zoeken in elkaar hun verloren ouders. De relatie tussen Otto en Ana staat dan ook centraal. De andere personages zijn prima, maar verbleken hiernaast een beetje. De diepgang en ontwikkeling ligt natuurlijk in de karakters van Otto en Ana. Interessant is ook dat er afwisselend vanuit het perspectief van Otto en dat van Ana verteld wordt, en de tijdsprongen die gemaakt zijn accepteer en omarm je als kijker ook direct. Wanneer ze allebei relaties krijgen, blijf je als kijker de hoop houden dat ze terug samenkomen. Ze zijn tenslotte voor elkaar voorbestemd!

Doordat je Otto en Ana volgt door drie fasen van hun leven krijg je natuurlijk ook met heel wat acteurs en actrices te maken. Geen enkele stoorde me, ze waren geloofwaardig en goed uitgewerkt. Met name de Ana's schitterden.

Eindelijk een film die aanvoelt alsof elke scène wel memorabel kan zijn. Hij blijft in ieder geval nog een flinke tijd hangen en laat je niet los. Dat moeten we hebben bij een echt goede film.

Bedankt, timbo_!

Ik vond er helaas niet al te veel aan.

Lees hier regelmatig de link met Amelie maar die zag ik niet zo; Amantes is een fragmentarisch verhaal over toeval en een kalverliefde die om onduidelijke redenen enkele decennia weet te overbruggen. Aan het eind blijkt iedereen familie van iedereen te zijn en hopen de wat - pardon my Spanish - onnozele verwikkelingen elkaar op, met het slotstuk als dieptepunt. Leuke perspectief-wisseling, mooie muziek, maar uiteindelijk een lege huls.

2,5*.

Prachtige film, pure poëzie. Een meeslepend romantisch drama, schitterend in beeld gebracht met geweldige vertolkingen, een sterke soundtrack en op de koop toe fraaie beelden van Finland. Een juweeltje van de Bask Julio Medem.

Wat een verschrikkelijke mooie film zeg, van de Spaanstalige films is dit toch zeker degene die het meeste indruk op me heeft gemaakt. Ondanks dat het verhaal misschien wat traag oogt, is het echt een lust voor het oog. Visueel alleen al is het erg sterk, goed camerawerk en het afwisselen van het door de ogen van Ana en Otto vond ik ook goed. Het verhaal is gebouwd op toevalheden, maar dat is in deze film een pluspunt. Ik vond het verhaal erg mooi en meeslepend. Ook door de chemie tussen Ana en Otto natuurlijk. Nou lees ik op moviemeter wat kritiek op de score, maar ik vind het juist een schitterende en vooral subtiele score.

4.5*

Tot ver in de film vond ik het allemaal prima, maar op een gegeven moment boeiden de ontwikkelingen me minder, en vond ik het hele Otto/piloten-verhaaltje en het toeval wat minder interessant.

Later, tegen het einde bij het Finse meer, werd het wel weer even mooier en spannend, maar alsnog vond ik het hele toevalselement wat gekunsteld aandoen. Ik had in ieder geval niet een ‘nu valt alles prachtig op zijn plek’ ervaring, zoals je soms hebt bij films.

En misschien ben ik flauw en romantisch, maar ik had toch liever een happy end gezien.. Wat iemand anders hier al zei, dat heeft deze film nodig om echt impact te maken.

Verder een ingetogen, mooi geschoten film, die denk ik wel nog een kijkbeurt(en) nodig heeft om 100% te vallen.

Kleine 4*

De Spaanse film kent na 1990 een bloeiperiode met regisseurs als Pedro Almodovar en deze Julio Medem. Het is een mooi voorbeeld van hoe je een verhaal kunt vertellen met sprongen in de tijd. Er zijn allerlei verbanden, dingen die terugkeren: de naam Otto, het beroep piloot enz. Het gebruik van palindroomnamen kwam al voor in "De ontdekking van de hemel", maar dat kan toeval zijn.

De kindacteurs zijn verrassend goed. Medem zei daarover dat dat het moeilijkste aspect was bij het maken van de film, maar dat hij tevreden is over het resultaat.

Het centrale motief is de cirkel, ook al in de titel. Het hoofdpersonage probeert een cirkel rond te maken door zijn jeugdliefde terug te vinden.

Het einde vind ik zeer sterk, juist omdat het afwijkt van de gedwongen happy ends in Hollywood. De acteur heeft tijdens de opnames trouwens urenlang in die boom gehangen. In het begin vond hij het leuk, maar na een tijdje begon alles pijn te doen.

