Baby Blood (1990)

Na jaren aan een hoog tempo griezelfilms te hebben verslonden is er nog maar weinig waar je echt van opkijkt. Unieke filmconcepten zijn in het huidige oerwoud van remakes en ongeïnspireerde tienerhorrors ver te zoeken. Bovendien ligt de gore-factor in moderne producties de laatste tijd zo hoog, dat het haast mainstream geworden is en we voor minder niet meer uit onze luie stoel komen. Nergens zijn we nog veilig voor koele killers met wrede marteltuigen of nietsontziende monsters waarbij zelfs de ergste nachtmerries verbleken. En ja, natuurlijk zijn er de laatste jaren veel goeie horrorfilms gemaakt – de nieuwe lichting regisseurs waaronder Roth, Zombie, Aja en Marshall, hebben immers verdomd goed begrepen wat het publiek wil. Maar waar je als fan zo hard naar verlangt, is om nu en dan in een stapel vergeten oldies te grasduinen in de hoop een juweeltje op te graven dat even de voorspelbare, doch daarom niet per definitie slechte, alledaagse koek doet vergeten.

Baby Blood is zo’n juweeltje waarbij de nostalgische pre-internet en pre-koopvideo periode waarin nog niet alles en iedereen bereikbaar en beschikbaar was, weer oplaait. ’t Is dan ook onbegrijpelijk dat deze film – al meer dan 15 jaar oud nota bene! – zo weinig aandacht geniet en waarschijnlijk louter bekend is of zal worden bij genrecompletisten die met vaste regelmaat afdalen in de krochten van de cult- en horrorcinema.

Regisseur Alain Robak heeft zich ongetwijfeld laten inspireren door het destijds bij liefhebbers razend populaire Basket Case, maar hij gaat net een stapje verder en levert niet alleen een geslaagde combinatie tussen humor en horror af, maar eveneens een claustrofobisch portret van stedelijk Frankrijk. Baby Blood opent met een sequentie in een niet alledaagse setting, een circus, waar alle miserie begint en glijdt zo richting stad waar het onheil alleen maar uitbreiding neemt. De complexe relatie tussen een vrouw en het bij haar door een exotisch wezen ingeplant monstertje, waarmee zij overigens telepathisch communiceert, staat hierbij centraal. Tegen beter weten in, want gestuurd door haar moederinstinct, draagt ze het monstertje tot het negen maanden later geboren wordt. Maar de kijker weet al hoe laat het is wanneer blijkt dat het monstertje de dracht enkel kan overleven indien het sporadisch gevoed wordt met mensenbloed. Kortom, een hilarisch uitgangspunt dat verantwoordelijk is voor veel bloedvergieten en onwaarschijnlijke, absurde situaties.

Ondanks de sterke gelijkenissen met Henenlotter’s Basket Case heeft Robak de moeite gedaan om van Baby Blood meer dan alleen maar een goedkope rip-off te maken. Integendeel, hij is er zelfs in geslaagd om door middel van een scherpe visie Baby Blood op inhoudelijk en visueel vlak naar een hoger niveau te tillen. De geboekte vooruitgang in special effects liet bovendien toe de moordscènes fraaier af te werken waardoor het totaalplaatje minder amateuristisch oogde. Wie het concept van Basket Case wist te pruimen en al dan niet vond dat het in de uitwerking wat stroef verliep, zal deze prent zonder meer op prijs kunnen stellen. Voor mensen die niet vertrouwd zijn met het cultfenomeen uit het begin van de jaren ’80 betekent Baby Blood zoveel als een sublieme mix van spitsvondige dialogen, waanzinnig grappige situaties, mooie naakte vrouwen en originele kills met liters bloed en slijm dat lustig over het televisiescherm spat. Hoe dan ook een aanrader voor wie de mainstream-horror even wil ontvluchten en zich wil laten verrassen door een vergeten cultklassieker.

En alweer een goede aanrader Halcyon .

Er wordt veel gesproken over de Franse New Wave van de laatste jaren, met titels als Á L'interieur, Martyrs en Haute Tension, maar Baby Blood bewijst dat er ook 20 jaar geleden goede horror uit Frankrijk kwam.

Baby Blood heeft inderdaad een concept dat te vergelijken is met Basket Case, maar daar stoppen de gelijkenissen bij mij dan ook bij. Baby Blood wordt bijzonder stijlvol in beeld gebracht, waar Basket Case cult tot en met uitstraalt. De moord in de keuken is het beste voorbeeld van een stijlvolle scène. Geweldig geënsceneerde scène en bijzonder bloederig, wat trouwens over de gehele film te zeggen is. De climax belooft veel goeds, maar helaas weetRobak de verwachtingen niet helemaal in te lossen. De busscène is nog bijzonder sterk, maar de laatste scène een flinke domper. Een einde kan een film maken of kraken en hier scheelt het net dat halfe puntje wat Baby Blood van een hoge score weerhoudt. Robak bewijst een kundig regisseur te zijn en het is jammer dat we, naast zijn debuut, niet meer van deze man hebben mogen zien.

