Kozure Ôkami: Jigoku e Ikuzo! Daigorô (1974)

Inderdaad een tegenvallend einde van de reeks. De grote vijand, degene die verantwoordelijk is voor al het bloedvergieten, degene die Itto geen moment rust geeft, ontsnapt gewoon! Retsudo Yagyu overleeft, maar misschien heeft de held altijd wel een aartsvijand nodig... toch zou ik nog wel een deel zeven willen zien. Ik denk dat Wakayama echter niet echt te porren is voor een vervolg, aangezien hij al een tijdje dood is

Verder is de clan van de bastaardzoon van Retsudo één van de coolste uit de reeks, vooral door de drie geestsamurai die Ogami Itto vrij letterlijk op de voet volgen... Ook Retsudo's dochter is erg tof, met haar messenact.

Het eindgevecht belooft ten slotte een enorm spektakel te worden, maar is helaas een sof. De kinderwagen blijft maar kogels uitspuwen zonder dat hij herladen hoeft te worden. Dat gaat er bij mij niet in. Ik kijk toch naar een chanbara? Zwaardactie wil ik zien! Dat de kinderwagen ook dienst doet als slee is dan wel weer super!

Ook van mij maar een beoordelingsrijtje:

1. deel 4: Lone Wolf And Cub: Baby Cart In Peril
2. deel 2: Lone Wolf And Cub: Baby Cart At The River Styx
3. deel 3: Lone Wolf And Cub: Baby Cart To Hades
4. deel 1: Lone Wolf And Cub: Sword Of Vengeance
5. deel 6: Lone Wolf And Cub: White Heaven In Hell
6. deel 5: Lone Wolf And Cub: Baby Cart In The Land Of Demons

Een niet helemaal waardige afsluiter van een verder prachtige reeks.

Wat mij vooral tegenstaat aan dit laatste deel is dat het té vol zit met actie. Waar de andere films vaak rustig beginnen en langzaam opbouwen naar een climax, krijgt Ogami Itto hier de ene na de andere vijand voor z'n voeten geworpen. White Heaven in Hell begint goed met het gevecht tegen Retsudo's dochter en wordt daarna pas echt spectaculair met de introductie van de zombiesamurai. Het eindgevecht en de afloop van de saga stelden me echter teleur. De skiërs vond ik er wat knullig uitzien, om over de soldaten op kindersleetjes maar niet te spreken. En dan het onbevredigende eind. Ik had liever die akelige Retsudo zien wegkwijnen, of Ogami Itto een vredige dood zien krijgen. Waarschijnlijk wilde de productiemaatschappij de optie voor een vervolg openlaten. Trouwens wel leuk dat een deel van de film zich in de sneeuw afspeelt. De liters bloed steken hierdoor lekker contrastrijk af tegen het maagdenwit.

White Heaven in Hell blijft een vermakelijke chanbara, maar voor mij is het wel het minste deel uit de reeks.

Wat mij betreft juist het beste deel in de reeks en dat heeft met name met sfeer te maken. Voor mijn gevoel audiovisueel het meest verzorgde deel uit de reeks, met aardige natuurbeelden, waarbij geluiden van de wind het sfeerplaatje completeren. De intro met de funky muziek mag er ook zijn overigens. Wat muziek is het ook opvallend dat er af en toe een paar maten uit Een nacht op de kale berg van Moessorgski te horen zijn, te weten als Retsudo zijn spinnenzoon op zoekt, en tijdens het eindgevecht.

Het verhaal is natuurlijk onzinnig, en nadat de upgrades van het karretje al opgehouden zijn enkele films eerder, had ik daar ook niet veel hoop op. Maar alles komt weer voorbij, waarbij naar het einde toe gewerkt wordt, want de bloedfonteinen duiken vooral daar op. Het eindgevecht in de sneeuw mag choreografisch gezien niet het mooist zijn, maar was wel erg vermakelijk. Goede climax.

Veel ophef over het einde met Retsudo die ontsnapt, maar eigenlijk vind ik het wel gepast. Ito wenste hem immers voor het begin van het gevecht een eenzaam leven toe. En dat staat hem toch wel te wachten geloof ik.

Fijnste afsluiter dus, die wat mij betreft echt boven de andere delen uitstijgt. 3,5*.

Zesde en tevens laatste film in Lone Wolf and Cub reeks. Al is er nog wel een film uit 1980 maar die schijnt alleen maar een soort bloemlezing te geven van de bloederige hoogtepunten uit deel 1 & 2. Natuurlijk staat die wel op het lijstje om te gaan kijken! Enfin het is inmiddels 1974 en was het tijd voor deel 6. Wel weer een andere regisseur, en ditmaal kreeg Yoshiyuki Kuroda de eer. De man heeft alleen twee Yokai Monsters films op zijn naam en dan deze Baby Cart. Nu is dit gelukkig wel een zeer goede film. Naar de schermutselingen met Yagyū Retsudo in voorgaande delen werd het wel eens tijd voor een treffen met de man. Maar voordat het zover is word er eerst nog Kaori de jongste dochter van de Yagyū met haar jongleer-stijl op Ogami Ittō afgestuurd. En een buitenechtelijke zoon die bij de Tsuchigumo-clan is aangesloten. Een clan die in de bergen woont en een soort occulte ninja's met demonische spinnenkracht bezitten. En dan is de film bijna aan zijn eind, maar niet voordat we de traditionele climax hebben gehad! En wat voor één? Een stel prachtige gevechten en scenes met sleeën die niet misstaan hadden bij James Bond. Geen idee waarom er uiteindelijk dus niet nog meer films zijn uitgekomen want ook dit deel is niet afsluitend. Wel is dit het einde van een prachtige reeks!