Miracle (2004)

I play for the United States of America!

Eigenlijk moet je deze film als gezonde Hollandse boerenknul ook niet gaan kijken. Leuk voor de Amerikanen natuurlijk, deze winst, maar wat ik ermee moet? Hierbij zeker niet gezegd dat de Amerikanen niet zulke films moeten maken; sportgeschiedenis is ook geschiedenis en qua chauvinisme zijn wij geen haar beter.

Maar voor de rest... nu ja, als de spelers iets meer ontwikkeling in hun karakters hadden gehad, dat was wel fijn geweest. Nu krijgen we vooral Russell als saaie coach te zien. Jammer.

2*.

Beste sportfilm die ik tot nu toe heb gezien.

Miracle volgt een ijshockey team, dat van de grond af wordt opgebouwd. Dit is dusdanig goed verwerkt dat je echt meeleeft met het team. Dit komt het verslag van de wedstrijden, trainingen en het uiteindelijke toernooi zeer zeker ten goede. Er is veel spanning, ondanks dat je weet hoe het afloopt. Knap gedaan. Gelukkig gaat de film, zoals vele andere sportfilms wel doen, niet over the top. Het blijft altijd een best realistisch verslag. Daarbij maakt de spanning de film nooit saai, acteerwerk is nooit slecht en de wedstrijden zijn uitstekend vermaak. Het vlaggenwapper is zeker aanwezig, maar het was wel functioneel. Het was nu eenmaal team USA, tijdens de spelen in de USA, enz enz. Het was nooit overbodig, laat ik het zo zeggen.

Prima vermaak, spannend en gewoon goed gemaakt.

Sterke sportfilm. Kurt Russell acteert heel er goed en eigenlijk de rest van de cast ook wel. Het einde zie je inderdaad wel aankomen, maar er hangt gedurende de wedstrijden toch een bepaalde spanning. Muziek was ook erg mooi, en het einde werd ook erg goed in beeld gebracht.

4*

Ik heb hem niet helemaal volledig gezien maar ik vond het een aardig sportfilm, iets sterker als de gemiddelde cliche sport film.

Het acteerwerk kon er ook gewoon mee door.

3*

Eens in de zoveel tijd een dergelijke film zien, moet natuurlijk kunnen. Van mijzelf weet ik dat ik mij aardig kan laten meeslepen met dit soort verhalen. Dat deze film voor mij goed werkt, ligt grotendeels aan coach Herb (Russell). Het karakter van de coach is interessant, en daarnaast is er het uitstekende acteerwerk van Russell.

De overige hockeyspelers en vooral Noah Emmerick waren grotendeels inwisselbaar en niet gedenkwaardig. Maar zoals eerder vermeld draait de film gelukkig grotendeels om de coach. Zelf kan ik zeggen dat Herb mij indirect extra heeft weten te motiveren voor mijn eigen hardloopwedstrijd morgen.

Een goede drama/familie/historie/sport film...

Prima verhaal...

Een waargebeurd verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Kurt Russell en Noah Emmerich ...

Gedeeltelijk mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Ach ja, dit zet je dan tijdens deze Winterspelen eens op als liefhebber van de sport. Zelfs met die stemming en dit wonder is het geen al te beste film. Wat O'Connor onlangs bij Warrior verrassend genoeg voor elkaar kreeg, lukt hem hier nog niet. Misschien dat het, onder meer, iets te maken heeft met de vele personages.

Met een teamsport heb je er simpelweg meer, terwijl de tijd om die te behandelen zo ongeveer gelijk blijft. Het scenario zoomt dan wel in op enkele spelers, de goalie bijvoorbeeld, toch is het te weinig om tot een echte klik te komen. De troef op dat vlak zou de coach moeten zijn, maar dan blijkt het ook erg doorzichtig.

Zo is er uiteraard een zeurend vrouwtje die de zenuw van een vorige Olympiade eventjes pijnlijk blootlegt onder begeleiding van muziek die zo van de lopende komt rollen. Kippenvel om de verkeerde redenen. Al met al valt van deze Herb Brooks niet veel meer te maken dan een strenge coach met een aparte tactiek.

Russel, of zijn rol, is te saai. Eenmaal op het ijs gaat het beter. Ietwat chaotisch, maar vooruit. Wat mij dan wel tegenvalt is het commentaar tijdens de wedstrijden. Van de toenmalige verslaggever, die het opnieuw heeft ingesproken, maar het werkt pas wanneer zijn beroemde woorden landen. En die zijn wel van toen.

Prima reconstructie van het mirakel van Lake Placid (hoewel je de 5 gouden medailles van Eric Heiden toch ook een mirakel mag noemen). De VS namen revanche voor de even pijnlijke als controversiële verloren basketbalfinale tijdens de Olympische Spelen in 1972 door Rusland in de halve finales van het Olympische ijshockeytoernooi van 1980 te verslaan. Het was de eerste keer sinds 1960 dat Rusland het toernooi niet won. De film richt zich vooral op coach Herb Brooks [Kurt Russell] die in 1979 besluit het roer flink om te gooien: hij laat een aantal topspelers thuis en vervangt ze door mensen die - in zijn ogen - beter in het team passen omdat ze een bepaalde taak goed kunnen uitvoeren. Zijn meerderen zijn daar uiteraard niet over te spreken, bovendien zijn de spelers bepaald niet overtuigd van hun eigen kunnen. Het is aan Herb en zijn staf om de spelers om te smeden tot een team én ze het geloof te geven dat ze iedereen, zelfs de Russen, kunnen verslaan.

Kurt Russell is overtuigend in een rol waarin zijn frustratie over het feit dat Brooks de laatste speler was die afviel voor het Olympische team in 1960, schuil gaat achter een masker van kalmte en verbetenheid. De manier waarop de spelers langzaam naar elkaar toegroeien is boeiend en geloofwaardig neergezet en het feit dat de cast grotendeels uit talentvolle ijshockeyers bestaat, betekent dat de reconstructies van de trainingen en de wedstrijden absoluut overtuigen. De scherpe montage draagt extra bij aan een stukje sporthistorie dat niet bijzonder diepgravend, maar wel zeer goed gemaakt en uitermate onderhoudend is.

Oei, de film begint ontzettend zwakjes. De eerste scenes zijn onder niveau en zo is het ingewikkeld om goed in het verhaal te komen.

Maar Russell tackelt dit probleem eigenhandig door een ijzersterke rol neer te zetten.

Los van de slechte start en los van de nodige clichés heeft de film toch iets overtuigends in zich. Zeker het bekijken waard. *3.5

Een hier stoicijnse Kurt Russell is geweldig in dit verder weinig bijzondere sportdrama, gebaseerd op ware gebeurtenissen. De film zit onderhoudend in elkaar en weet op visueel vlak absoluut te overtuigen, maar de overige personages blijven aan de oppervlakkige kant en de plot ontvouwt zich op voorspelbare wijze. Niet verkeerd, maar de andere twee sportdrama's van regisseur Gavin O'Connor, Warrior en The Way Back, zijn beter.