3,5*

Leuke film, die af en toe wel flink rommelig is.

De laatste tijd wordt Franse horror enorm gewaardeerd door de genreliefhebbers, daarom was ik ook wel benieuwd naar wat ouder werk. Echter had ik niet het idee naar een Franse film te kijken, aangezien de audio deels Frans, deels Engels was, erg vaag.

Het verhaaltje slaat natuurlijk compleet nergens op, maar de uitwerking is leuk gedaan. Soms zwart-komisch, maar meestal hard en vooral lekker bloederig. Ook waren er toch wel een paar onwaarschijnlijkheden zoals wanneer ze zichzelf in het water stort. De volgende scene zit ze opeens weer langs de kant. Heeft ze dan toch weer zelf omhoog gezwommen? Of die laatste busontploffing. Hij reedt alleen maar tegen een verkeersbordje aan.

Toch een leuke wegkijker en ben benieuwd geworden naar Lady Blood.

Ook naar aanleiding van Halcyon en met het vooruitzicht op Lady Blood
Gedurende de film volg je de vrouw die langs smerige plekken rondtrekt en allerlei sjofele losers tegen het lijf loopt. Daarbij vliegt de ene na de andere kill je om de oren. De vrouw is trouwens wel geknipt voor deze rol: ergens aantrekkelijk maar toch ook lelijk.

Het verhaal is rechttoe rechtaan, en de kills beginnen suggestief schokkend maar worden steeds explicieter en vooral erg bloederig. Uiteraard is de een meer geslaagd dan de ander, maar een aantal scenes is behoorlijk vindingrijk zoals de moord op de ambulancebroeder en ook het leegdrinken van de bloedtransfusiezakjes was wel ranzig. Reken niet op spanning (alles wordt 'aangekondigd') maar vooral op gore.

Het budget is denk ik laag waardoor het geheel wat amateuristisch overkomt. De vooruitgespoelde beelden van de truck en de auto zijn bijvoorbeeld knullig, maar dat heeft z'n charme nog wel. De 'gesprekken' tussen moeder en baby zijn grappig gekunsteld, maar imo te weinig om campy te zijn.

Nu twijfelde ik of de bezwangering was ingebeeld en ze gewoon gek was geworden, maar het allerlaatste shot nam die twijfel jammergenoeg weg. Al met al toch een verfrissend goor filmpje uit het "subgenre zwangere-vrouwen-horrors", en ik kijk uit naar Lady Blood die ongetwijfeld gelikter is en aan de trailer te zien minstens zo goor!

De synopsis belooft weinig goeds en dat klopt. Even kort nog. Een parasiet die al vanaf het begin der tijden bestaat, mag eindelijk geboren worden. De parasiet nestelt zich in het lichaam van een jonge vrouw en wacht aldaar op zijn geboorte. Met een hemeltergende kraakstem die de kijker gedurende 90 minuten zal teisteren, geeft de hongerige parasiet de vrouw bevelen om zijn onverzadigbare lust naar bloed te stillen. Jaja.

De film is niet bijzonder rijk aan afwisseling. De verhaallijn bestaat feitelijk uit weinig meer dan het doden van slachtoffers en het nuttigen van bloed. En bloed is er voldoende. Enkele scènes zwelgen er zelfs buitensporig in. Op zich niet verkeerd, maar ik vind het ook wel prettig als een verhaal iets meer investeert in de context. In dit geval de aard en achtergrond van de parasiet en de verstandhouding met het personage dat zijn levensdrager is. Die dingen worden slechts oppervlakkig beroerd.

En dat is jammer, want de dialogen tussen parasiet en draagster zijn in aanzet soms best interessant. Maar juist op het moment dat je je dat realiseert, wordt de conversatie abrupt afgebroken en volgt de zoveelste scène waarin het bloed welig stroomt. Net als je geïntrigeerd raakt door de innerlijke vertwijfeling van de dragende vrouw of door het innerlijke wezen van de parasiet, schakelt de film over naar iets volkomen banaals.

Dat kan bloederigheid zijn, maar dat kunnen ook vervelende personages zijn, die steeds maar weer opduiken. Van die personages die over een beperkte karakterradius beschikken en erg zwart-wit zijn opgetekend. Ze zijn gewelddadig, zinnelijk of agressief en bezitten geen enkel intrigerend brokje relativerende intelligentie die nieuwgierig maakt. Desondanks krijgen ze te veel speeltijd, terwijl het enige belang van hun rol die van slachtvee is.

