Il Conformista (1970)

Het kijken van regio 1 dvd's voor particuliere consumptie is heel normaal hoor: zelfs het voor eigen rekening kopen van dvd's van buiten de eigen regio 2 landen is niet per wet te verbieden. Diverse internationale handelsverdragen en afspraken zijn zelfs direct in strijd met het opleggen van de regio codes door de filmstudio's.

Winkels in de regio 2 landen zijn echter wel gebonden aan regels: maar Boudisque bv neemt het dan weer niet zo nauw met dat. Groot gelijk, teveel films zijn in superieure versies (beeld, geluid, extra's) buiten regio 2 (en zeker Nederland) uitgebracht.

Ik kijk inmiddels al een paar dagen The Conformist op de nieuwe R1 dvd. Neem van mij aan, zo mooi heb je de film nog niet gezien en gehoord!

ook de R1 dvd in bezit

Prachtig meesterwerkje van Bertolucci, overtuigend acteerwerk en een prachtige setting. Camerawerk en fotografie zijn meesterlijk gedaan.

4.5

Helemaal mee eens, echter aan het verhaal is jammer genoeg minder aandacht besteed. Nieuwe ontwikkelingen volgen elkaar langzaam op en afloop is vanaf het begin al duidelijk. De film moet het duidelijk van de sfeer hebben. 3,5*

Ik kom terug op deze film. Na een paar dagen kan ik zeggen dat er helaas weinig momenten in de film interessant genoeg waren om tot een voldoende te komen. Het verhaal vond ik eigenlijk erg zwak en alhoewel de verpakking erg mooi is, dat is toch het eerste wat wordt weggegooid. 2,0*

Je verheugt je jarenlang op een Film van Bertolucci en je hebt je helemaal niet gerealiseerd dat het over een boek van Alberto Moravio gaat, en dan kijk je deze film.

Fotografie briljant, Muziek briljant, maar het is het toch allemaal net niet.

Jean-Louis Trintignant weet niet wat ie aan 't spelen is, en kan er geen gestalte aan geven. Het thema is op een irritante Mulish manier gebracht: Moeilijk doen over iets wat makkelijk kan. Vreselijk irritant. Daarom ook een vette onvoldoende voor de montage. Ik heb de film echt "uit moeten zitten"

Da's niet best.

Ik zie wel kwaliteiten hoor, maar niet voldoende kwaliteiten.

2.5*

Erg jammer!

Maar dat zie je wel vaker als je eerst het boek hebt gelezen......

Begrijp de kritiek op Jean-Louis Trintignant niet goed

Misschien overdrijf ik wel een beetje, maar ik had de indruk dat hij niet precies "wist" wat hij speelde.

Ja, het boek van Moravia was al niet om door te komen, dus ik vreesde al een beetje voor de "filmversie", maar had gehoopt dat er andere wendingen zouden voorkomen.

Ik maak er mar 3* van, toch wel bijzondere shots ertussen.

Het draait wat mij betreft allemaal om 5 verschillende dingen.

Allereerst sta ik even stil bij het beeldschone camerawerk. De cameraposities die Bertolucci inneemt zijn apart gekozen. Hij besteedt veel aandacht aan de omgeving. Zo ligt de camera op de grond en dwarrelt mee met de blaadjes die zich richting een auto begeven waarin iemand uitstapt. Fijne opbouw van een scène. Geeft ook wel aan dat Bertolucci meer met sfeer bezig is dan met het vertellen van een verhaal. Daarnaast ook prachtig hoe de camera in de achtervolging is op 2 personages tussen de opgehangen was. De camera zit de personages zelden dicht op de huid, veel treffende wijde shots. Vooral in de gebouwen en op straat met die auto`s zag dat er mooi uit.

Ten tweede speelt Bertolucci op een voortreffelijke manier met schaduw en licht. Il Conformista bevat zeker niet een van de mooiste sex - scènes ooit, maar dingt zeker mee als het gaat om mooiste sexlocatie. Die scène in die trein onvergetelijk, de beeldschone uitzichten vanuit het raam deden mijn ogen zoals in een tenniswedstrijd ook altijd het geval is, van de ene naar de andere kant van het kamp kijken. Ook de scènes met lichtinval waarbij er onder meer licht werd versperd zagen er appetijtelijk uit.

