The Big Steal (1949)

Waarom vergelijken we In a Lonely Place met The Big Steal?

En waarom wordt dit eigenlijk een film-noir genoemd? Ik zag hem als onderdeel van een noir-box, maar zoals in de bovenstaande berichten al te lezen valt klopt dit genre niet echt. Of het moet de meeste luchtige en vooral zonnige film-noir ooit zijn. Het is meer een komedie met een tamelijk onschuldig misdaadplotje. Drama is het eveneens niet. Helaas helpt IMDB niet mee om een genrecorrectie uit te voeren.

Anyway, ik vond het een leuke film, ondanks dat het geen noir was. Het snelle tempo, de luchtigheid van het geheel, het zonnetje, de kleurrijke personages: alles zorgde voor een lekker sfeertje. Mitchum heeft zichtbaar lol in zijn rol en Greer is een zeer aangename verrassing. Ze steelt hier wat mij betrefd de show en het is altijd leuk om zo'n zeldzame vrouw in de jaren '40 te zien die niet ergens in de film tot melodrama vervalt, maar altijd vrij krachtig blijft. Bendix vond ik overigens niet echt bijzonder. Een vrij normale rol als je het mij vraagt. De Mexicaanse politie deed het wel leuk en in tegenstelling tot Dogie_Hogan zie ik geen Amerikaanse superioriteit. Het leek me vrij duidelijk dat de Mexicanen al snel in de gaten hadden dat er iets niet klopte en ze probeerden duidelijk Bendix in de val te lokken door hem tegen Mitchum uit te spelen. Daarnaast was de scène met de Mexicaanse wegwerkers heel leuk.

Mijn dvd was overigens een kleurenversie. Ik moet Querelle gelijk geven dat het inkleuren hier vrij onopvallend gedaan is, al besloot ik voor het gevoel na 5 minuten toch mijn beeld maar op zwart-wit te zetten. Het was niet de beste beeldkwaliteit (Murder My Sweet uit dezelfde box was veel beter overgezet), maar het was niet onkijkbaar of zo.

Een 4 kleine sterren voor dit fijne filmpje.

Een Noir was dit zeker niet, en een drama eigenlijk ook helemaal niet. The Big Steal is een aardig, luchtige road-movie. Veel buitenopnames, weinig spanning, maar opzich was het allemaal best lollig. Er zit een aardig tempo in de film en gelukkig duurt het allemaal niet lang. Moet wel zeggen dat ik een hele, hele andere film verwacht had. Robert Mitchum was uiteraard wel erg sterk en ook Jane Greer. Hier en daar nog een paar grappige momenten, zoals de mexicaanse kuil scene. Verder was het ook best aardig om naar te kijken, maar meer zeker ook niet.

2,5 sterren

Filmcriticus Leslie Halliwell : "Routine Hollywood at a level seldom achieved, and short enough to leave one asking for more." En zo is dat. Bij de tweede keer kijken waren mijn verwachtingen wat te hoog en viel de film een beetje tegen, maar amusant is hij zeker, en de twist op het einde met de schurkenrol van William Bendix had ik toch niet zien aankomen. Een leuke, ontspannen film, hoewel de regisseur daar tijdens het draaien met alle problemen die Dogie_Hogan hierboven noemt wel anders over zal hebben gedacht (toen hij zag hoe dun Mitchum was en hoe "dik" Greer, dacht hij: "They've exchanged stomachs!").

Van de film noirs die ik dit jaar tot nu toe zag moet je bij deze het begrip film noir het verste oprekken voor deze. Ergens is dit ook een hele vroege achtervolgingsfilm, roadmovie of zelfs een romantische komedie. Er zijn zonder meer noir elementen maar de toon is vederlicht. De film had een wat lastige productie met veel rewrites tijdens de productie. En zo werd de relatie braver gemaakt en ging veel sexual innuendo eruit. En is de openingsscene wat raar als je het einde hebt gezien.

Buiten dat is dit een pretentieloze film die lekker kort is en voor een groot deel bestaat uit een grote achtervolging. Dat zorgt ervoor dat het nooit langer duurt dan de film welkom is. En dat is een soort bewustzijn wat de film goed doet. Net als de acteurs, die ook vederlicht spelen zoals bij de film past