Change of Habit (1969)

Elvis' afsluiter van zijn filmcarriere is een van de mindere uit het toch al bedenkelijke ouvre. Dit verhaal raakt kant nog wal maar bevat iig wel een goede soundtrack. Matig.

Matige Drama / Muziek film, waarin Mary Tyler Moore als non moet kiezen tussen Elvis Presley en de kerk.

In dit verhaal speelt Elvis Presley de jonge arts John Carpenter, die een bijzondere band heeft met zuster Michelle Gallagher (Mary Tyler Moore). Zij is één van de drie zusters die hem in zijn kliniek in New York helpen bij zijn pogingen om het getto op te knappen.

Een ondermaats drama, hoewel beter dan veel andere Elvis Presley films. Het was tevens Elvis Presley laatste film. De andere twee zusters worden overigens gespeeld door Barbara McNair (zuster Irene) en Jane Elliot (zuster Barbara).

Leuk om eens gezien te hebben deze Drama / Muziek film en vooral omdat het de laatste speelfilm was van Elvis Presley.

De allerlaatste feature movie van Elvis in een reeks van 31 films die 13 jaar eerder was gestart met Love Me Tender. Intussen is het 1969 en de tijden zijn serieus veranderd. In het merendeel van de sixties acteerde Elvis in onbezorgde sunny fun movies. De laatste jaren van het decennium evolueert hij mee met de rest van de filmwereld in een andere richting. Deze Change of Habit kon enkel maar gemaakt zijn in 1969 omdat het de vinger aan de pols houdt met de sociale veranderingen, gelijke rechten issues van Afro-Amerikanen en de noodzaak tot protestacties, … Het speelt zich af in een achterbuurt van New York (hoewel gefilmd in Californië) waarin Elvis een soort charismatische rock ‘n roll dokter speelt die dankzij zijn persoonlijkheid goed contact kan maken met de locals en hun problemen. Het is een dramamovie waarin serieuze issues worden getackeld en ingezoomd op het harde leven in de slums. Tot mijn verrassing wordt op een bepaald moment ook ingezoomd op een meisje met autisme, had geen idee dat de term al zo lang meegaat. Om de film te waarderen moet je het echt wel willen zien met de ogen van toen, zoniet zal het weinig hout snijden.

Als tegenwicht is er ook veel humor in verwerkt, soms zelfs van de grove soort die vandaag niet meer zou worden getolereerd.

De titel van de film heeft een dubbele betekenis waarbij habit staat voor zowel een manier van doen als voor wat we in het Nederlands habijt noemen (dus verwijzend naar het kledingstuk van nonnen en monniken). Het is dan wel een Elvis movie maar eigenlijk draait het verhaal niet echt rond hem maar rond de drie nonnen die undercover gaan in NYC. Hoofdrol is voor Mary Tyler Moore, die nadien nog een belangrijke rol zou gaan spelen in de televisiewereld met allerlei producties.

Voor mij was Elvis wel de aanleiding om de film te bekijken. En hij doet het uitstekend als Dr. John Carpenter met een coole persoonlijkheid. Het is en blijft jammer dat hij nooit de kans heeft gekregen of genomen (de aanbiedingen waren er bij momenten) om in een hoogwaardiger productie mee te doen. Want acteertalent had hij zeker wel. In deze film mag hij ook een viertal liedjes brengen en die klinken erg goed. Bijzonder dat de allerlaatste song van Elvis in een film de gospel Let Us Pray is, aangezien gospel uiteindelijk het favoriete muziekgenre van Elvis was.