Het derde in het oog springende ding waren de kleuren in de film. Ooit eens een fragment van de welbefaamde dansscène gezien en het stond mij toen wat tegen omdat het wat naar kitch neigde. Gelukkig bleek dat niet het geval te zijn. Mooi, vaak lichtvol kleurengebruik. De onderbesneeuwde landschappen liggen er mooi bij, net zo als de gele tint die demonstratief staat voor de mediterraanse cultuur. Het was niet een en al marmer want soms zie je ook typische oude huizen die al heel wat jaren doorstaan hebben.

Het vierde punt wat mij opviel is logischerwijs vaak in alle films opvallend. En dat was het verhaal. Simpel maar stijlvol gebracht. Na een wat langzame, maar redelijk sfeervolle opbouw brandt de film los. En werkt hij naar een uitstekende climax toe. Helaas laat het medium timing Bertolucci vervolgens in de steek. Hij gaat gewoon nog 10 minuten door. En dat is gewoon storend. Politiek gezien was alles wel afgerond zo. Maar een beetje gissen na afloop kan geen kwaad, lijkt mij.

Helaas is het 5de punt knulligheid wat in het oog sprong. Vooral bij de actiescènes. Enkele momenten waarbij ik mij verwonderde: kleine Marcello schiet drie kogels af in de kamer waarvan twee richting muur, toch ligt zijn tegenstander al gelijk geveld op de grond, Quadri die op de grond ligt en wordt beschimpt door een menigte. Het leek alleen wel alsof ze in de lucht aan het trappen waren, tenslotte zie je dat de vrouw van Quadri helemaal met bloed is besmeurd in haar gezicht vlak voordat ze haar fatale schot krijgt toegediend? Vind ik raar, omdat ze vluchtte voor haar achtervolgers en je eerder andere bebloedde plekken zou verwachtten.

Verder wel goed acteerwerk, met name van de dames en prachtmuziek.

Conclusie: blij, dat ik weer eens een Bertolucci gezien heb. Op naar Novecento. Zeker benieuwd geworden want Il Conformista was een schitterende film die helaas net wat teveel minpuntjes had om echt goed te scoren. 4*

De eerste film van Bertolucci waar ik van achterover kukel moet ik nog zien (en die tango in Parijs ken ik), maar deze was niet slecht. Het tragische verhaal van een man die vooral geen mening wil hebben en gewoon wil zijn, om zo een dreigende homoseksualiteit te onderdrukken. Tijdens een fascistisch bewind is deze man ‘dus’ fascistisch en krijgt hij de opdracht een naar Parijs gevluchte en recalcitrante professor uit te schakelen. Aldaar aangekomen wordt hij op diens vrouw verliefd. De film ziet er schitterend uit, door maximaal gebruik van kleur, of afwezigheid daarvan en fraaie, klassieke cameravoering.Voor een vermeend meesterwerk heeft de film wat mij betreft wel een paar zwaktes in het verhaal. Te weten: De protagonist wordt wel erg snel verliefd op de vrouw van de professor, zoals in menige Amerikaanse film noir eigenlijk. De rol van zijn homoseksualiteit blijft erg op de achtergrond en het is weinig invoelbaar dat zijn hele persoon en handelen daardoor zo bepalend gevormd worden. Ook is het weinig geloofwaardig dat een man die vooral gewoon wil zijn een baantje neemt waarbij hij iemand moet uitschakelen. Kijken we daar doorheen, dan valt er veel te genieten. Anders gezegd: het viel me wat tegen.

Eens Olaf K. Heb tranen geweend vanwege deze film.....

Wow, wat een film. Heb hem herzien en ik vraag me af waarom dat ik deze nog niet op 5* had staan (al zag ik de eerstek eer een slechte versie). Ik hoop dat ik Il Conformista ooit op een groot scherm mag zien, want visueel is deze film een groot feest... Wel jammer dat dat mensen film vooral als een narratief medium beschouwen in plaats van een visueel medium ("alhoewel de verpakking erg mooi is, dat is toch het eerste wat wordt weggegooid" --> jammer), want dat verklaart meteen de meeste lage cijfers voor deze film denk ik. Want qua cinematrografie is dit toch wel de top. Maxcomthrilla heeft het al uitgebreid gehad over het camerawerk, de kleuren, licht en schaduw... het is allemaal voortreffelijk. Ik kan er in ieder geval niet begrijpen dat mensen zich kunnen storen aan bepaalde aspecten van het verhaal (bv. afloop dat al duidelijk lijkt te zijn, geloofwaardigheid van bepaalde zaken) en daar punten voor aftrekken, voor mij persoonlijk doet dat er niet toe. In tegendeel zelfs, ik vind het verhaal zeer interessant en complex, maar toch ondergeschikt, want deze film is visueel zo overdonderend, echt een briljant kunstwerk. Dikke 5* !