Half sterretje erbij in de herziening, 3,5* dus. Toen ik deze voor het eerst zag deed het me niet zoveel. Bij de tweede kijkbeurt is de bedoeling van Medem een stuk herkenbaarder. Het wijkt qua stijl wel aardig af van de films die hij hiervoor afgeleverd heeft, films die ik overigens beter vind omdat ze nog meer diepgang hebben dan deze. Volgens Medem probeert hij in deze film iets asymmetrisch als de liefde op een symmetrische manier (een cirkel) te tonen. De cirkel is ook in zijn film Vacas een beetje terug te vinden.

De film schijnt voor een deel autobiografisch te zijn. De jeugdliefde uit de film baseert Medem op een liefdeservaring die hij had toen hij dertien was. Het verhaal schijnt ook te gaan over de rol van liefde en toeval in Medem's leven. De film is opgedragen aan Medem's vader, een van oorsprong Duitse man. De personage van Otto is een verwijzing naar hem. Verder dragen de andere personages de namen van zijn familieleden, zus Ana is genoemd naar zijn zus Ana, en de voornamen van zijn broer Álvaro Otto Medem zijn de voornamen van de personages van Otto en van Álvaro. Zijn zoontje Peru speelt in de film ook de rol van het jongetje Otto als kind. Overigens is de naam Medem een palindroom.

Spoiler: Een beetje creepy is het wel, want het autobiografische en het toevalselement gaat véél verder dan Medem gewild zou hebben. Velen hadden hier liever een happy end gehad en ik ben ervan overtuigd dat dit ook voor Medem zelf geldt. In de film gaat zus Ana door een verkeersongeluk dood, iets wat jaren later in werkelijkheid is gebeurd. In de film Caótica Ana (2007), gemaakt ter nagedachtenis aan haar, laat hij haar vele malen en op diverse manieren doodgaan (en ook weer tot leven komen). Ik vraag me af of dit niet ermee te maken heeft dat hij haar in deze film één keer en op die manier dood liet gaan. Hoog tijd om die film ook een tweede kijkbeurt te gunnen. Medem schijnt toen al, vóór het ongeluk van zijn eigen zus, met de dood van de personage van Ana in deze film geworsteld te hebben, hij wou haar weer tot leven wekken en baseerde daarom de personage van Lucía - Lucía y el Sexo (2001) - op de personage van Ana uit deze film, zo gaf hij deze Ana een nieuw leven. Hoog tijd dus om ook die film weer opnieuw te bekijken... En net als talloze malen gebeurt in de film Caótica Ana gaf Medem in het echt Ana ook weer een nieuw leven door zijn dochtertje, die na haar dood geboren werd, naar haar te vernoemen.

Qua verhaalstijl en sfeer best een redelijke film, maar verder houdt het niet echt over. Het plot hangt grotendeels van toevalligheden aan elkaar. Ook de personages vind ik niet heel erg sterk neergezet, waardoor ik moeite had om echt met ze mee te leven. Vooral naar het einde toe wordt het beduidend minder om naar te kijken, waardoor de ontknoping ook weinig indruk maakte.

Mooie parabel.

Het relaas van Ana en Otto ontroert en wordt op boeiende wijze verteld. Iets gecompliceerder dan een doorsnee lineair scenario, maar de kunde van Medem stelt ons in staat het geheel gemakkelijk te volgen. Dat de ontmoetingen en levens van Ana en Otto op zoveel toeval berusten, doet niets af aan de kijkervaring. De afloop is evenwel, zoals vermeld in eerdere besprekingen bij LOS AMANTES DEL CÍRCULO POLAR minder passend. Niettemin een oprecht romantisch drama met originele invalshoek dat op ingenieuze wijze uit de doeken wordt gedaan. Zoals gezegd zal deze film pas helemaal tot zijn recht komen na een herziening. Voor nu een solide 3.5*.

De poëzie van de liefde. Alles is in verband met elkaar. Niet voor niets het gebruik van de palindromen, de poolcirkel en de zogezegde toevalligheden. Is het zo, of zien deze geliefden dat eens te meer?

Ik liet deze film te lang links liggen. Van het plot en de poster uitgaande, dacht ik een film in de stijl van La Meglio Gioventù, dat mij dik tegenviel. Een mens kan zich duidelijk vergissen. Dit Spaanse pareltje is veel beter. Het doet wat denken aan de Franse film Jeux d'Enfants als je het al ergens mee wil vergelijken. Ik las hier ook de verwijzingen van Jeunet, al pakt die het eerder qua stijl over dan qua poëzie. Mijn vierde film van Julio Medem alweer. De beste tot nu toe, al heeft hij verder ook al mooie dingen gemaakt waar ik van kon genieten. Moet ik wat meer opzoeken.

Ik spreek me niet te veel uit over het einde. Maar vond het wel bij de film passen. Al zullen velen dat niet zo gewoon zijn.