Jubilee (1978)

Anarchy in the UK!

Fijn punk filmpje. Geschift groepje randdebielen, verschoven morrelen en waarden en af en toe wat seks en geweld, meer is er eigenlijk niet, maar toch weet het te boeien. Er is amper plot (laat staan plotontwikkeling), maar de geschiftheid blijft fris om te zien.

Uiteindelijk vooral een film dat erg cult aan doet, voor zover dat een begrip of genre kan zijn. Een grauwe, fletse low-budget look en shockfactors die in het verlengde liggen van bijv. een Pink Flamingos. Maar zolang de handrem niet in zicht lijkt, het nergens storend amateuristisch wordt (zoals bij Kichiku of tot op zekere hoogte A Boy and a Dog) en alles ook nog erg vermakelijk in elkaar is gezet, zie ik tien keer liever dit soort films dan het gros aan Hollywood meuk.

Een punkfilm van (mijns oordeels) kaliber. Als je het allemaal niet zo nauwlettend volgt (welk de aanvankelijke stimulance is), dan lijkt het allemaal een bij elkaar geraapt zooitje. Maar na het een aantal keer gezien te hebben is er duidelijk iets wat de film zeggen wil. Daar moet je de film mogelijk wel een aantal keer voor bezien om het te ontdekken. Dat was voor mij geen probleem. Met muziek van de toen redelijk fameuze punkbands 'Chelsea' en 'Wayne County & the electric chairs', en niet te vergeten Siouxsie and the Banshees....dan wordt het al verleidelijker. Als dan ook nog favorieten als (de vroegere) Adam and the Ants en Toyah muziekverantwoordelijk zijn, tevens meespelen in de film, ja, dan lijkt het toch wel wat. En niet te vergeten Brian Eno, vroeger bandlid Roxy Music, en later (vast) producent van o.m. U2. O.k., dat was betreft het muzikale deel. De film is eigenlijk een verfilming van een Engeland zoals het zou zijn als eens de media de totale macht zou hebben in een land, met alleen commerciele belangen. Er wordt op ongenuanceerde wijze weergave gedaan van een visie.

Zo is het nauwelijks een verhaal te noemen, maar een meer verfilmde docu over jonge punks en een aantal 'normale' mensen met een gevallen moraliteit, verwarring........Toch ook echt weer geen docu, daar het echt volgestauwd is met anarchy. Laten we het maar bij 'cult' houden, maar wel een met (basic gezien dan) een aardig uitgedacht toekomstscenario.

Een vrolijke film is het allerminst, het staat geheel in het teken van totaal verval (zelfs Adam Ant wordt vermoord). Een verval die men niet wilde zien aankomen, 'they forgot to lead their lives' zoals Borgia (de grote baas) verwoordt, en later eraan toevoegt: ,,...As long as the music's loud enough, we won't hear the world falling apart.'', hard maar toch best sterk.

Ik heb onlangs gelezen dat deze film 'online' of noem het 'live' is opgenomen. Er was geen script en er is niet gerepeteerd. Het enige waar de cast zich aan vast kon houden was de globale verhaallijn, en van daaruit stond vrij hoe je de rol zelf vervulde. De film is een soort artistiek experiment geweest van Derek om te bezien hoe een film er met deze invalshoek eruit zou komen te zien. Grappig.

Wil hem nog steeds erg graag zien. Geen idee wat ik ervan zal gaan vinden, maar op zijn minst waarschijnlijk interessant

Heb hem al heel lang, maar nooit zin om hem op te zetten....

Waaazige film.

Maar wel cool.

Soort van A Clockwork Orange meets The Doom Generation.

Maan dan meer punk. En meer artsy.

Hm.......de film die jij noemt heb ik echt nevernooit van gehoord. Gaan checken maar 's.......

Wat ik overigens ietsjes (achteraf dan wel) spijtig vind is dat Siouxsie slechts een nummertje vertolkt in de film, meer niet.

Misschien omdat zij in de punkstroming toen net iets meer waardigheid toonde, iets minder 'bollox'-mentaliteit. Wie zal het zeggen....?

wat een pure onzin zeg, deze film is alsof er gewoon de hele tijd tegen je scherm wordt gezeikt en dat ze daarvan een videotape betitelen met 'Jubilee'. afgang en dikke geldklopperij, haast ongeloofwaardig dat Jarman zich voor zoiets heeft verleend.

langs de andere kant begrijp ik wel dat de experimentele stroming van de film volledig overeenkomt met die van Jarman zelf. het is te betreuren dat er niet meer experimenteel anarchistische punkfilms als deze gemaakt zijn, dan zou er tenminste een nieuw genre kunnen uit voortgekomen zijn en was deze film meer een grondlegger die om zijn waarde zou moeten gewaardeerd worden dan een misbaksel van een film dat eigenlijk leuk geprobeerd is maar volledig in is gegaan, zeeeeeker vergeleken met Jarmans andere kunstwerken.

De films van Derek Jarman zijn nooit gemakkelijk geweest. "Een decadente, bizarre punkfabel, waarin een alchemist (woordenboek: alchemie = oude vermeende kunst om onedele metalen in goud te veranderen) aan koningin Elisabeth I voorstelt een reis naar de toekomst te maken", las ik. In ieder geval controversieel, experimenteel, aggressief, anarchistisch en gewelddadig. Ik denk dat de regisseur op een onbuigzame manier zijn kwaadheid heeft willen laten zien. Maar voor mij blijft het allemaal moeilijk te doorgronden.

nooit deze film afgekeken, maar voor 1977 een intersante soundtrack met muziek van o.a. Adam & The Ants, Toyah, en Brian Eno

Wel, het is ontegenzeggelijk een originele film. Niet echt een geslaagde, maar ik waardeer de poging.