Een andere vorm van banaliteit is het amper boeiende naakt. Het vrouwelijke hoofdpersonage is veelal zonder kleding te zien want het vangen van slachtoffers geschiedt vooral in naakte staat. Heel prikkelend is die naakte staat niet. Waarom niet? Nou, de naaktheid is gewoon veel te functioneel. Bovendien is hoofdrol Emmanuelle Escourrou helemaal niet aantrekkelijk. Eerder brr.

Nee, geen fijne film. En dan heb ik het belangrijkste element dat aan de film ontbreekt nog niet eens genoemd. Dat element heet spanning. Behalve één of twee korte momenten vanuit het perspectief van een slachtoffer, is er geen spanning te bekennen. Dat krijg je als je als filmmaker helemaal inzet op schokkende banaliteiten en niet investeert in de breedte van het verhaal, in de personages, het kwaad, de dialogen.

Vervelende film.

Een slangachtige parasiet glijdt de vagina van een circusmeisje binnen tijdens haar slaap. Via telepathie zet hij haar aan om te moorden, want het beestje heeft veel bloed nodig om geboren te kunnen worden... Baby Blood was de allereerste "gore" Franse horrorfilm. Eén van die grappige momenten is Jacques Audiard in de rol van een jogger, die tegen een muur platgeramd wordt en daarna onthoofd. Hoe een inmiddels grote regisseur begon in een horror-cultfilm. De matige hoofdactrice ziet er redelijk marginaal uit met die enorme spleet tussen haar tanden; je kan er haast een boek tussen klasseren.
Aan bloed en gore effecten geen gebrek... ze hebben echt wel wat liters gebruikt. Voor zo'n lowbudget film zijn sommige special effects zelfs best in orde. Ook enkele geniale camerastandpunten maken het verschil. (bvb na de crash met een taxi).

Wat mij betreft geen meesterwerk, maar wel een horrorfilm die deze benaming waardig is. De film viel op het festival van Avoriaz buiten competitie wegens te bloederig maar kreeg alsnog een speciale juryprijs via bemiddeling door niemand minder dan Wes Craven. Inmiddels een film met een heuse cultstatus die eigenlijk nooit helemaal vergeten is geweest. 3*

Matige film over een vrouw die bij het circus werkt en een bloeddorstige parasiet binnen krijgt. Op zich een prima gegeven voor een horrorfilm. De interne dialogen tussen het wezen en de vrouw zijn soms leuk, maar hier had echt wel meer in gezeten. De opbouw is wat fragmentarisch en afgezien van een paar korte bloederige scenes, is het voornamelijk wat aan de saaie kant.

Mwa.

Baby Blood is een film die ik keek omdat ik geen keuze had. Ik bevond me onder gezelschap en dit was de film die werd uitgekozen. Ik had er zelfs nog nooit van gehoord en het concept had me ook niet bepaald getrokken. Toch wist de film me best te pakken waardoor het niet compleet waardeloos werd, verder vond ik het niet best.

Een film die gelukkig nog een beetje voor het praktische pad kiest, maar vervolgens de indrukwekkende gedeeltes buiten beeld laat. Robak kiest voor een aanpak waarbij bloed off-screen op het gezicht van een personage wordt gespoten, maar de open wonden worden slim buiten beeld gehouden. Hierdoor beschikt de film direct over een goedkoop gevoel dat niet echt werkt.

Het verloop is nog aardig, maar het slechte acteerwerk van Escourrou zorgt ervoor dat de gesprekken tussen haar en de demon niet overtuigen. De dialogen zijn overigens ook van zeer vreemd niveau, echt zwaar ondermaats. Wat de film nog een beetje weet te redden is het avontuurlijke gevoeltje dat de kijker nog wel vlot door de speelduur weet te leiden.

Voor een film binnen dit kaliber valt er nog doorheen te komen, maar ik kan er verder niet zo veel mee. Concept is ondertussen redelijk achterhaald, maar op de gebieden waar het wel mee kan uithalen doet het weinig. Robak kiest met deze film voor een te makkelijk pad waardoor er niet echt iets is dat goed indruk weet te maken. Jammer.

Hele leuke Franse culthorror.

En ook "gewoon" te bekijken op Netflix. Ik had allereerst een soort rauwe ranzige horrorfilm verwacht, maar dat valt wat eerste betreft reuze mee. Yanka is een jonge circusartieste die onder de duim ligt van haar agressieve echtgenoot. Op een dag gebeurd er iets geks op het circusterrein; een panter is helemaal aan gort geblazen en iedereen staat voor een raadsel. Al snel blijkt dit het werk te zijn van een parasiet, die zijn uitweg heeft gevonden in Yanka. Niet veel later, na enige buikkrampen en rare symptomen besluit Yanka naar Parijs te vluchten en blijkt er wel iets heel vreemds aan de hand te zijn. Ze kan met haar ongeboren kind praten.

