Ride with the Devil (1999)

Gisteren gezien en van genoten. Zeker geen slechte film en zelfs Jewel deed lekker mee

redelijke film met wel mooie beelden, goed acteerwerk, en leuk verhaal.

alleen duurde het net wat te lang en werd het langdradig

3 sterren

De Burgeroorlog in Amerika, ik vind het altijd wel interessant.

Dat er eerst zoveel gevochten is totdat er eindelijk een soort van eenheid ontstond. Na dit soort prentjes snap je altijd wel meer waarom Amerika vrijheid zo hoog in het vaandel heeft staan.

Verder cowboys, paard en wagen, dat droge warme weer. Ik heb er niks mee. Het verhaallijntje is afgezien van een poef pow momentje redelijk saai te noemen. De vriendschap onderling komt wel aardig naar boven. Ook erg mooie muziek bij tijd en wijlen.

Maguire met zijn ingestudeerde accent haha, ja het leek nergens naar. Ik zag opeens Jewel opduiken en toen kon ik het laatste stuk nog net volhouden. Wel preutse manier van filmen. Zelfs een tiet kwam al niet helemaal in beeld, maar goed.

2,5 sterren lijkt me weer meer dan genoeg.

Ride with the Devil is een aardige verfilming van de burgeroorlog in de VS, maar echt interessant wil het niet worden. Ten eerste is de casting van Tobey Maguire een grote fout. Hij past totaal niet in een dergelijke rol, wat bij voorbaat een negatieve invloed heeft op de geloofwaardigheid van de film. Verder weet de rest van de cast ook geen gedenkwaardige rollen af te leveren, hoewel deze karakters niet bepaald storend waren.

Enige verbondenheid met de karakters ontbrak, waardoor de impact van het leed minimaal was. Hierdoor werd deze film uiteindelijk een aaneenschakeling van gebeurtenissen, waarbij Jewel de noodzakelijke vrouwelijke rol voor haar rekening nam. Dit deed zij overigens heel aardig.

Het regiewerk van Ang Lee is vrij kleurloos, een echte stempel van de regisseur ontbreekt. Ook dit draagt eraan bij dat Ride with the Devil door mij snel vergeten wordt.

Trage en ietwat saaie film over een interessant onderwerp. Het is op zich wel aardig om het verloop van de Amerikaanse Burgeroorlog in de westelijke(re) staten eens te zien (het bloedbad van Lawrence voorop) en de setting en vormgeving zijn bewonderenswaardig, maar Ride with the Devil kon niet de volle tweeënhalf uur boeien. Hoofdrolspeler Tobey Maguire loopt rond als een simpele ziel, al weet ik niet of dat aan hem ligt. Wellicht is zijn personage gewoon niet interessant genoeg om de film te dragen. De rollen van Jeffrey Wright en Simon Baker vond ik een stuk sterker en interessanter. Zij wisten wat meer te overtuigen, al hebben ze deze tamme film daar nou ook niet echt mee kunnen redden.

Op één na (Hulk) heb ik alle films van de veelzijdige regisseur Ang Lee gezien. Door de bank genomen kunnen zijn films op een hoge waardering mijnerzijds rekenen. Dat geldt niet meer voor deze film. Na herziening moet ik tot de conclusie komen, dat dit toch wel veruit de minste film is van Ang Lee. Het verhaal spreekt mij totaal niet aan —er zijn veel betere films gemaakt over de Amerikaanse Burgeroorlog— en ook het acteerwerk vind ik van een bedenkelijk niveau. Dat geldt zeker voor Toby Maguire, die mij eigenlijk nog nooit heeft kunnen bekoren m.u.v. zijn rol als Spider-man.

Helemaal mee eens. Film doet recht aan het slome tempo, en de manier van praten en vertellen. Mensen hier denken dat ze anderhalve eeuw geleden ook zo ad rem en zo snel wisecracks produceerden als Eastwood lood schoot uit z'n six-shooter. Film doet ook recht aan het grijze gebied en de onduidelijkheid tussen de noordelijken en de zuidelijken, met zelfs tegenstellingen die dwars door familieverbanden liepen, en dat de oorlog werd gebruikt om eigen conflicten uit te vechten. Gaandeweg zie je dat de verbittering toeneemt, en de onbereidheid om de strijdbijl te begraven. Goeie rol van sloompie (die z'n ogen niet in z'n achterhoofd zitten) Tobey Maguire.

Moeilijk te beoordelen film die in de terugblik eigenlijk beter wordt. Een fraaie verbeelding van een chaotische strijd waarin mannen (jongens soms nog) meegesleurd worden in een conflict waar ze niet om gevraagd hebben, maar waarin ze zich door omstandigheden gedwongen soms ontwikkelen tot bandieten voor wie het nauwelijks nog telt dat ze ooit de directe buren van hun volgende slachtoffers waren – waar hebben we dat vaker gehoord? De cast overtuigt volop, met Jeffrey Wright als de bevrijde slaaf Daniel Holt voorop en Jonathan Rhys Meyers als de psychopatische Pitt Mackeson daar vlak achter, maar met de vertolking van Tobey Maguire blijf ik moeite houden: de rol van onwillige soldaat in het begin is hem op het lijf geschreven, maar in de loop van de film zie ik hem niet verharden tot een man van wie het begrijpelijk is dat hij zich in alle geweld staande heeft kunnen houden. Ook eindigt de film wel wat erg abrupt, maar de impact van het geheel en de knappe manier waarop ik als kijker steeds meer gevoel krijg voor de vervagende morele grenzen brengen me toch tot 4*.

De Ang Lee-film voor mensen die geen fan van 'm zijn geloof ik. Erkende Ang Lee-fans als BBarbie en gauke hebben deze relatief laag staan. Terwijl ik dit als niet-fan zijn een na beste vind. Kilometers onder The Ice Storm dat wel. Lekkere van deze film is dat hij niet drijft op plot, maar een deel van de burgeroorlog voor mij wel invoelbaar maakt. Interessante en terecht heel jonge cast ook. Laat zich lezen als een soort Bratpack voor eind jaren '90 met als verschil dat ze bijna allemaal een behoorlijke puinzooi van hun leven en/of carriere maakten en daardoor eigenlijk nogal mislukten (inclusief Maguire (die ook niet veel succesvols deed naast zijn Spidermanfilms) en ook voor Jewel (die in deze tijd heel succesvol was als zangeres werd dit geen nieuwe carriere (ze is een beetje de zwakke schakel in deze film ). Einde is wat langerekt. Maar behoorlijk goede film