Jarman wilde een film maken over punk, maar zover ik begrijp is dit er niet echt eentje geworden die bij punkliefhebbers echt geliefd is, ondanks de muzikale performances tussendoor. Ik heb geen flauw idee wat Jarman nou werkelijk van de punkbeweging vond en waarom hij er een film over wilde maken, maar ondanks optredens van vele artiesten uit de toenmalige scene lijkt er weinig liefde voor de stroming te vinden te zijn. Wel is dat moeilijk te meten, aangezien punk graag op alles en iedereen pist, dus waarom ook niet over zichzelf?

Niettemin is Jarman wel erg zwaar op de hand. Zo'n toevoeging van een tijdreizende koningin Elizabeth I zou een geestig komisch contrast kunnen zijn, maar wordt vooral gebruikt om het geheel wat kunstzinnig te maken al kan ik geen reden bedenken waarom. Nog vermoeiender is het constante gehamer op dat iedereen beheerst wordt door de media. In principe wel een stelling waar punkartiesten zich in zouden kunnen vinden, maar of ze ook werkelijk afgebeeld wilden worden als zelf een onderdeel van de mainstream media is twijfelachtig. Aan het einde gaat Jarman zelfs zo ver door te stellen dat iedereen, punk of geen punk, eigenlijk gewoon een nazi is. Tja, wat moet je met zo'n stellingen? Er zit een zekere humor in, maar iets aan de kunstzinnige stijl en retorische dialogen maakt het allemaal wat zwaarmoedig, waardoor het nooit echt leuk of prikkelend wordt, ondanks enkele fascinerende wilde scènes.

Jubilee is vooral tot in het extreme een film van zijn tijd, maar helaas vooral van die onderdelen van dat tijdperk die de mensen bewust achter zich hebben gelaten en die wellicht nooit meer in de mode zullen komen. Jammer, dit leek me nog wel iets speciaals, maar de film werkt gewoon niet echt.
2*

"And the world's your oyster, so swallow it!"

Regisseur Derek Jarman maakte in 1970 zijn eerste filmpjes. Zo filmde hij een van de eerste optredens van de Sex Pistols die in de ruimte boven zijn atelier speelden. Later zijn die fragmenten gebruikt in de documentaire The Great Rock 'n' Roll Swindle (1980) In deze film geeft regisseur Jarman zijn visie op de Britse maatschappij ten tijde van diezelfde punkbeweging (1977-1980), een subcultuur waarvan de strijdkreet “No future!” en ook niet zo enthousiast was over het verleden.

Tja...de film? Geen idee, wat ik ervan moet denken! Moeilijk te omschrijven! Gezien we nu zo vijftig jaar verder zijn is dit alles een beetje gedateerd. Maar als een soort tijdcapsule naar de punkcultuur...? De film doet in ieder geval geen poging om het publiek te vermaken. Het heeft wel zijn momenten, maar als geheel is het een beetje een zooitje. Visueel bezit het de punk-stijl en flair! Soms ook het gevoel van een satirische houding ten opzichte van het punkethos Commentaar op punk, als dat géén punk is? Er is geen plot in de film, het lijkt alsof erop de dag zelf werd besloten wat te filmen. Brandende kinderwagen, kruisiging van Christus komt tot een orgie, ballerina danst rond een kampvuur gadegeslagen door gemaskerde mannelijke naakte saterfiguren enz, Het start allemaal met koningin Elizabeth I. die samen met alchemist en wichelaar John Dee, Helen de dwerg (fervent aanhanger van punk band Sex Pistols ) en Shakespeare's Ariel (The Tempest) naar het heden reist ten tijde van de punk. Het script staat verder vol met citeerbare regels. De film voelt als een vreemdsoortig gewelddadig visueel gedicht. Doordat regisseur Jarman, een openlijk homoseksuele figuur en homorechtenactivist was de film ook menigmaal homo-erotisch maar vrouwelijke naaktheid werd eveneens niet geschuwd. Vrouwen gebruiken mannen als lustobject. Er zijn aardig wat beroemdheden uit de Britse homo- en punkscene te zien. Vreemd onevenwichtig maar soms ook intrigerend. Tja na het zien van de film weet had ik nog steeds geen idee wat er mee aan moet. Herzien zal ik dit niet gauw doen maar ik wil er ook geen slechte beoordeling aan geven!

Een fragmentarische film over punkers, een mediamagnaat en een tijdreizende vorstin. Lekker anarchistisch, en het is leuk om te zien dat kritiek op de media van alle tijden is. Die kritiek komt vaak vanuit groepen die moeite hebben om aan te haken en zich niet vertegenwoordigd voelen — begrijpelijk.

Natuurlijk ging Citizen Kane daar ook al over, maar dan vanuit een ander perspectief.

Verder kon ik niet zo veel met de film, al zitten er genoeg leuke scènes en oorspronkelijke ideeën in om toch tot een nipte voldoende te komen.

3*

Van deze film had ik echt nog nooit gehoord, terwijl ik vroeger toch best wel in de punkscene zat. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik deze film dan zou moeten kennen. Toen keek ik niet zoveel films als tegenwoordig. Echt een hoge waardering krijgt de film niet. Het verhaal opzich klinkt toch best wel goed. Maar dan moet het natuurlijk wel goed verfilmd worden.