Shock Treatment (1981)

Niet zo uniek, muzikaal uitbundig en excentriek als The Rocky Horror Picture Show maar minstens een waardige opvolger. In de lekker dik aangezette televisiestudio wordt de Amerikaanse jaren '80 mentaliteit geweldig geparodieerd, minder scherp en omvangrijk als haar voorganger (sowieso mist de film enige vorm van sentiment waar het bij RHPS toch om ging) maar het blijft entertainend.

Muzikaal is het ietwat een eenheidsworst maar er zijn toch vele leuke uitschieters zoals "Bitchin' in the Kitchen", "Thank God I'm a Man" maar vooral "Little Black Dress". De heerlijke dikke vormgeving, vaak erg mooie belichting (voel ik een hint naar Suspiria?) en de in andere rollen terugkerende Rocky Horror-cast maken dit tot een uitstekende film. Shock Treatment is een enthousiaste en een erg leuke musical.

Hoewel het zeker geen Rocky Horror is, is Shock Treatment nog steeds een deftige satirische komedie. Deze keer steekt Richard O'Brien de draak met reality-tv en heeft hij opnieuw een uniek stukje werk afgeleverd.

Ik moet toegeven dat ik totaal geen idee had van wat er zich in de eerste helft afspeelde. De scènes zijn willekeurig, los van elkaar en nogal verwarrend. Gelukkig was de muziek geweldig met pieknummers als "Bitchin' in the Kitchen" en "Little Black Dress". Jessica Harper als Janet Weiss is indrukwekkend maar haar zangstem is nog beter. De film sleept zich behoorlijk voort tegen de derde akte en het voelt allemaal te overbodig.

Dit is een prima film, maar kan absoluut niet tippen aan het iconische Rocky Horror Picture Show.

3*