En dit ongeboren kind wil gevoed worden met bloed, en ja, dan wordt een Baby Blood een soort serial killer on the road. Yanka komt de meest absurdistische en typische mannen (en vrouwen) tegen en het moorden gaat makkelijker af dan gedacht. De moorden zien er zo fout en over de top uit; bijna alsof het gaandeweg steeds gewoner lijkt te worden. En het bloed spat je rond je oren.

Hillarische hoogdepunten: Die bloedbank-bus, en vooral die ambulancescene.. Ook het resultaat aan sich houdt het lekker mysterieus. Wat is dat kind nou precies geworden?

Nee, ik heb me reuze vermaakt met deze heerlijke foute prent die de nadruk gelukkig wat meer op de humor en ironie legt. Een beetje in de trent La Meute, La Horde en Goal of the Dead... Wel een bewijs dat in 1990 ook qua horror in Frankrijk nog iets moois te beleven was. De actrice was een mooie jongedame en acteerde goed.

Ik heb ervan genoten... en gelachen.

4,0* (maar leunt tegen een 4,5* aan)

“f*ck him and I grab him by the balls”

Huh....waarom halen sommige hier op MM de goedkope en flauwe film "Basket Case" aan? Want dit is op een rare manier veel meer schatplichtig aan Alien...waar een parasitair "iets" het lichaam binnendringt.(er zijn zelfs een Chestburster en face-hugger-scene) Maar met het grotere verschil dat deze film de relatie benadrukt tussen de hoofdpersoon, Bianca (Yanka), en de bloeddorstige parasiet.

De film begint met de vangst van een luipaard in Afrika. Die harige vierpotige vriend wordt naar een circus in Frankrijk gestuurd waar een circuseigenaar zijn vrouw slaat. Wat ze niet weten is dat de luipaard, de gastheer is van een parasitair organisme die vervolgens zijn intrek neemt in de vrouw (dit deed me een beetje denken aan de Sumatraanse Aap-rat van Braindead) met alle gevolgen van dien.

Zwangerschap en een baby op de wereld zetten, is voor een vrouw een periode van grote veranderingen en veel onzekerheid zeker als het anders verloopt dan je voor ogen had. En volgens mij vergroot de film dit met zwarte humor...deze nachtmerrie. Oorzaak nummer één is natuurlijk; "De man" waardoor de foetus zich voedt met het bloed van mannen. Er volgen dus voldoende brute moorden, alsof dit een soort feministische slasher was.

Zo goed als aangehaalde voorbeelden was dit niet! Misschien dat het nog wat uitmaakt welke versie je kijk, de Franse versie heeft wat meer gore, die in de Amerikaanse versie zijn verwijderd maar naar verluidt levert Gary Oldman daarin wel de stem van de kwaadaardige foetus.

De exploitatiefactor is hier behoorlijk hoog, met voldoende naaktheid, bloedvergieten en solide praktische effecten. Die speciale effecten zijn zeer behoorlijke gemaakt door Benoit Lestang (Martyrs, Brotherhood of the Wolf) en Guy Monbillard (The Hunger Games 2, HhhH, The French Dispatch) Tegelijkertijd is de film behoorlijk slim en slaagt hij er uitstekend in de vreemde relatie tussen moeder en kind vast te leggen, waardoor het zo'n wonderbaarlijk raar horrorfilmpje werd.

Baby blood omvat zo een beetje alles wat die 80s horror movies trachten te zijn. Traditionele ingrediënten zoals vreemde creaturen, gore en naakt zijn aanwezig. Misschien niet de gehele film door, maar de combinatie van dit alles maakt zeer veel goed. Emmanuelle Escourrou is misschien niet het grootste licht geweest in de acteerswereld en haar oeuvre is daardoor vervolgens beperkt gebleven. Toch laat ze een indruk na. Op haar gespleten voortanden kon je niet naast kijken, net als haar voluptueuze lichaam en boezem. Waar dit in het begin van de film in het circus nog verborgen bleef, gaat ze in dat vervallen pand total loss.

Geeft ze in de film geboorte aan een vreemd creatuur dat haar in de buik aansprak om hem met bloed te voeden. Krijg je meteen de Alien gadgets er gratis bij: een chestburster en facehugger! Het begin ook van het gore gedeelte van de film. Je moest er toch even op wachten. Het ritje in de ambulance wordt vervolgens onvergetelijk.

Het eindigt jammer genoeg nogal abrupt. Daar kon nog veel meer plezier uitgehaald worden. Misschien was het budget op? Leuk en vermakelijk was het zeker, maar een hoogvlieger is het niet, toch niet in naamsbekendheid.

Is deze echt uitgebracht als een horror, of een comedy, als het als comedy zou zijn krijgt hij een sterretje meer. Was echt zo belachelijk en vreselijk geacteerd, maar ja heb hem pas 35 jaar later gezien...