Man wil zich 'conformeren' an de maatschappij, aan wat gangbaar en geaccepteerd is.

Pittige stof, vooral als het op zo'n typische jaren '70 Frans-Italiaanse cinema-manier is uitgewerkt.

Voeg ook nog zo'n typisch Italiaanse communisme-fascime tegenstelling in het verhaal en je hebt een echte Bertolucci in de hoogtijdagen. Maar waar ik Novecento alles goed vond doen komt het me hier af en toe wat al te intellectueel bedoeld over. Vond het ook niet echt boeiend gespeeld.

Storaro's werk is wel geweldig uiteraard.

niets aan toe te voegen. De film zelf is een plaatje, ook de montage is erg goed.

Magistrale film van Bertolucci. Voor mij een van de mooiste films ooit gemaakt. Film straalt een geweldige sfeer uit. Schitterende kleurenfotografie van Vittorio Storaro. Dat zoals sommige users op dit topic beweren dat aan het verhaal niet voldoende aandacht is besteed, ben ik het totaal niet mee eens. Dat Marcello - geweldige rol van jean Louis Trintignant - zich aansloot bij de partij van Mussolini is niet omdat dat hij zich toch het fascisme voelde aangetrokken, maar meer om zijn verleden te verdringen. o.a. omdat hij in zijn jeugd per ongeluk iemand heeft gedood. die hem verleid had wat onder meer voortkwam uit zijn onderdrukte homosexualiteit. Dat werd later nog eens duidelijk bewezen toen hij de professor en zijn vrouw die hem na aan het hart lagen moest ombrengen, maar waar hij uiteindelijk te laf voor was.
De scene die er in deze film het meest bovenuit stak is de sensuele lesbische tango van Stefania Sandrelli en Dominique Sanda, die mij aan de schilderijen van Renoir deed denken. Ook mooi maar zeer gruwelijk de moordpartij in het spookachtige winterse woud die mij weer aan de drama's van Shakespeare deed denken. En zo valt er nog meer over deze klassieker te vermelden. Ook de score, de muziek van George Delerue droeg extra bij in de sfeer van dit tijdloze meesterwerk.

5,0*

Volledig eens met Wibro !

Deze film is een absolute must voor elke filmliehebber !

Ik kom superlatieven te kort om deze film de hemel in te prijzen. Ik beperk me tot mijn ontboezeming dat ik heb genoten van de sensuele lesbische tango van Stefania Sandrelli en Dominique Sanda. Deze klassieke schoonheden doen mijn hart sneller kloppen.

Wat is dit toch een prachtige film.

De term 'Meesterwerk' druipt er werkelijk aan alle kanten vanaf.

Het sublieme camerawerk, de schitterende decors, de indringende muziek, de hele beklemmende sfeer... Briljant.

Ik ben een groot liefhebber van de Italiaanse cinema, maar dit blijft toch wel één van mijn absolute favorieten.

Jammer dat ik deze nog nooit met Nederlandse ondertiteling ben tegengekomen.

Voor mij veruit de beste Bertolucci.

Mijn eerste Bertolucci en ik heb best wel genoten van deze sterke film. De kracht van de film ligt hem vooral in het feit dat Bertolucci erin slaagt een op het oog niet eens zo heel bijzonder verhaal enorm veel sfeer mee te geven. Allereerst ziet de film er visueel enorm mooi uit. Sterk afwisselend cameragebruik wordt gecombineerd met enorm sterke en vooral ook mooie kleuren.
Verder zijn er nog de acteurs, die best sterk spelen met vooral ook twee sterke dames. Stefania Sandrelli en Dominique Sanda zijn daarnaast ook nog een mooie dames en leveren samen een heerlijke lesbische dans af. Normaal hoeven dit soort scènes niet altijd van me, maar hier is het gewoon erg mooi om te zien. Dit komt trouwens ook door de goed gekozen muziek, die op sommige momenten serieus is, maar op andere momenten gelukkig ook vrolijk en luchtig. Een heel aangename film dus, met een sterke sfeervolle afloop in de besneeuwde bossen, iets wat altijd nog een extra dimensie aan de toch al sterke sfeer van de film geeft. Jammer dat de film in mijn ogen wat traag op gang komt, maar dit is zeker een film om ooit nog eens te herzien, want er valt zeker nog meer uit te halen. Daarnaast is mijn interesse voor Bertolucci na deze film nu helemaal gewekt en wil ik zeker meer van de man zien.

