Kozure Ôkami: Oya no Kokoro Ko no Kokoro (1972)

Wat een geweldige opening kent deel vier. In het eerste shot zien we een close up van Kintaro getattoeerd op een vrouwenborst, die deel uit blijkt te maken van een bevallige en vooral topless dame. Met een paar ferme uithalen snijdt ze wat tegenstanders open, waardoor het bloed op haar boezem spettert. Kintaro blijft lachen, ik ook.

De tofste rol is in dit deel misschien wel voor Daigoro, die eventjes zijn vader uit het oog verliest. Natuurlijik vindt een Yagyu strijder hem, maar Daigoro laat zich niet van zijn stuk brengen.

Ben het verder allerminst eens met het bericht hierboven. Deel vier is prima geschoten, of doet in ieder geval niet onder aan de voorgaande delen. Sterker, ik vind Baby Cart in Peril tot zover misschien nog wel de beste, qua sfeer en agressiviteit. Vooral dat stukje in een tempel waar Itto een mannetje of twaalf in stukjes chopt is heerlijk bloedig. Als er dan ook nog een übercool jaren 70 deuntje wordt ingezet is de pret compleet.

Daarnaast krijgt zelfs Itto een wat menselijker karakter, hoewel hij natuurlijk wel een uiterst koele kikker blijft die volgens zijn eigen regels leeft. Coole eindscène ook, Itto mag zelfs even met Retsudo vechten. Die is nog best sterk voor een oude knar . Wel één minpunt: Na het eindgevecht is Itto meermaals neergestoken, er steekt zelfs een zwaard uit zijn lijf. Dat hij het overleeft is zelfs in deze reeks een beetje ongeloofwaardig. Ik zal het maar door de vingers zien.

Toch weer leuk. Gaandeweg in de serie worden de Lone Wolf & Cub steeds beruchter, wat ik wel gaaf vind. Bijvoorbeeld als Daigoro 'met de ogen van een strijder die velen heeft gedood' wordt gevonden door de Yagyu-outcast, die zich, na lang afvragen hoe dàt toch kan, ineens realiseert dat de jongen de Cub van Lone Wolf moet zijn!

Toch wat minder. Het positieve is dat er weer wat meer bloed in het rond spuit. Maar verder heb ik het idee dat de film een beetje op twee gedachten hinkt. Het eerste gedeelte leek namelijk wat meer introspectief te zijn, met de welp die alleen op pad was. Ook wat meer aandacht voor muziek, getuige de optocht van mannen met gong-achtige instrumenten, gevolgd door mannen met fluiten. En zelfs een liedje.

Maar dan valt de film toch terug in het oude stramien. De ouwe gek komt weer voorbij, gelukkig nu wel door een andere acteur gespeeld, eentje die wat minder irritant is. Maar dat is slechts één van meerdere plotjes die samen een beetje warrige indruk maken. De eindscène had ergens wat weg van de eindscène in de vorige film, ook niet echt een upgrade van het karretje.

Op het bloed na wat minder dan de vorige. 2*.

In dit vierde deel heeft regisseur Kenji Misumi tijdelijk plaats gemaakt voor regisseur Buichi Saitô. Zoals het spreekwoord zeg: "Verandering van spijs doet eten." en inderdaad, wat een pracht van een beginscene, een vrouwenborst met daarop de tatoeage van Kintarō (volksheld uit de Japanse folklore). Later blijkt deze wulpse dame Oyuki ,een besshikime, een soort van vrouwelijke bodyguard. Ogami Ittō moet deze lieftallig dame helaas vermoorden. Ook hieraan kan je merken dat er het allemaal iets anders gefilmd is, want waar andere moordenaars, ook de vrouwelijke, oppervlakkig slachtvee waren, kreeg Oyuki veel meer een achtergrond. Ze komt namelijk van de Gomune, een verbond tussen de verschillende kunstenaars en (straat)artiesten. Daarnaast zijn het bloed en de rondvliegende ledematen weer terug. Echter de mooiste scenes komen dit keer van zoonlief Daigoro, als deze wat af dwaalt en zijn vader kwijtraakt. Na wat omzwervingen loopt hij de Yagyu Gunbei tegen het lijf. Andere regisseur maar een zeer sterk vierde deel!