The Son of Kong (1933)

Een beter bewijs dat inferieure sequels van alle tijden zijn is er niet. Duidelijk een snel in elkaar geflanst vervolg op King Kong. Minder tijd, minder budget en het moest vooral snel af, voordat de KIng Kong-hype van 1933 weer over was.

Zoonlief lijkt helaas meer op een teletubbie dan op zijn vader. Helen Mack heeft nog niet een fractie van de uitstraling van Fay Wray en de film is ondanks zijn geringe lengte aanzienlijk trager en mist het stevige tempo van het origineel. Een tamelijk suffe bedoeling al met al.

1.5*

Na het succes van King Kong werd nog hetzelfde jaar een vervolg uitgebracht.
1 van de 2 regisseurs en een klein deel van de acteurs keren terug maar Fay Wray en Bruce Cabot opvallend genoeg niet. Misschien waren zij de enige die inzagen dat ze nooit het niveau van het origineel konden halen.
Ook weg is het vlotte tempo van het origineel, de film komt verschrikkelijk traag op gang. Het plot rammelt langs alle kanten en de meeste personages zijn irritant. Goed dat de speelduur aan de lage kant is.
Eenmaal op het eiland, halverwege de film, wordt het gelukkig wat leuker. Kleine Kong is tof om bezig te zien.
Ze proberen meer komedie in de film te verwerken maar het blijft meestal bij een poging tot.
De film oogt in het algemeen goedkoper dan het origineel maar de special effects blijven, net als de soundtrack, best goed.

Het lijkt dat ze een jonger doelpubliek voor ogen hadden wat het einde nog absurder maakt.
In een minuut is heel het eiland overspoelt en Kiko verdrinkt. Tja. Misschien preventie om verdere vervolgen te voorkomen.

Kleine 2.0*

Did you ever catch a monkey?

Naar aanleiding van de nieuwe King Kong film die er zit aan te komen heb ik besloten om eens wat meer van de franchise rond de gigantische aap te zien. De oerversie had ik reeds een paar jaar geleden al gezien en staat bij mij ten boek als één van de beste oude Creature Features, maar dit vervolg sprak me niet echt aan. Het leek me sowieso al het schoolvoorbeeld te zijn dat er vroeger ook al snel sequels werden gemaakt om vlot te kunnen cashen op het succes van een film en de score lag ook gemiddeld heel wat lager.

Volkomen terecht, want The Son of Kong is op alle vlakken inferieur aan het origineel. Ruth Rose, scriptschrijver van het origineel en van deze sequel, beschreef haar aanpak als volgt: If you can't make it bigger, make it funnier. Dat resulteert in een film waar we een kleine versie van de legendarische aap te zien, een soort van albino variant, die een stuk komischer is dan zijn vader. Dat wordt dan ook nog eens extra ondersteund door een soort van Laurel & Hardy soundtrack. Kleine Kong is bovendien ook heel wat vriendelijker tegenover de mensen en daardoor verliest de film sowieso veel van zijn spanning. Net zoals in het origineel duurt het even vooraleer onze harige vriend het scherm siert, maar de opbouw is een stuk slechter. Gelukkig schiet de film tegen dan wel in een hogere versnelling en krijgen we nog een paar vermakelijke gevechten tussen Kleine Kong en de talloze monsters van Skull Island. Het einde met de aardbeving komt wat uit de lucht gevallen, maar het zorgt nog wel voor een fijn iconisch eindbeeld.

De film moest 9 maanden na de initiële release van King Kong in de bioscoop komen en regisseur Ernest B. Schoedsack kreeg maar de helft van het budget dat hij en Merian C. Cooper voor de vorige film hadden. Hij stond dus voor een serieuze uitdaging en besloot om een aantal personages te droppen en de film beduidend korter te maken. Verwacht dus geen Ann Darrow (Fay Wray) en Jack Driscoll (Bruce Cabot) in de film, maar gelukkig keert nog wel een deel van de vertrouwde cast terug. Zo spelen Robert Armstrong (Carl Denham), Frank Reicher (Captain Englehorn) en Victor Wong (Charlie) prominente rollen in het geheel, er is trouwens ook nog een cameo van de inboorlingen, en die doen het goed. Het grootste probleem zit hem echter bij Helen Mack die er nooit in slaagt om Fay Wray te doen vergeten.

