Jubilee (1978)

wat een pure onzin zeg, deze film is alsof er gewoon de hele tijd tegen je scherm wordt gezeikt en dat ze daarvan een videotape betitelen met 'Jubilee'. afgang en dikke geldklopperij, haast ongeloofwaardig dat Jarman zich voor zoiets heeft verleend.

langs de andere kant begrijp ik wel dat de experimentele stroming van de film volledig overeenkomt met die van Jarman zelf. het is te betreuren dat er niet meer experimenteel anarchistische punkfilms als deze gemaakt zijn, dan zou er tenminste een nieuw genre kunnen uit voortgekomen zijn en was deze film meer een grondlegger die om zijn waarde zou moeten gewaardeerd worden dan een misbaksel van een film dat eigenlijk leuk geprobeerd is maar volledig in is gegaan, zeeeeeker vergeleken met Jarmans andere kunstwerken.

Wel, het is ontegenzeggelijk een originele film. Niet echt een geslaagde, maar ik waardeer de poging.

Jarman wilde een film maken over punk, maar zover ik begrijp is dit er niet echt eentje geworden die bij punkliefhebbers echt geliefd is, ondanks de muzikale performances tussendoor. Ik heb geen flauw idee wat Jarman nou werkelijk van de punkbeweging vond en waarom hij er een film over wilde maken, maar ondanks optredens van vele artiesten uit de toenmalige scene lijkt er weinig liefde voor de stroming te vinden te zijn. Wel is dat moeilijk te meten, aangezien punk graag op alles en iedereen pist, dus waarom ook niet over zichzelf?

Niettemin is Jarman wel erg zwaar op de hand. Zo'n toevoeging van een tijdreizende koningin Elizabeth I zou een geestig komisch contrast kunnen zijn, maar wordt vooral gebruikt om het geheel wat kunstzinnig te maken al kan ik geen reden bedenken waarom. Nog vermoeiender is het constante gehamer op dat iedereen beheerst wordt door de media. In principe wel een stelling waar punkartiesten zich in zouden kunnen vinden, maar of ze ook werkelijk afgebeeld wilden worden als zelf een onderdeel van de mainstream media is twijfelachtig. Aan het einde gaat Jarman zelfs zo ver door te stellen dat iedereen, punk of geen punk, eigenlijk gewoon een nazi is. Tja, wat moet je met zo'n stellingen? Er zit een zekere humor in, maar iets aan de kunstzinnige stijl en retorische dialogen maakt het allemaal wat zwaarmoedig, waardoor het nooit echt leuk of prikkelend wordt, ondanks enkele fascinerende wilde scènes.

Jubilee is vooral tot in het extreme een film van zijn tijd, maar helaas vooral van die onderdelen van dat tijdperk die de mensen bewust achter zich hebben gelaten en die wellicht nooit meer in de mode zullen komen. Jammer, dit leek me nog wel iets speciaals, maar de film werkt gewoon niet echt.
2*

"And the world's your oyster, so swallow it!"

Regisseur Derek Jarman maakte in 1970 zijn eerste filmpjes. Zo filmde hij een van de eerste optredens van de Sex Pistols die in de ruimte boven zijn atelier speelden. Later zijn die fragmenten gebruikt in de documentaire The Great Rock 'n' Roll Swindle (1980) In deze film geeft regisseur Jarman zijn visie op de Britse maatschappij ten tijde van diezelfde punkbeweging (1977-1980), een subcultuur waarvan de strijdkreet “No future!” en ook niet zo enthousiast was over het verleden.

Tja...de film? Geen idee, wat ik ervan moet denken! Moeilijk te omschrijven! Gezien we nu zo vijftig jaar verder zijn is dit alles een beetje gedateerd. Maar als een soort tijdcapsule naar de punkcultuur...? De film doet in ieder geval geen poging om het publiek te vermaken. Het heeft wel zijn momenten, maar als geheel is het een beetje een zooitje. Visueel bezit het de punk-stijl en flair! Soms ook het gevoel van een satirische houding ten opzichte van het punkethos Commentaar op punk, als dat géén punk is? Er is geen plot in de film, het lijkt alsof erop de dag zelf werd besloten wat te filmen. Brandende kinderwagen, kruisiging van Christus komt tot een orgie, ballerina danst rond een kampvuur gadegeslagen door gemaskerde mannelijke naakte saterfiguren enz, Het start allemaal met koningin Elizabeth I. die samen met alchemist en wichelaar John Dee, Helen de dwerg (fervent aanhanger van punk band Sex Pistols ) en Shakespeare's Ariel (The Tempest) naar het heden reist ten tijde van de punk. Het script staat verder vol met citeerbare regels. De film voelt als een vreemdsoortig gewelddadig visueel gedicht. Doordat regisseur Jarman, een openlijk homoseksuele figuur en homorechtenactivist was de film ook menigmaal homo-erotisch maar vrouwelijke naaktheid werd eveneens niet geschuwd. Vrouwen gebruiken mannen als lustobject. Er zijn aardig wat beroemdheden uit de Britse homo- en punkscene te zien. Vreemd onevenwichtig maar soms ook intrigerend. Tja na het zien van de film weet had ik nog steeds geen idee wat er mee aan moet. Herzien zal ik dit niet gauw doen maar ik wil er ook geen slechte beoordeling aan geven!