Kawaita Hana (1964)

Wow, filmpje hoor, dit. Ongelooflijk.

Masahiro de estheet Shinoda maakt z'n naam meer dan waar.

Een uiterst sfeervolle noir-yakuza film. Dat dit geen stijloefening is moge duidelijk zijn, het lijkt Shinoda allemaal heel gemakkelijk af te gaan. Alsof hij het allemaal al veel vaker gedaan heeft en hier (ongeveer) perfectioneert. Echt een hele mooie film - voelde nergens ook maar enigszins eentonig en/of afstandelijk aan, integendeel.

Dit is zeker een zeer stijlvolle film, die een beetje een mix is van een mooie zwart-witte noir gemengd met een arthouse sausje en een verhaal over de Japanse yakuza.

Het verhaal staat nog niet eens zozeer centraal. Het is meer de sfeer en de stijl, die het bij vlagen boeiend maken. Vooral de openingsscène is erg mooi. Daarna wordt er een aardig portret geschetst van een man, die duidelijk moeite heeft om weerstand te bieden tegen de verleiding om wederom de fout in te gaan. Het acteerwerk is naar behoren en de karakteristieke koppen van de diverse personages passen goed bij hun rol.

Ik moet zeggen dat ik het middenstuk soms iets minder boeiend vond, maar richting het einde wordt het allemaal weer beter, waarna er afgesloten wordt met een geweldig laatste eindshot. Het is bij vlagen erg genietbaar en zeker bovengemiddeld goed te noemen.

3,5*

Een Japanse film noir. Ik heb vaak nogal moeite met een misdaadfilm, maar als het plot ook nog eens ondergeschikt is, dan vind ik het helemaal moeilijk om te volgen. Het plot was sowieso weinig boeiend en al gauw verlegde ik mijn focus naar andere elementen.

De stijl en fotografie bijvoorbeeld, daar kan je je wel aan optrekken. Bijzonder sfeervol geschoten film zoals in de openingsscene met het gokken. Verder is de hoofdprotagonist wel een interessant mysterieus personage.

Achteraf gezien had ik het gevoel dat er meer had ingezeten in deze film. Dat het stijlvol gemaakt is met de mooie zwart-wit fotografie, daar ben ik het zeker mee eens.

Alleen miste ik de nodige peper en zout om het niveau van de film omhoog te duwen. Het verhaal bleef naar mijn gevoel te lang hangen zonder echte diepgang te creëren. De liefdesaffaire tussen Muraki en Saeko leek aanvankelijk nog interessant te worden met o.a. de gokspelletjes, maar het deed me over het algemeen erg weinig. Er ontbrak toch iets in hun verhouding om er echt iets speciaals van te maken.

Daarnaast wordt er ook een Yakuza verhaal verteld over twee rivaliserende bendes, maar dat blijft over het geheel toch erg pover. Al is het einde wel goed gedaan met de moord van Muraki op de leider van de rivaliserende bende en het open einde rond de ware identiteit van Saeko.

Stijlvolle film, dat zeker en vast, maar met een beter script had dit best een sterke film kunnen zijn.

2.5*