The House on Telegraph Hill (1951)

Over het algemeen toch wel een ondergewaardeerde film noir van Robert Wise. De film lijkt nogal op "Rebecca" en "Suspicion" (die beiden beter zijn, wat wsl de reden is waarom deze nogal ondergewaardeerd is), maar ondanks dat weet Robert Wise de sfeer en spanning er toch wel in te houden. Ik vond Richard Basehart overigens heel sterk spelen in deze film.

De spanning in deze film zwelt stelselmatig aan. De invloed van Hitchcock is merkbaar, maar dat is nu juist iets wat ik zelf graag heb. Een uitermate sterke psychologische thriller waar meerdere mensen in voorkomen die niet zijn wat ze lijken. Cinematografisch top en het script houdt je echt aan je stoel genageld van het begin tot het einde. Kreeg een Oscar Nominatie in 1952. Had me in de greep vanaf de opening shots: het sinister huis op een heuvel, statig zoals het kasteel van Doctor Frankenstein en de prachtige zwart-wit fotografie. De ideale sets voor een spookhuis. Maar in plaats van spoken zijn het mensen die een en ander te verbergen hebben. Wie en wat zal ik lekker niet verklappen, maar wie van film-noir en ouderwetse thrillers houdt mag deze prent niet missen.

Matige film die blijkbaar toch goed in de smaak valt bij anderen. Het mysterische is op zich wel goed gedaan, met soms wat lichte maar sterke thriller momenten. Wel zit er heel veel opvallend "toeval dit en toeval dat" in, zodat het vermoeden van hoe het zit, halverwege al aardig duidelijk wordt. Gezien dit is de ontknoping nog redelijk maar ik hou het op 2.0.

Niemand moeite met het verhaal? En dan doel ik op een vrouw die na de gruwelen van een concentratiekamp de behoefte voelt 'in het leven' van een 'vriendin' te stappen voor een beter leven, oftewel een mooi huis en geld... en dan nog een heleboel dingen die elkaar gevoelsmatig tegenspreken, eigenlijk teveel om op te noemen...

Als je dat echter allemaal opzij kan zetten, hou je wel een strak opgebouwd suspense-drama over en dat stemt mij weer net mild genoeg:

Een krappe 3,0*.

Jawel ik vind het hele eerste gedeelte van de film nogal vergezocht. Het verhaal had ook gewoon in Amerika kunnen plaatsvinden. Wat wel zou kunnen is, dat de emigratie naar Amerika, in de na-oorlogse jaren toch weer enorm toenam en daardoor aan de orde kwam in films rond die tijd. Ik doel hierbij op bijvoorbeeld een film die ik onlangs nog gezien heb, Miracle on 34th Street (1947) en waar opeens een Nederlands kind aan de orde komt, en zo zullen er wel meer voorbeelden zijn.

Dat gegeven op zich vind ik niet zo'n probleem, maar wel hoe het personage handelt en behandeld wordt. Het kan begrijpelijk zijn tot op zekere hoogte, maar ze heeft de kluit toch belazerd en (zeker in eerste instantie) om toch vooral een luze leventje te kunnen hebben. En Margaret, die het kind ook beschermt, wordt gearresteerd, terwijl het Victoria toch is die het gif 'toedient'...

The House on Telegraph Hill (1951) - Plot Summary - imdb.com. Richard heeft die tante vermoord, de huishoudster is er van op de hoogte, door Margaret zou dat aan het licht komen ...... Vaag verhaal.

Het wringt inderdaad, maar dat gegeven verklaart nog wel weer iets...

Goeie film over een Poolse vrouw die zich aan het einde van de oorlog voordoet als een andere vrouw. Simpelweg een onderhoudend verhaal waarbij de spanning langzaam toeneemt (ondanks dat de film zijn kruit iets te vroeg verschiet omtrent het mysterie in het huis).

Erg sterke film waar ik zonder enige voorkennis ben beginnen zien en die me tot het einde wist te verrassen.

Je zou dit een Women in Peril-noir kunnen noemen. Er zijn ook een aantal filmhistorici die dat een apart genre vinden. Ik hoor bij de school die dat als een subgenre van film noir zien. Deze film heeft verwantschap met films als Rebecca, Gaslight en My Name is Julia Ross. Een vrouw bedriegt zich in een goed leven in een groot huis en haalt het vervolgens in haar hoofd dat haar man en haar nanny het op haar gemunt hebben. De film begint in een concentratiekamp in een deel dat oorspronkelijk langer had moeten zijn. Ze neemt daar de identiteit van een overleden vriendin aan zodat ze naar Europa kan. Het is goed dat dat niet langer is, want die opening is het minste stuk van de film en nogal toneelmatig. De film knapt echt op als we na een dikke tien minuten in de San Francisco zijn.

Ook in deze tijd zag Hollywood Europa toch een beetje als een pot nat. En waar een paar dagen terug we een Zweedse actrice die een Italiaanse moest voorstellen, nu hebben we een Italiaanse die een Poolse speelt. Valentina Cortesa was een actrice die schijnbaar van Darryl Zannuck een ster moest worden. Ze was min of meer doorgebroken met de klassieke neo-realistische film Rome, Citta Aperta en maakte in deze tijd wat films in de VS. Ze trouwde uiteindelijk met haar tegenspeler Basehart en samen verlieten ze Hollywood en Basehart ging in Italiaanse films spelen in plaats van andersom. Ze is erg goed, maar wat de ster is van deze film is het decor van het huis. Vol met antiek en bijna een doolhof. Ook een noir met een kind in een belangrijke rol. Gordon Gebert speelt de zoon en speelde in toch een stuk of 10 films als kind met opvallend veel films die nu nog een naam hebben. Vooral deze, Flying Leathernecks, The Narrow Margin en To Hell and Back.

Een heel andere film als de schitterende boksnoir The Set-Up en de fijne jazzy anti-racisme noir Odds Against Tomorrow. Een prima film maar deze haalt het niet bij die twee. Maar het is een vlot verteld verhaal. Een beetje gothische horror (en dat is het fraaist) en een leuk verhaal. Dat wel.