Met zijn 70 minuten aan speelduur is The Son of Kong, de vraag hoe de kleine spruit überhaupt tot stand is gekomen wordt zelfs niet geopperd, een korte zit en dat is maar goed ook. De eerste 40 minuten zijn compleet verwaarloosbaar en het is wachten tot Kleine Kong tevoorschijn komt. Fijne stopmotion effectjes weliswaar maar overduidelijk een paar gradaties minder dan zijn vader.

1.5*

Naar het succes van King Kong kwam er in hetzelfde jaar nog een vervolg uit. Deze speelt zich ongeveer een maand naar de vorige af. Carl Denham (wederom Robert Armstrong) zit aan de grond en is op de vlucht. Uiteindelijk lukt om weg te komen en wel op een schip terug naar Skull Island. Daar aangekomen zit de film al op veertig minuten en nog steeds is er geen stop-motion effecten van Willis O’Brien te zien geweest. Pas na de drieënveertigste minuut is het dan eindelijk zover! Een groot nadeel van de film. Het idee dat acties uit de eerste film consequenties hebben was zo gek nog niet! Echter doordat er nu ook veel mee humor in de film is gekomen vond ik het veel minder geslaagd. Gelukkig waren er dan ook nog vermakelijke gevechten tussen de minder grote Kong en een beer en een prehistorische monster. En het einde was zeer goed genietbaar (al zag je daar wel de tand des tijds) Vermakelijk maar helaas niet heel goed!

Voor mensen die in de veronderstelling zijn dat snel vervolgen uitpoepen iets van de laatste jaren is; The Son of Kong kwam dus in hetzelfde jaar uit als het origineel. Wellicht logisch vanwege het succes van King Kong, maar natuurlijk een onmogelijke taak om zo’n groots spektakel eer aan te doen in een snel in elkaar geflanste vervolgfilm. Het zal dan ook niemand verbazen dat Son of Kong een heel stuk minder is dan King Kong. De film is een stuk korter, maar dat hoeft niet eens een nadeel te zijn; de eerste King Kong ging af en toe behoorlijk slepen. Maar die problemen qua tempo heeft Son of Kong ook nog steeds.

Met de terugkeer van Robert Armstrong als Carl Denham voelt dit vervolg ergens als een waardig vervolg, zeker omdat we zien hoe de gebeurtenissen uit King Kong effect op hem hebben. Maar al snel stapt Denham weer op een boot, vindt een nieuwe dame en komt weer op het befaamde eiland terecht. En net als in King Kong is deze weg er naar toe niet al te boeiend. Vooral de perikelen rondom de nieuwe dame zijn niet bepaald interessant. En na drie kwartier komt er wat actie in het geheel als we onder meer de zoon van Kong ontmoeten. Een sympathieke creatie en ook het stop-motion werk van Willis O’Brien - die de productie grotendeels overliet aan zijn assistent Buzz Gibson - is best oké. Maar erg spectaculair wordt de film niet. Hier en daar een klein knokpartijtje, meer valt er helaas niet uit te halen. Het maakt Son of Kong niet volledige troep, maar wel een goed voorbeeld van hoe een snel gemaakte sequel op een monsterlijke hit vrijwel altijd uitmondt tot een teleurstelling.

2,5 sterren.

Het beste fragment was de scène met de musicerende apen in het circus. Let ook op de Nederlandse affiches die bij het circus ophangen. De film zelf is zeer flauw en eigenlijk een blamage op het originele want hier wordt het icoon King Kong toch wel erg belachelijk gemaakt. Natuurlijk de titel zegt al genoeg, maar je verwacht toch wel wat positieve elementen en buiten het leuke fragment met die musicerende apen is er weinig te beleven. Zo stellen de actiescènes hier niks voor en wordt alles in een komische noot verpakt. Ook de cast weet weinig te boeien en de locaties zien er toch maar matig uit. De film duurt gelukkig maar 70 minuten en dan zie je de zoon van Kong pas na ongeveer 45 minuten. Dat eerste stuk is zelfs verwaarloosbaar en saai qua opzet. De film geeft mij althans de indruk van een B-film in een light-versie. En dat einde met die aardbeving en het slot met de aap, hoe belachelijk was dat uitgewerkt.

Score : 3/10