The Times of Harvey Milk (1984)

Won in 1985 een oscar voor beste documentaire.

Komt in februari in Nederland uit op DVD, door de Gus Van Sant-film natuurlijk/

Het is momenteel gratis te bekijken op hulu.com

Ook maar bekeken als soort van voorbereiding op de film Milk.

Mooie docu over een (naar het lijkt) erg sympathieke kerel.

Het verloop van de docu haalt natuurlijk wel erg veel kracht uit het waargebeurde en eigenlijk ongelooflijke verhaal. Als het een verzonnen filmscript was geweest hadden mensen het ongeloofwaardig gevonden.

Op het eerste gezicht leek trouwens een Jim Carrey me een goede kandidaat om Milk te spelen, ook qua postuur en zo. ben benieuwd hoe Penn het er van af brengt.

We're sorry, currently our video library can only be streamed within the United States.

Moet ik dit nu via een Amerikaanse IP gaan kijken?

Komt 2 en 4 juni in het beefcake programma van Lantaren/Venster Rotterdam.

Zeer sterk geconstrueerde documentaire over het leven van Harvey Milk in conservatief Amerika. Het is ongelooflijk dat er nog steeds mensen op deze aardbol rondlopen die zich druk maken over homoseksualiteit, terwijl kinderporno momenteel overheerst. Laten we ons eerst daar druk over maken en niet over twee volwassenen die sex hebben, ook al is het dan van hetzelfde geslacht. Die oerdomme vooroordelen die mevrouw Bryant had; werkelijjk ongelooflijk. Mijn mening is dat personen die enorm anti-homo zijn, er zelf waarschijnlijk de meeste problemen mee hebben....

4 *

Pratende hoofden en archiefbeelden. Deze docu is vooral dat. Maar binnen die beperking enorm sterk. Natuurlijk is er een indrukwekkend verhaal te vertellen en dat doet de film dan ook. En natuurlijk helpt het als het verhaal je aanspreekt. Bijna op een ingehouden toon. De emotie van sommige sprekers wordt niet overdreven benadrukt, geen bigger than life beeldcompilaties, maar eigenlijk is deze documentaire heel aards. En dat is zijn kracht.

4.0*

Had dit eigenlijk graag alvorens het zien van Van Sant's Milk willen kijken. Aardige documentaire, die vooral naar het einde toe een vrij sterk statement maakt. Starbright boy heeft het hierboven over dat de docu geen larger than life beeldcompilaties bevat, maar naar het einde toe zitten er toch wel wat tussen (de demonstraties bijvoorbeeld, ondersteunt door muziek). Maar dat deert an sich niet. Vond het wel naar een mooi emotionele ontknoping toewerken namelijk.

Interessant onderwerp, en misschien eens tijd om de hierboven genoemde film eens opnieuw te gaan zien.

Vond dat niet larger than life. Menig docu had dat veel grootser aangepakt.

Vond dus die montage bij de 'kaarsoptocht' - en dan vooral de muzikale ondersteuning - larger than life in de zin dat de film daar helemaal niet nuchter bleef, eerder poëtisch. Ik moest zelfs wat aan Derek Jarman denken in zijn collagefilms (maar dat is misschien net iets te ver gezocht!). En dat er documentaires zijn die het veel grootser en melodramatischer zouden aanpakken lijkt me duidelijk, maar dat wil niet zeggen dat deze documentaire het droog houdt.

Daar heb je een punt, al vind ik de Jarman-vergelijking inderdaad wat vergezocht (zeg ik met mijn zeer beperkte Jarman-blik, misschien mot ik dat pas zeggen als ik minimaal zes Jarmans gezien heb).

Een must see. Zeker als je geinteresseerd bent in de geschiedenis van de homo emancipatie. De kaarsoptocht scene vond ik prachtig en wel degelijk functioneel. 4 sterren.

No-nonsense, indringende, betrokken en emotionele onderzoek-documentaire over de charismatische, welbespraakte eerste openlijk homoseksuele politicus, die werd gekozen in de gemeenteraad van San Francisco en dat met de dood moest bekopen: hij werd vermoord door een aartsconservatief collega raadslid. Tevens een tijdsbeeld van de wereld waar Harvey Milk deel van uitmaakte en van de gay pride beweging. Prachtige archiefbeelden van de boosheid en het verdriet en de indrukwekkende, massale stille kaarslicht tochten. Deze documentaire met aangrijpende interviews is een waardig postuum eerbetoon en een document tegen intolerantie.

What he said. Daar kan ik volledig onder scharen.

Dat de Amerikaanse politiek nogal fucked-up is, is van alle tijden. De documentaire 'The Times Of Harvey Milk' van Robert Epstein geeft een beeld van de lokale poltiek in het Los Angeles van de jaren zeventig. Een tijd waarin veel emancipatie-onderwerpen in beweging waren. Harvey Milk was een homosexuele politicus, die in zijn aanpak aan Pim Fortuyn doet denken: flamboyant, humoristisch en ontzettend goed gebekt. Als bestuurder was hij behoorlijk succesvol en ook goed in staat samen te werken met politieke tegenstrevers, zoals de conservatieve ex-brandweerman Dan White (what's in a name?). Het was diezelfde White die in 1978 na een conflict Milk en burgemeester George Moscone doodschoot. Een politieke moord door een politicus: ga er maar aan staan. De film van Epstein vertelt opkomst en einde van Harvey Milk op een meeslepende manier en geeft een bijzonder inkijkje in de roerige jaren zeventig in Amerika.

Harvey Milk was zo'n inspirerende activist. Hij heeft zoveel bereikt en zijn community hoop gegeven. Zelfs vandaag de dag, nu rechtse politieke partijen de overhand lijken te krijgen, komt zijn boodschap hard aan.

De documentaire zelf is zeer grondig. Zijn professionele leven wordt verteld door Harvey Fierstein. Hij levert uitstekend werk en lijkt niets dan perfect om het verhaal te vertellen. Rond het uur voelde ik tranen opwellen, maar ik onderdrukte ze snel omdat ik wist dat onze gemeenschap sterker is dan al die rechtse klootzakken bij elkaar.

4*