Dikke 4,0*

Tja, niet alles van Bertolucci is van dit niveau, maar "Novecento" en "The Last Emperor" kan ik je warm aanbevelen

Nee, niet een goede film waar ik vooraf op gehoopt had. Ik raakte maar niet betrokken met het verhaal en de hoofdrolspelers. Na de climax ging de film naar mijn gevoel te ver door. De rest daarna had weinig toegevoegde waarde. Wellicht ging ik met verkeerde verwachtingen de film in. Ik verwachtte een mooi tweestrijd tussen de prof en de leerling, die niet weet hoe te handelen, maar achteraf gezien was het meer een karakterstudie. Op de cinematografie was niks aan te merken, maar echt door betoverd werd ik eveneens niet.

Echt veel beter dan Last Tango in Paris. Deze film heeft heerlijk camerawerk en een voortreffelijke soundtrack en dat doet de film net boven uit maaiveld uitsteken. Het verhaal is niet geweldig en de hoofdpersoon wordt naar mijn mening iets te kil neergezet, maar de cinematografie is erg verfijnd en smaakvol.

De scene waarop de hoofdpersoon langs gaat bij zijn vader in de inrichting is mij het beste bijgebleven, wat een geweldig shot schieten ze daar zeg. Ik vind echter de relatie tussen de professor en zijn oud-leerling niet genoeg uitgediept en je komt er eigenlijk niet achter of de hoofdpersoon nu wel of niet in conflict met zichzelf raakt hierover.

Waanzinnig gedecoupeerd.

Geweldige film.

Vooral op visueel gebied scoort de film zijn meeste punten. Het gebruik van lichtinval en kleur op de verzorgde decors zorgen voor knappe plaatjes. Het goed camerawerk met de vlotte montage op de schitterende locaties zorgen voor nog betere shots. Denk maar aan de scène waarin de Quadri's vermoord werden. Een echte topscène met veel sfeer waarin bovengenoemde punten allemaal boven water komen. Echt geniale camerastandpunten.

Het verhaal gaat zowat rustig zijn gangetje. Ik vind wel dat het fascisme en het hele jaren 30 politiek nog best meevalt. Het wordt voldoende afgewisseld met andere dingen. Soms wordt het wat volledig op de achtergrond gedreven en maakt het plaats voor Marcello zijn huidig leven en verleden. Het maakt het allemaal interessanter en vlotter te volgen.

Echt een toppertje.

****

Een man voelt dat hij anders is dan de mensen rondom hem. Hij voelt zich niet comfortabel in zijn lichaam en de wereld waarin hij leeft. Is het om het feit dat hij als kind een moord pleegde? Omdat diep in zijn geest homoseksuele gevoelens leven? Is het omdat zijn vader gestoord is? Honderd procent zeker weten we het niet, wellicht is het een combinatie van verschillende factoren. Om te verbergen en te onderdrukkend dat hij zich "anders" voelt, wil hij zich gedragen als de perfecte conformist, de normaalste man denkbaar. Hij trouwt met een vrouwtje uit middenklasse - zo eentje voor wie familie, godsdienst en andere traditionele waarden belangrijk zijn. En aangezien hij tijdens het fascistisch regime leeft, wordt hij fascist. Maar "gewoon" fascist zijn is nog niet genoeg: hij gaat het vertrouwen winnen van tegenstanders van de partij, om daarna een dodelijke hinderlaag voor hen op te zetten...

Zware stof, maar vreselijk interessant. In het eerste uur liep ik wat verloren en wist ik niet altijd even goed welke kant Bertolucci op wou, maar het laatste uur vond ik adembenemend, toen vielen de meeste stukjes ook op hun plaats. Visueel is het vast en zeker een van de beste films ooit. Kleur, camerawerk, licht & schaduw, montage, decoupage... Allemaal verschrikkelijk knap.

Met deze film ben ik nog niet klaar, het is eentje om vaker te zien.

