The House on Telegraph Hill (1951)

De spanning in deze film zwelt stelselmatig aan. De invloed van Hitchcock is merkbaar, maar dat is nu juist iets wat ik zelf graag heb. Een uitermate sterke psychologische thriller waar meerdere mensen in voorkomen die niet zijn wat ze lijken. Cinematografisch top en het script houdt je echt aan je stoel genageld van het begin tot het einde. Kreeg een Oscar Nominatie in 1952. Had me in de greep vanaf de opening shots: het sinister huis op een heuvel, statig zoals het kasteel van Doctor Frankenstein en de prachtige zwart-wit fotografie. De ideale sets voor een spookhuis. Maar in plaats van spoken zijn het mensen die een en ander te verbergen hebben. Wie en wat zal ik lekker niet verklappen, maar wie van film-noir en ouderwetse thrillers houdt mag deze prent niet missen.

Goeie film over een Poolse vrouw die zich aan het einde van de oorlog voordoet als een andere vrouw. Simpelweg een onderhoudend verhaal waarbij de spanning langzaam toeneemt (ondanks dat de film zijn kruit iets te vroeg verschiet omtrent het mysterie in het huis).

Je zou dit een Women in Peril-noir kunnen noemen. Er zijn ook een aantal filmhistorici die dat een apart genre vinden. Ik hoor bij de school die dat als een subgenre van film noir zien. Deze film heeft verwantschap met films als Rebecca, Gaslight en My Name is Julia Ross. Een vrouw bedriegt zich in een goed leven in een groot huis en haalt het vervolgens in haar hoofd dat haar man en haar nanny het op haar gemunt hebben. De film begint in een concentratiekamp in een deel dat oorspronkelijk langer had moeten zijn. Ze neemt daar de identiteit van een overleden vriendin aan zodat ze naar Europa kan. Het is goed dat dat niet langer is, want die opening is het minste stuk van de film en nogal toneelmatig. De film knapt echt op als we na een dikke tien minuten in de San Francisco zijn.

Ook in deze tijd zag Hollywood Europa toch een beetje als een pot nat. En waar een paar dagen terug we een Zweedse actrice die een Italiaanse moest voorstellen, nu hebben we een Italiaanse die een Poolse speelt. Valentina Cortesa was een actrice die schijnbaar van Darryl Zannuck een ster moest worden. Ze was min of meer doorgebroken met de klassieke neo-realistische film Rome, Citta Aperta en maakte in deze tijd wat films in de VS. Ze trouwde uiteindelijk met haar tegenspeler Basehart en samen verlieten ze Hollywood en Basehart ging in Italiaanse films spelen in plaats van andersom. Ze is erg goed, maar wat de ster is van deze film is het decor van het huis. Vol met antiek en bijna een doolhof. Ook een noir met een kind in een belangrijke rol. Gordon Gebert speelt de zoon en speelde in toch een stuk of 10 films als kind met opvallend veel films die nu nog een naam hebben. Vooral deze, Flying Leathernecks, The Narrow Margin en To Hell and Back.

Een heel andere film als de schitterende boksnoir The Set-Up en de fijne jazzy anti-racisme noir Odds Against Tomorrow. Een prima film maar deze haalt het niet bij die twee. Maar het is een vlot verteld verhaal. Een beetje gothische horror (en dat is het fraaist) en een leuk verhaal. Dat wel.