Les Favoris de la Lune (1984)

Bijzondere figuur toch die Otar Iosseliani. Les Favoris de la Lune was zijn eerste film in bijna tien jaar en zijn eerste in het Westen na een vlucht uit Georgië. De synopsis die hier staat had niet beter kunnen zijn, hij slaat natuurlijk op deze film, maar eigenlijk zijn alle 11 de films van Iosseliani gelijk in thematiek: betrekkelijkheid, teloorgang van waarden etc. Soms is het de aanpassingen van arbeid in een fabriek (Lundi Matin), dan weer het stopzetten van een ambt (Jardins en Automne), een vreemde cultuur (Lumière Fut), een historisch kasteel (Chasse aux Papillons) en niet zelden de geschiedenis en verlies van een (vader)land: Iosseliani's eigen Georgië.

In deze film zijn het kunst en waardevolle alledaagse gebruiksvoorwerpen (het verminken van een schilderij door het (meermaals) los te snijden uit de lijst gaat door merg en been ) die aangeven hoe betrekkelijk dingen zijn in hun waarde (gemak, financieel, etc) naar gelang zijn/haar eigenaar.

Altijd gebruikt Iosseliani milde spot, vaak door middel van op Tati-gelijkende visuele grapjes, een ensemble van acteurs en verhaallijnen en een zeer losse montage om zijn verhaal te vertellen. Wat altijd uit alles spreekt is de liefde voor zijn onderwerpen, de setting en het decor. De status en waarde van het verleden. Je moet er altijd even inkomen, om er achter te komen waar het precies over gaat, wie wie is (we zien hier onder andere een piepjonge Mathieu Almaric) en wat de bedoeling is van sommige scènes (zover dat al duidelijk wordt), maar het betaalt zich eigenlijk altijd uit. Melancholieke én persoonlijke cinema op zijn best.

Ik had het niet beter kunnen verwoorden! Weet je zeker dat er geen halfje bij kan?