Geniale verfilming van een geniaal boek.De alomtegenwoordige art-deco was bedoeld om een gevoel van fascistische kitsch op te roepen, maar stiekem wil ik ook wel een appartement dat zo is ingericht!De dansscène is erotischer dan alle sex in last tango en the dreamers bij elkaar.Overigens verbazingwekkend dat Bertolucci na zo'n begin zo diep is weggezakt in de loop van zijn carrière.

Met dank aan wibro, die hem bovenaan in zijn top 10 heeft staan, dat ik deze film ben gaan opzoeken.

Ik moet zeggen dat ik enigszins terughoudend ben met de wat oudere films, omdat ik het idee heb dat men bij dat soort films veel minder aandacht besteedt aan het visuele. Wat dat betreft weet Il Conformista me in positieve zin te verrassen.

Duidelijk is dat er veel aandacht is besteed aan cameraposities en aan de bewegingen van de camera. De mooie wijdse shots zijn werkelijk een genot om naar te kijken. Even zo belangrijk is de belichting. De scène waarbij over de grot van Plato werd gesproken was werkelijk prachtig belicht, zeker als je de dialoog erbij in ogenschouw neemt. Maar ook de scène in de trein is werkelijk subliem.

De soundtrack vond ik niet helemaal geweldig, maar was ook niet storend. Het was eigenlijk wel passend bij de sfeer van de film. In het bos worden ineens de omgevingsgeluiden uitvergroot wat de sfeer huiveringwekkend maakt. Geweldig. Alleen jammer dat de camera bij de achtervolgingsscène zo onrustig is. Een beetje een stijlbreuk met de rest van de film. Bij de dood van de professor moest ik overigens een beetje aan Caesar denken.

Wat mij betreft had de film nog wat meer op sfeer mogen spelen. Vond het toch nog wel behoorlijk dialoogrijk. Verder moet ik zeggen dat ik het hele gebeuren rondom de chauffeur Lino een beetje vaag vond.

Uiteindelijk vooral blij verrast. Ik moet misschien toch maar eens wat meer oudere films gaan zien. 4*.

.

15 maart in Nederland op DVD (Homescreen)

Het werd onderhand ook wel tijd.

Verreweg het beste aan Il Conformista is de cinematografie. Dat zegt best wat, omdat de meeste andere eigenschappen van de film ook prima geslaagd zijn. Bertolucci, die ik tot nu toe alleen kende van het ietwat suffige The Last Emperor en het niet bijzonder geslaagde The Dreamers, leek zich kennelijk ten doel gesteld te hebben dat ieder shot een kunstwerk op zich moet zijn. Daar slaagt hij best goed in. Leuk om nu te lezen dat de dvd er in Nederland aankomt. Je zou de film constant op de achtergrond willen laten afspelen als een kunstwerk. Hoogtepunten zijn blaadjes die over een stoep waaien op een bijzonder fraaie manier, de scheve shots op straat en het kleurgebruik overal, maar met name in de trein.

Het verhaal vond ik moeilijker in te komen. Niet zozeer omdat het zo ingewikkeld was. Integendeel, ik vond het soms eerder net iets te duidelijk. De motivaties van de hoofdpersoon worden meteen uitgelegd en Bertolucci bedient zich van een bijna Freudiaanse methode om de verhulde homoseksualiteit van de hoofdpersoon een rol te laten spelen. Ik dacht dat we dat wel gehad hadden rond 1970. De reden waarom ik echter niet meteen in de film zat was meer doordat het wat aan spanning ontbrak en omdat ik misschien afgeleid was door de beelden. Net als Goongumpa wist ik ook niet welke kant het altijd opwilde, dus herziening zal waarschijnlijk beter werken.

Storen deed dit nauwelijks. De hoofdpersoon is erg boeiend en sterk gespeelt door Trintignant. Een outsider die juist doordat hij probeert zich te conformeren alleen maar meer een outsider lijkt. Daarnaast is het laatste half uur gewoonweg groots, met die moord en de finale na de val van het fascisme, met een eindshot (over de schouder kijken) die een toepasselijk ongemakkelijk gevoel achterlaat. Het is een simpel shot, visueel minder opzichtig dan alles wat ervoor kwam. En tegelijkertijd verbeeld het perfect het gevoel dat de hoofdpersoon zich nooit zal kunnen conformeren. Ook nog veel lof trouwens voor de erg goede rol van Stefania Sandrelli.
4*